Δασικοί χάρτες υπέρ αυθαιρέτων

Με τον εξευ­γε­νι­σμένο ορισμό «οικι­στική πύκνωση» το υπουρ­γείο Περι­βάλ­λο­ντος δίνει νομική υπό­σταση στους παρά­νο­μους οικι­σμούς σε δάση, μέσω των δασικών χαρτών. Οι δια­τά­ξεις που συμπε­ριε­λή­φθη­σαν στο πολυ­νο­μο­σχέ­διο κάθε άλλο παρά… οικο­λο­γική προ­σέγ­γιση υπο­δει­κνύ­ουν, καθώς η κατάρ­τιση των χαρτών μετα­τρέ­πε­ται σε ένα ατε­λεί­ωτο γαϊ­τα­νάκι εγγρά­φων μεταξύ των υπη­ρε­σιών του Δημο­σίου. Δεν λείπουν και οι περι­πτω­σιο­λο­γι­κές ρυθ­μί­σεις, με άγνωστο αριθμό τελικών παρα­λη­πτών.

Με τα άρθρα 153-155 του πολυ­νο­μο­σχε­δίου, το υπουρ­γείο Περι­βάλ­λο­ντος επι­στρέ­φει στο «σημείο μηδέν» την υπόθεση των δασικών χαρτών, σε μια κρίσιμη για την ολο­κλή­ρωση του κτη­μα­το­λο­γίου περίοδο. Οι αλλαγές, σε σχέση με τα όσα παρου­σί­ασε πρό­σφατα το υπουρ­γείο, απο­δει­κνύ­ουν τη (δια­χρο­νική) υπο­χώ­ρηση υπέρ των αυθαι­ρε­τού­ντων σε βάρος του δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος. Ετσι, ενώ οι δασικοί χάρτες είναι ένα νομικό έγγραφο που απο­τυ­πώ­νει τον χαρα­κτήρα μιας περιο­χής (φέρο­ντας, ως συνέ­πεια, στο φως τα προ­βλή­ματα που πρέπει στη συνέ­χεια η Πολι­τεία να αντι­με­τω­πί­σει), με την προ­τει­νό­μενη ρύθμιση μετα­τρέ­πο­νται σε έναν «προ­θά­λαμο» νομι­μο­ποι­ή­σεων. Χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα, η προ­σθήκη μιας νέας κατη­γο­ρίας που θα πρέπει να απο­τυ­πώ­νε­ται στους χάρτες: εκτός από τα όρια των νόμιμων οικι­σμών και των οικι­σμών εκείνων στους οποίους τα κτίρια έχουν μεν νόμιμες άδειες, ωστόσο αυτές εκδό­θη­καν χωρίς να ελεγ­χθεί ο δασικός χαρα­κτή­ρας της έκτασης, προ­στί­θε­νται: οι «οικι­στι­κές πυκνώ­σεις», δηλαδή τα αυθαί­ρετα. Μάλιστα το κομμάτι του χάρτη που τις περι­λαμ­βά­νει θα μένει μακριά… από τα αδιά­κριτα βλέμ­ματα, καθώς δεν θα αναρ­τά­ται. Η απο­τύ­πωση στους δασι­κούς χάρτες των παρα­νο­μιών μπορεί να ακού­γε­ται λογική, όμως δεν είναι, καθώς έρχεται σε αντί­θεση με τον σκοπό του χάρτη, δηλαδή την απο­τύ­πωση του τι θεωρεί το κράτος δάσος ή δασική έκταση.

Κατά τα λοιπά, το σχέδιο νόμου επα­να­φέ­ρει στο Δημόσιο τον κυρί­αρχο ρόλο στην κατάρ­τιση, θεώρηση, ανάρ­τηση και κύρωση ενός δασικού χάρτη, μέσα από μια δια­δι­κα­σία διαρ­κούς αλλη­λο­γρα­φίας ανάμεσα στην Απο­κε­ντρω­μένη Διοί­κηση, τις δασικές της υπη­ρε­σίες, την «Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο και Χαρ­το­γρά­φηση», τις πολε­ο­δο­μίες και το υπουρ­γείο Περι­βάλ­λο­ντος, με «σφιχτές», ανέ­φι­κτες για το Δημόσιο προ­θε­σμίες. Στη σωστή κατεύ­θυνση είναι δύο σημεία: ο ορισμός υπαλ­λή­λου από τα δασαρ­χεία που θα επι­βλέ­πει τη δια­δι­κα­σία κατάρ­τι­σης του δασικού χάρτη, όταν αυτή πραγ­μα­το­ποιεί­ται από ιδιώτη και η απο­τύ­πωση στους δασι­κούς χάρτες και των χορ­το­λι­βα­δι­κών εκτά­σεων. Να σημειω­θεί ότι η αλλαγή της δια­δι­κα­σίας κατάρ­τι­σης των δασικών χαρτών συμπα­ρα­σύ­ρει εκεί­νους που έχουν μέχρι σήμερα καταρ­τι­στεί (αντι­στοι­χούν περίπου στο 50% της χώρας) χωρίς να έχουν κυρωθεί, με μεγάλη επι­πρό­σθετη καθυ­στέ­ρηση.

Τέλος, όπως και η ακριβώς προη­γού­μενη τρο­πο­ποί­ηση της δασικής νομο­θε­σίας (νόμος 4280/14, ο απο­κα­λού­με­νος «αντι­δα­σι­κός»), η ρύθμιση που προ­τεί­νει το υπουρ­γείο κατα­λή­γει σε μια σειρά από «θολές», περι­πτω­σιο­λο­γι­κές δια­τά­ξεις, με άγνω­στους παρα­λή­πτες. Δύο από αυτές φαί­νε­ται να «φωτο­γρα­φί­ζουν» τις περιο­χές του Αγίου Στε­φά­νου και της Ιππο­κρα­τείου Πολι­τείας.

Αντί­δραση WWF

Να σημειω­θεί ότι η περι­βαλ­λο­ντική οργά­νωση WWF Ελλάς εξέ­φρασε την αντί­θεσή της: «Προς αποφυγή παρερ­μη­νείας ή απορίας, διευ­κρι­νί­ζουμε ότι σκοπός των δασικών χαρτών δεν είναι κάποια απλή φωτο­γρα­φική απο­τύ­πωση της δασικής γης. Οι δασικοί χάρτες έχουν νομική υπό­σταση. Αν λοιπόν μια έκταση έχει κατα­πα­τη­θεί, ο δασικός χάρτης οφείλει να την απο­τυ­πώ­σει όπως η έκταση θα έπρεπε να είναι, ιδιαί­τερα καθώς από το Σύνταγμα καθί­στα­ται σαφές ότι τα δάση και οι δασικές εκτά­σεις που κατα­στρέ­φο­νται δεν χάνουν τον δασικό τους χαρα­κτήρα», εκτιμά.

Καθη­με­ρινή