Παραιτήθηκε η Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Β.Κατριβάνου

Με επι­στολή της η βου­λευ­τής του ΣΥΡΙΖΑ, Βασι­λική Κατρι­βά­νου, γνω­στο­ποί­ησε την παραί­τηση της, μετά τα δύο «όχι» στα άρθρα του πολυ­νο­μο­σχε­δίου που αφο­ρού­σαν τον «κόφτη» και το Υπερ­τα­μείο ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεων. Χαρα­κτη­ρί­ζει «πολύ δύσκολη, πολι­τικά και προ­σω­πικά, αλλά και ανα­γκαία» την απόφαση της.

Ολό­κληρη η επι­στολή της Βασι­λι­κής Κατρι­βά­νου:

Aποφάσισα, απόψε, έπειτα από πολλή σκέψη, να παραι­τηθώ από βου­λευ­τής. Είναι μια απόφαση πολύ δύσκολη, πολι­τικά και προ­σω­πικά, αλλά και ανα­γκαία για μένα. Υπάρ­χουν φορές που όσο κι αν προ­σπα­θείς να εξορ­θο­λο­γί­σεις κάτι δεν μπορείς να το κάνεις. Είναι σημα­ντικό, πιστεύω, να ξέρουμε μέχρι πού μπο­ρούμε να φτά­σουμε, ώστε να κρα­τή­σουμε μέσα μας την ελπίδα και την αίσθηση ότι ζούμε τη ζωή όπως της αξίζει, ακόμα και μέσα στην ήττα.

Από τον Σεπτέμ­βρη μέχρι σήμερα νιώθω, κάθε μέρα, να επι­βε­βαιώ­νε­ται η ύπαρξη μιας συνε­χούς επι­τρο­πείας, που κάνει ασφυ­κτικά τα περι­θώ­ρια άσκησης πολι­τι­κής, που ακυ­ρώ­νει ουσια­στικά τη δυνα­τό­τητα να αλλάξει η ζωή μας.  Εφαρ­μό­ζουμε μέτρα και πολι­τι­κές που έρχο­νται σε αντί­θεση με τον πυρήνα των αξιών και της πολι­τι­κής μας· ταυ­τό­χρονα,  όμως, αδυνατώ να σκεφτώ οποια­δή­ποτε αξιό­πι­στη εναλ­λα­κτική. Γι’ αυτό και παραι­τού­μαι. Είναι, για μένα, ένα βαθύ  πολι­τικό και  υπαρ­ξιακό αδιέ­ξοδο, για το τι κάνουμε  (και ξέρω ότι το ζουν βασα­νι­στικά πολλές και πολλοί από τον κόσμο της Αρι­στε­ράς, αλλά και ευρύ­τερα, ανε­ξάρ­τητα από τη στάση που επι­λέ­γει τελικά ο καθένας), και δεν θεωρώ ότι κάποιος αυτή τη στιγμή έχει τη λύση. Φυσικά, το βαθύ αυτό αδιέ­ξοδο δεν λύνεται μιλώ­ντας για «προ­δό­τες» και «προ­δο­σία»· αντί­θετα, ένας τέτοιος λόγος όχι μόνο συσκο­τί­ζει τα πράγ­ματα, αλλά μας βυθίζει ακόμα πιο βαθιά στο τέλμα.

Αισθά­νο­μαι μεγάλη αγάπη και ευγνω­μο­σύνη για τους ανθρώ­πους, τους συντρό­φους και τις συντρό­φισ­σες, μέσα και έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ, με τους οποίους βρε­θή­καμε και συμπο­ρευ­τή­καμε μαζί. Θέλω να τους πω ένα μεγάλο ευχα­ρι­στώ.  Θα κάνω μια ξεχω­ρι­στή, ονο­μα­στική αναφορά στους άμεσους συνερ­γά­τες μου, μετά τον Ιούνιο του 2012, είτε συνε­χί­σαμε μαζί είτε απο­χώ­ρη­σαν κάποια στιγμή:  την Ειρήνη Βλάχου, τον Δημήτρη Ιωάννου, την Κατε­ρίνα Κνήτου, τον Δημο­σθένη Παπαδάτο-Αναγνωστόπουλο, την Κλειώ Παπα­πα­ντο­λέων,  την Ελένη Σπαθανά, τον Σπύρο Τσου­καλά, τον Γιάννη Χατζη­δη­μη­τράκη. Πολύ μεγάλο μέρος όσων έκανα οφεί­λε­ται σε όλους και όλες εσάς που βρε­θή­καμε μαζί, στη συλ­λο­γική προ­σπά­θεια, τα οράματα και τις σχέσεις μας. Ευχα­ρι­στώ, θερμά, ακόμα όλους όσους και όσες με εμπι­στεύ­τη­καν και με ψήφισαν.

Τελειώ­νο­ντας θέλω να πω (πέρα από το ότι ανα­λαμ­βάνω, προ­σω­πικά και πολι­τικά, την ευθύνη για ό,τι έκανα και δεν έκανα και δεν μου φταίνε κάποιοι «άλλοι») ότι τη στιγμή ακριβώς που παραι­τού­μαι νιώθω ότι πρέπει, επει­γό­ντως, να βρούμε  συλ­λο­γικά τους τρόπους να κάνουμε πράξη την αλλη­λεγ­γύη, τη δικαιο­σύνη και την ανθρω­πιά· έναν βίο αξιο­βί­ωτο.

Βασι­λική Κατρι­βά­νου