Αντ. Καμπουράκης: «Καταστροφή και θυσία χωρίς προοπτική και ελπίδα»

Συ­νέ­ντευ­ξη στον

Δα­μια­νό Αθα­να­σί­ου

Για όλους και για όλα, για τις επι­πτώ­σεις της κυ­βερ­νη­τι­κής πο­λι­τι­κής και των νέων φο­ρο­λο­γι­κών μέ­τρων στην του­ρι­στι­κή αγορά του νη­σιού και κυ­ρί­ως στους ξε­νο­δό­χους, ομι­λεί σε μια συ­νέ­ντευ­ξη «πο­τα­μό» στην «δη­μο­κρα­τι­κή», ο πρό­ε­δρος της Ενω­σης Ξε­νο­δό­χων Ρόδου κ. Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης.

Εξαι­ρε­τι­κό εν­δια­φέ­ρον πα­ρου­σιά­ζουν και οι θέ­σεις, που εκ­φρά­ζει ο κ. Κα­μπου­ρά­κης, για την ει­κό­να του νη­σιού της Ρόδου με την έναρ­ξη της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου, το θέμα που ανέ­κυ­ψε με την απο­κο­μι­δή των σκου­πι­διών και για την τι­μο­λο­για­κή πο­λι­τι­κή της ΔΕΥΑ Ρόδου.

Δεν μέ­νουν ασχο­λί­α­στες ακόμη οι κυ­βερ­νη­τι­κές πα­λι­νω­δί­ες με το θέμα των μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών ΦΠΑ στα νησιά, την κα­τάρ­γη­ση της έκ­πτω­σης του 50% στον φόρο για το αλ­κο­όλ, την εμπλο­κή στην επέν­δυ­ση του Γκολφ Αφά­ντου, την κα­θυ­στέ­ρη­ση ψή­φι­σης του νέου ανα­πτυ­ξια­κού νόμου και τις εμπλο­κές με την βίζα των Ρώσων του­ρι­στών.

Ιδιαί­τε­ρη βα­ρύ­τη­τα απο­κτούν και οι εκτι­μή­σεις του κ. Κα­μπου­ρά­κη για την εξέ­λι­ξη της του­ρι­στι­κής κί­νη­σης φέτος και για τις προ­ο­πτι­κές ανά­καμ­ψης της το­πι­κής οι­κο­νο­μί­ας.

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη του προ­έ­δρου της Ενω­σης Ξε­νο­δό­χων Ρόδου κ. Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη:

• Για να ξε­κι­νή­σου­με από την καυτή επι­και­ρό­τη­τα των ημε­ρών, θέλω την άποψή σας για τις επι­πτώ­σεις που θα έχει στον του­ρι­σμό η ψή­φι­ση σει­ράς φο­ρο­λο­γι­κών μέ­τρων ενό­ψει της αξιο­λό­γη­σης.

Δεν υπάρ­χει αμ­φι­βο­λία πως αυτά τα μέτρα είναι κα­τα­στρο­φι­κά για τον του­ρι­σμό. Ξέ­ρε­τε πως απο­φεύ­γω τις απο­λυ­τό­τη­τες αλλά εδώ πραγ­μα­τι­κά μι­λά­με για μια με­γά­λης έκτα­σης κα­τα­στρο­φή. Μην ξε­χνά­με πως οι νέες επι­βα­ρύν­σεις όπως το ει­δι­κό τέλος δια­νυ­κτέ­ρευ­σης και η κα­τάρ­γη­ση της έκ­πτω­σης του 50% στον φόρο για το αλ­κο­όλ έρ­χο­νται να λει­τουρ­γή­σουν σω­ρευ­τι­κά στην κα­τάρ­γη­ση του μειω­μέ­νου ΦΠΑ για τα νησιά και όταν οι επι­χει­ρή­σεις μας βρί­σκο­νται ήδη στα όρια της βιω­σι­μό­τη­τας. Και κά­ποιοι όχι μόνο μας δί­νουν τη χα­ρι­στι­κή βολή, αλλά παί­ζουν και με τη νοη­μο­σύ­νη μας, όταν τη μια μέρα τα ψη­φί­ζουν και την άλλη βγαί­νουν και τα χα­ρα­κτη­ρί­ζουν αντι­συ­νταγ­μα­τι­κά!

