Αφήστε τα παιδιά ν’ ακούσουν τα πουλιά…

Συμ­βαί­νει και σε άλλες χώρες αυτό που γίνεται με τις Πανελ­λή­νιες εξε­τά­σεις; Σχολεία, υπουρ­γεία, επι­τρο­πές, φρο­ντι­στή­ρια, γονείς, συγ­γε­νείς, όλοι «δίνουν» εξε­τά­σεις. Κι από δίπλα, υπο­βοη­θούν, πρω­το­σέ­λιδα των ΜΜΕ, άρθρα και τηλε­ο­πτικά πάνελ με συμ­βου­λές από δια­τρο­φο­λό­γους και ψυχο­λό­γους, ανα­λυ­τές θεμάτων που «έπεσαν» στις εξε­τά­σεις. Κάθε  χρόνο, όλοι αυτοί βου­τηγ­μέ­νοι σε διέ­γερση και χαμένο χρόνο,  ξοδεύ­ουν κόπο, χρήμα, αξίες και συναι­σθή­ματα, Η νοση­ρό­τητα βρί­σκε­ται παντού, αλλά οι Πανελ­λή­νιες είναι το απο­κο­ρύ­φωμα. Η κορύ­φωση της υστε­ρίας.

Το κερα­σάκι σ’ αυτό το   drama queen, είναι οι ευχές των πολι­τι­κών για καλή επι­τυ­χία που συνο­δεύ­ο­νται από υπο­κρι­τι­κές συστά­σεις για ηρεμία, ψυχραι­μία κλπ, κλπ.

Οι πολι­τι­κοί, οι μόνοι που δεν έχουν λόγο. Αφού απο­δε­χθή­κατε να τσα­λα­πα­τη­θεί η εφηβεία τους μεταξύ σχο­λείου και φρο­ντι­στη­ρίου, αφήστε τα να δώσουν τη «μάχη», χωρίς γλυ­κα­νά­λατη συμπα­ρά­σταση και κυρίως χωρίς συμ­βου­λές. Τι να συμ­βου­λέ­ψετε; Πώς να μην στρα­πα­τσα­ρι­στούν; Αφού ήδη στρα­πα­τσα­ρη­μένα είναι. Με ευθύνη δική σας. Είτε εγκρί­νατε αυτό το εκπαι­δευ­τικό σύστημα, είτε όχι.

Αντί να χάνετε χρόνο γρά­φο­ντας ανα­κοι­νώ­σεις, βασα­νί­στε λίγο το μυαλό σας και θα ανα­κα­λύ­ψετε συστή­ματα που πραγ­μα­τικά προ­ω­θούν  και ανα­βαθ­μί­ζουν την προ­σω­πι­κό­τητα και την αξιο­πρέ­πεια των μελ­λο­ντι­κών γενιών και δίνουν έμφαση στην κρίση, στη γνώση και στην έρευνα.

Αφήστε τα παιδιά να ανοί­γουν τα φτερά τους, να ψάχνουν να ερευ­νούν, να δημιουρ­γούν και να συντάσ­σουν εργα­σίες, ώστε όταν πια μπουν στα Ανώτατα Ιδρύ­ματα να είναι έτοιμα να δεχθούν τις απα­ραί­τη­τες γνώσεις και να γίνουν Επι­στή­μο­νες. Ελευ­θε­ρώ­στε τα από το άγχος και μην τα χαντα­κώ­νετε στη κακο­μοι­ριά και την απελ­πι­σία.

Να βρείτε τρόπο να απε­λευ­θε­ρώ­σετε το σύστημα πρέπει, χωρίς κατα­να­γκα­σμούς. Να πείτε την αλήθεια σε όλους όσοι δεν είναι για Πανελ­λή­νιες, να συν­δέ­σετε τα σχολεία με τη φύση, να απε­λευ­θε­ρώ­σετε τους δασκά­λους από τη μιζέρια των ωρο­λό­γιων προ­γραμ­μά­των.

Τολ­μή­στε να ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΤΕ τις εξε­τά­σεις της απο­στή­θι­σης και δώστε μια άλλη πνοή στο ψεύτικο και μουντό Παι­δα­γω­γικό Σύστημα.

Κι όπως λέει μια καλή φίλη, “δεν έχετε δικαί­ωμα να  δια­γρά­ψετε 12 χρόνια σχο­λείου σε μια και μόνη μέρα – όπου το παιδί μπορεί να είναι πιε­σμένο, αγχω­μένο, άρρωστο ή όλα τα παρα­πάνω – και κρί­νε­ται το μέλλον του. Ή έτσι νομίζει του­λά­χι­στον, μια που δεν ξέρει ακόμα πόσες εκπλή­ξεις του επι­φυ­λάσ­σει η ζωή.”

Ο κόσμος άλλαξε αλλά το σχολείο δεν θέλει να αλλάξει. Το ζήτημα είναι πως έξω έχει καλο­καίρι, πως τα δέντρα, οι θάλασ­σες, το μυαλό των παιδιών τρέχουν ασυ­γκρά­τητα σε εικόνες και ήχους. Την ίδια στιγμή, ένα ολό­κληρο σύστημα δίνει αγώνα να τις φυλα­κί­σει.

Αλλο πράγμα θέλουν τα παιδιά σήμερα. Μόνο οι εξου­σίες θέλουν πάντα το ίδιο…

Αντί καλής επι­τυ­χίας στα παιδιά, θα ευχηθώ καλά μυαλά σε όσους κρατούν την επι­τυ­χία και τα ονειρά τους φυλα­κι­σμένα, με κάτι από  Ν. Καζαν­τζάκη:

«Μια μέρα, ήταν άνοιξη, χαρά Θεού, τα παρά­θυρα ήταν ανοιχτά […]ένα πουλί είχε καθίσει στο πλατάνι της αυλής του σκο­λειού[…]. Τότε πια ένας μαθητής, χλωμός, κοκ­κι­νο­μάλ­λης, που ’χε έρθει εφέτο από το χωριό, Νικολιό τον έλεγαν, δε βάσταξε, σήκωσε το δάχτυλο: Σώπα, δάσκαλε, φώναξε. Σώπα, δάσκαλε, ν’ ακού­σουμε το πουλί!» («Αναφορά στον Γκρέκο»)