Η μεγαλύτερη βία

Οι εικόνες από την διανομή τρο­φί­μων,  όχι μόνο δεν μπορούν να κάνουν περή­φανο κανέναν, αλλά επα­νέ­φε­ραν στη μνήμη αντί­στοι­χες σκηνές από­γνω­σης και εξα­θλί­ω­σης από παλιό­τε­ρες δια­νο­μές,  είτε από επί­ση­μους φορείς, είτε από τους εμπό­ρους των λαϊκών αγορών. Η σκο­τεινή πλευρά της φτώ­χειας και της ταπεί­νω­σης. Η αξιο­πρέ­πεια των Ελλήνων σέρ­νε­ται στις ουρές για μια σακούλα τρόφιμα. Εάν όλοι αυτοί που δίνουν συμ­βου­λές περί βίας εννοούν βία, αυτή μόνον που εκφρά­ζε­ται κατά πολι­τι­κών προ­σώ­πων, απο­ποιού­με­νοι την βία που ασκούν οι πολι­τι­κές τους στους πολίτες,  δεν έχουν αντι­λη­φθεί ΤΙΠΟΤΕ! Είναι αλλού νυχτω­μέ­νοι και δεν έχουν επαφή με την πραγ­μα­τι­κό­τητα. Ανί­κα­νοι να ψάξουν τις αιτίες, ανί­κα­νοι επο­μέ­νως να βρουν τις λύσεις. Και να αισθά­νε­σαι ότι η μεγα­λύ­τερη βία, τις συνέ­πειες της οποίας πλη­ρώ­νουμε όλοι, είναι το υπερ­φί­αλο Εγώ των πολι­τι­κών μας που τους απα­γο­ρεύει να ανα­λά­βουν τις όποιες ευθύνες τους. Να αισθά­νε­σαι την βαρ­βα­ρό­τητα με την ανοσία τους στον ανθρώ­πινο πόνο. Και να μην ακούσω για «κάρτες σίτισης», «παράλ­ληλα προ­γράμ­ματα», άλλα τέτοια φιλάν­θρωπα και σκυ­λο­καυ­γά­δες ποιος δια­χει­ρί­ζε­ται καλύ­τερα τη φτώχεια μας.  Δέντρο ισκιε­ρής δικαιο­λο­γίας ότι δεν φταίμ’ εμείς, να βρίσκει δρο­σε­ρήν αθώωση ο λιπο­τά­κτης χει­ρι­σμός, να κολα­τσί­ζει με το πάσο της το μερο­κα­μα­τιά­ρικο άλλοθί της η Αλλο­τρί­ωσή μας.” ( Kική Δημουλά)`