Ει­δι­κά για τη Ρόδο, θέλω να το­νί­σω πως θυ­σιά­ζε­ται πραγ­μα­τι­κά ως πει­ρα­μα­τό­ζωο, σε μια πο­λι­τι­κή που θα απο­δει­χθεί πολύ σύ­ντο­μα «μια τρύπα στο νερό». Είναι δε­δο­μέ­νο πως οι φόροι σκο­τώ­νουν τους φό­ρους. Άρα οι προσ­δο­κί­ες ει­σπρα­ξι­μό­τη­τας θα απο­δει­χθούν μά­ταιες, αφού θα έχουν άμε­σες επι­πτώ­σεις στη ζή­τη­ση, η οποία θα μειω­θεί. Μέχρι τώρα απορ­ρο­φού­σα­με όλες τις επι­βα­ρύν­σεις για να δια­τη­ρή­σου­με ψηλά το επί­πε­δο της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τάς μας. Αλλά και της το­πι­κής απα­σχό­λη­σης… Τώρα πολύ απλά δεν βγαί­νου­με. Ακρι­βό­τε­ρο προ­ϊ­όν ση­μαί­νει χα­μη­λό­τε­ρη ζή­τη­ση μέσα στον πα­γκό­σμιο αντα­γω­νι­σμό. Γι αυτό με ακού­τε να μιλάω για κα­τα­στρο­φή και θυσία, χωρίς προ­ο­πτι­κή και χωρίς ελ­πί­δα.

• Με αυτά τα δε­δο­μέ­να πως βλέ­πε­τε τη φε­τι­νή σεζόν και ποιες είναι οι προ­βλέ­ψεις σας για την επό­με­νη;

Ξε­κι­νή­σα­με τη χρο­νιά λέ­γο­ντας πως είναι «κι­νού­με­νη άμμος» αλλά τώρα σας λέω πως μπαί­νου­με ολο­τα­χώς σε έναν βάλτο που θα μας κα­τα­πιεί. Παρά τη με­γά­λη οι­κο­νο­μι­κή κρίση ο του­ρι­σμός κρα­τή­θη­κε όρ­θιος, εξαι­τί­ας των δικών μας προ­σπα­θειών στην τι­μο­λο­για­κή πο­λι­τι­κή. Οι αφί­ξεις δεν ευ­η­με­ρούν τυ­χαία. Είναι προ­ϊ­όν της εξά­ντλη­σης από μέ­ρους μας, όλων των πε­ρι­θω­ρί­ων έκ­πτω­σης, που μπο­ρού­σα­με να κά­νου­με, για να φέ­ρου­με όσο το δυ­να­τόν πε­ρισ­σό­τε­ρους επι­σκέ­πτες, να στη­ρί­ξου­με τον τόπο μας και τη χώρα μας. Την ερ­γα­σία, την απα­σχό­λη­ση, την κοι­νω­νι­κή επι­βί­ω­ση. Τώρα για ποια πε­ρι­θώ­ρια να μι­λή­σου­με; Απλά δεν υπάρ­χουν. Έφτα­σε η στιγ­μή που οι ξε­νο­δό­χοι ση­κώ­νου­με πλέον τα χέρια ψηλά!

• Το ζή­τη­μα της βίζας για τους Ρώ­σους του­ρί­στες που βρί­σκε­ται; Το ρωτώ μήπως υπάρ­χει από κει κά­ποια χα­ρα­μά­δα ευ­και­ρί­ας…

Έχετε δίκιο ως προς τη δια­πί­στω­ση, πως πράγ­μα­τι λόγω της έντα­σης στις ρω­σο­τουρ­κι­κές σχέ­σεις, καθώς και στον από­η­χο της επί­ση­μης επί­σκε­ψης του Προ­έ­δρου Πού­τιν στη χώρα μας, δη­μιουρ­γού­νται ευ­και­ρί­ες για την ενί­σχυ­ση του του­ρι­στι­κού ρεύ­μα­τος από τη Ρωσία. Όμως και σε αυτό το μέ­τω­πο χά­νου­με έδα­φος στην αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τά μας, όταν αντί να εξυ­πη­ρε­τή­σου­με τους δυ­νη­τι­κούς επι­σκέ­πτες από τη Ρωσία, τους υπο­χρε­ώ­νου­με να στή­νο­νται σε κου­ρα­στι­κές ουρές. Το θέμα της βίζας δεν είναι να συ­ζη­τά­με για το αν θα τη δί­νου­με σε τρεις μέρες ή σε μια βδο­μά­δα. Αυτά είναι ασπι­ρί­νες. Χρειά­ζε­ται ρι­ζι­κή ανα­δια­μόρ­φω­ση του πλαι­σί­ου, στη βάση μιας πολύ συ­γκε­κρι­μέ­νης λο­γι­κής, που λέει πως η Ρωσία είναι Ευ­ρώ­πη και η βίζα πρέ­πει να κα­ταρ­γη­θεί. Αυτό ση­μαί­νει λύση του ζη­τή­μα­τος και όλα τα υπό­λοι­πα είναι απλά «μπα­λώ­μα­τα».

• Capital controls. Σε λίγο θα συ­μπλη­ρω­θεί ένας χρό­νος αφό­του μπή­καν σε ισχύ. Έχουν επι­πτώ­σεις;

Στην αρχή κά­ποιοι με ελα­φρό­τη­τα έλε­γαν πως δεν επη­ρε­ά­ζουν τον του­ρι­σμό, αφού οι του­ρί­στες έρ­χο­νται με τις κάρ­τες των τρα­πε­ζών τους και δεν υπό­κει­νται σε πε­ριο­ρι­σμούς. Αυτή είναι η μισή αλή­θεια όμως. Η άλλη μισή είναι πως οι ξε­νο­δο­χεια­κές επι­χει­ρή­σεις έχουν υπο­χρε­ώ­σεις, στις οποί­ες πρέ­πει να αντα­πο­κρι­θούν, κι εκεί πέ­φτα­με πάνω στους πε­ριο­ρι­σμούς που έχουν επι­βλη­θεί, δυ­σκο­λεύ­ο­ντας ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο τη δου­λειά μας. Ανα­λώ­νου­με χρόνο και δυ­νά­μεις για να τα βγά­ζου­με πέρα, μέσα σε τόσες αντι­ξο­ό­τη­τες και στε­ρού­μα­στε τη δυ­να­τό­τη­τα να σχε­διά­σου­με το πώς θα κά­νου­με κα­λύ­τε­ρα την πραγ­μα­τι­κή δου­λειά μας, που είναι η φι­λο­ξε­νία. Εκεί φτά­σα­με δυ­στυ­χώς…

• Σας ακούω να πε­ρι­γρά­φε­τε με απο­γο­ή­τευ­ση την κα­τά­στα­ση κι ανα­ρω­τιέ­μαι αν υπάρ­χει κάτι από το οποίο θα μπο­ρού­σε ο του­ρι­σμός να αντλή­σει λίγη αι­σιο­δο­ξία.

Είναι αλή­θεια αυτό που λέτε, και δεν έχει νόημα να κρυ­βό­μα­στε πίσω από το δά­κτυ­λό μας. Έχου­με χάσει το κέφι μας να κά­νου­με τη δου­λειά μας. Κι αυτή δεν είναι μια οποια­δή­πο­τε δου­λειά, αλλά μια δου­λειά που πρέ­πει να γί­νε­ται με χα­μό­γε­λο. Τι να έρθει να δει ο επι­σκέ­πτης; Ξε­νο­δό­χους σε από­γνω­ση; Παρ’ όλα αυτά θα σας πω, πως το μόνο αι­σιό­δο­ξο είναι η νέα πραγ­μα­τι­κό­τη­τα στα πε­ρι­φε­ρεια­κά αε­ρο­δρό­μια. Του­λά­χι­στον το θέμα αυτό προ­χώ­ρη­σε και η ανα­βάθ­μι­ση των ιδιω­τι­κών πλέον αε­ρο­δρο­μί­ων αλ­λά­ζει την πρώτη και την τε­λευ­ταία ει­κό­να του επι­σκέ­πτη. Αυτό έχει αξία, καθώς ενι­σχύ­ει την του­ρι­στι­κή εμπει­ρία. Με πνεύ­μα συ­νερ­γα­σί­ας μπο­ρού­με μά­λι­στα, να δρο­μο­λο­γή­σου­με από κοι­νού και ενέρ­γειες προ­βο­λής, με αμοι­βαία οφέλη και για το αε­ρο­δρό­μιο, και για τη Ρόδο μας. Αλλά πάνω που λέμε «δόξα τω Θεώ έγινε και κάτι σωστό και θε­τι­κό», έρ­χε­ται η ιστο­ρία με το γκολφ Αφά­ντου και μας προ­σγειώ­νει στη ζο­φε­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. «Ένα βήμα μπρος, δυο βή­μα­τα πίσω». Το έχει πει ο Λένιν αυτό, και φαί­νε­ται πως κά­ποιοι τον θυ­μού­νται …επι­λε­κτι­κά. Και έχουν και το θρά­σος να μας αφαι­ρούν το δι­καί­ω­μα να το επι­ση­μαί­νου­με… Όχι, κύ­ριοι. Η Ελ­λά­δα έχει ανά­γκες, και κα­νείς δεν θα της απα­γο­ρεύ­σει να ξε­φύ­γει από την δυ­στυ­χία, που κά­ποιοι την κα­τα­δι­κά­ζουν να συ­νε­χί­σει να υφί­στα­ται. Όταν μι­λούν τα πράγ­μα­τα, τα στό­μα­τα σιω­πούν. Αιδώς Αρ­γεί­οι…

• Ο νέος ανα­πτυ­ξια­κός νόμος που έρ­χε­ται, πι­στεύ­ε­τε πως μπο­ρεί να βοη­θή­σει τον του­ρι­σμό;

Δύο πα­ρα­τη­ρή­σεις έχω να κάνω επ’ αυτού. Η πρώτη είναι πως κα­θυ­στέ­ρη­σε πάρα πολύ. Δεν νο­εί­ται χώρα να θέλει να παί­ξει πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρόλο στον του­ρι­σμό, και επί τόσο με­γά­λο χρο­νι­κό διά­στη­μα να μην υπάρ­χει ανα­πτυ­ξια­κός νόμος για την ενί­σχυ­ση των του­ρι­στι­κών επεν­δύ­σε­ων. Η δεύ­τε­ρη πα­ρα­τή­ρη­ση είναι πως στη δια­δι­κα­σία της δια­βού­λευ­σης επι­ση­μάν­θη­καν κι ανα­δεί­χθη­καν αρ­κε­τά προ­βλή­μα­τα, που απο­δυ­να­μώ­νουν την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τά του και χρειά­ζο­νται άμεση βελ­τί­ω­ση. Εν πάση πε­ρι­πτώ­σει, εφό­σον πε­ρι­μέ­να­με τόσο, ας πε­ρι­μέ­νου­με λίγες μέρες ακόμη, μέχρι να δούμε την τε­λι­κή δια­τύ­πω­ση του νο­μο­σχε­δί­ου, όπως θα ει­σα­χθεί προς ψή­φι­ση, για να έχου­με μια σαφή ει­κό­να του κατά πόσο μπο­ρεί πράγ­μα­τι να βοη­θή­σει τον του­ρι­σμό.

• Κλεί­νο­ντας αυτή την εν­δια­φέ­ρου­σα συ­ζή­τη­ση κι έχο­ντας πε­ρι­γρά­ψει το γε­νι­κό­τε­ρο πλαί­σιο για τον του­ρι­σμό, θέλω να σας ρω­τή­σω αν σε το­πι­κό επί­πε­δο μπο­ρούν να γί­νουν πράγ­μα­τα που θα φέ­ρουν όφε­λος στην του­ρι­στι­κή οι­κο­νο­μία του νη­σιού μας;

Κοι­τάξ­τε, εμείς ως ξε­νο­δό­χοι έχου­με κάνει στο ακέ­ραιο το κα­θή­κον μας και νιώ­θου­με πε­ρή­φα­νοι γι αυτό. Κρα­τη­θή­κα­με όρ­θιοι, μέσα στην τρι­κυ­μία, δώ­σα­με δου­λειές και ευ­και­ρί­ες ει­σο­δή­μα­τος και τζί­ρου, στην το­πι­κή οι­κο­νο­μία. Ο του­ρι­σμός είναι το κλαδί πάνω στο οποίο στη­ρί­ζε­ται η οι­κο­νο­μία του νη­σιού, και γι αυτό πρέ­πει να υπάρ­χει πνεύ­μα συ­νερ­γα­σί­ας. Οι συ­νέρ­γειες είναι αυτές που μας πάνε μπρο­στά. Αλλά οφεί­λω να πω ότι αυτό δεν το βλέπω. Βλέπω την ίδια παλιά αντί­λη­ψη, της αντι­με­τώ­πι­σης του του­ρι­σμού ως πα­χιάς αγε­λά­δας, που ο κα­θέ­νας νο­μί­ζει πως μπο­ρεί να αρ­μέ­γει. Και το χει­ρό­τε­ρο, αντι­με­τω­πι­ζό­μα­στε συ­νε­χώς ως «αγε­λά­δα»… Θα ψο­φή­σει η «αγε­λά­δα» και μετά ….θα κα­τα­λά­βουν όλοι… Κου­ρά­στη­κα να χτυ­πάω το κα­μπα­νά­κι. Δεν είναι θέμα κοι­νής λο­γι­κής να έχου­με έναν υγιή και πα­ρα­γω­γι­κό ΠΡΟ­ΤΟΥΡ; Που να δια­φη­μί­ζει τη Ρόδο μας, και να φέρ­νει επι­σκέ­πτες στη τσέπη του νη­σιού μας; Δεν είναι αυτό επέν­δυ­ση, που συμ­φέ­ρει όλους; Μήπως ένα γε­μά­το Ξε­νο­δο­χείο ωφε­λεί μόνο τον ιδιο­κτή­τη του; Μήπως ένα ξε­νο­δο­χείο με πε­λά­τες υψη­λής κα­τα­να­λω­τι­κής δύ­να­μης, είναι κέρ­δος μόνο του ξε­νο­δό­χου; Είναι δυ­να­τόν να συ­ζη­τά­με για τα εξω­φρε­νι­κά τι­μο­λό­για της ΔΕΥΑΡ, σε αυτές τις συν­θή­κες ασφυ­ξί­ας και υπερ­φο­ρο­λό­γη­σης; Είναι λο­γι­κό στο ξε­κί­νη­μα μιας σεζόν να ανη­συ­χού­με αν εφέ­τος θα μα­ζεύ­ο­νται τα σκου­πί­δια; Δυ­στυ­χώς τα αυ­το­νό­η­τα εξα­κο­λου­θούν να πα­ρα­μέ­νουν ζη­τού­με­να. Τι άλλο να πω; Ο κα­θέ­νας ας ανα­λά­βει τις ευ­θύ­νες του, ενό­ψει των επερ­χό­με­νων! Του­λά­χι­στον εγώ θα τις ανα­λά­βω.