Οταν η ιστορική στιγμή συναντά το θέατρο σκιών

Ιστο­ρική στιγμή (άλλη μία) η προ­χθε­σινή της ψηφο­φο­ρίας των μέτρων (και άλλων μέτρων)  στη Βουλή.

Είπα να μη λείψω από το ραντε­βού με την ιστορία. Δε σου τυχαί­νει κάθε μέρα να γρά­φε­ται ιστορία. Πήρα τη μεγάλη απόφαση να συνα­ντηθώ με την τηλε­ό­ραση και να την παρα­κο­λου­θήσω την στιγμή.

Δεν ξέρω τι θα γράψει η ιστορία γι’ αυτήν την ιστο­ρική στιγμή, ούτε πόσα κιλά επι­βε­βαί­ω­σης θα χαρίσω στους φίλους που με κατη­γο­ρούν για μαζο­χι­σμό. Αλλά πολύ θα ήθελα να είχε ματάκια η στάχτη που θα είμαι τότε, να διαβάσω πως ο ιστο­ρι­κός ανα­λυ­τής του μέλ­λο­ντος, θα σταθεί σ’ αυτή, χαμένος σε ατάκες, σε όρους ποδο­σφαι­ρι­κής εξέδρας, στους εξυ­πνα­κι­δι­σμούς, στις συνε­χείς ειρω­νείες αντι­πά­λων αντί επι­χει­ρη­μά­των, στην τρα­ντα­χτή εικόνα κενών εδράνων την ώρα της κατά τα λοιπά ιστο­ρι­κής συζή­τη­σης. Ηρθαν όλοι την ώρα που θα έβγαι­ναν τα «πρώτα ονόματα».

Τους όσους σοβα­ρούς, θα σας γελάσω αν τους βρει κάποιος, χαμέ­νους στον κουρ­νια­χτό της γελοιό­τη­τας. Αυτής που τους έκανε «σάλα τρα­πε­ζα­ρία ένα» και τους κάνει καιρό τώρα, με τα ανθρω­πά­κια.

Κοίταξα τον μπλε καναπέ μου. Είχε μετα­τρα­πεί σε συν­νε­φάκι. Γιατί σε συν­νε­φάκι είσαι χαρά μου και μάλιστα μπλε, όταν κάθεσαι να δεις άλλη μια ιστο­ρική στιγμή της χώρας σου, στην κεντρική της σκηνή, αυτής του κοι­νο­βου­λίου και περι­μέ­νεις να δεις τα συνο­φρυω­μένα και σοβαρά πρόσωπα των εκπρο­σώ­πων σου, συντε­τριμ­μένα που τους έλαχε να είναι αυτοί που θα πάρουν άλλη μια τραγική για τη ζωή σου ιστο­ρική απόφαση. Αυτοί που θα σε κάνουν ν’ ανα­τρι­χιά­σεις με το λόγο τους, να βουρ­κώ­σεις με τον λόγο της από­λυ­της αλή­θειας, της ενσυ­νεί­δη­σης των δια­χρο­νι­κών ευθυνών τους και έτσι  βουρ­κω­μένη, να ανα­λά­βεις τις δικές σου πολύ σοβαρές ευθύνες. Αβουλοι, μοι­ραίοι και ατά­λα­ντοι αντάμα.

Ούτε θέατρο δεν είναι ικανοί να παίξουν.’ Ετσι για του συντα­ξιού­χου τα μάτια βρε αδερφέ.

Υ.Γ. Περι­γραφή μιας σκηνής του θεάτρου σκιών, από παρό­ντες δημο­σιο­γρά­φους: Στο καπνι­στή­ριο που λει­τουρ­γεί παρά τον νόμο και συχνά­ζουν οι θερια­κλή­δες υπουρ­γοί και βου­λευ­τές, η μία από τις δύο τηλε­ο­ρά­σεις ήταν συντο­νι­σμένη για αρκετή ώρα στην εκπομπή της Αννίτας Πάνια. Ναι, αυτή ήταν η πιο σου­ρε­α­λι­στική εικόνα. Να βλέπει κανείς τον υπουργό Ανά­πτυ­ξης Γιώργο Σταθάκη να χασκο­γελά συζη­τώ­ντας άσχετα θέματα και απέ­να­ντί του η Αννίτα Πάνια να καλεί τα «τηλε­θε­α­τό­πουλά» της να της τηλε­φω­νή­σουν για να διεκ­δι­κή­σουν 10.000 ευρώ. Την ίδια ώρα και με ύφος ανα­λό­γως σοβαρό, ο Γιώργος Κατρού­γκα­λος αστειευό­ταν με τον Θανάση Παφίλη του ΚΚΕ, ζητώ­ντας του να του δώσει το κόκκινο γαρί­φαλο που εκείνος φορούσε στην τσέπη του σακα­κιού του, για να τιμήσει ανα­δρο­μικά την 1η Μαΐου. «Δεν ται­ριά­ζει με το φούξια ποσέ σου», του είπε ο κ. Παφίλης και ο κ. Κατρού­γκα­λος πέθανε στα γέλια.»

Ολα έμοια­ζαν σαν άλλοτε. Με και­νούρ­γιους όμως πρω­τα­γω­νι­στές. Οι βου­λευ­τές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, έμοια­ζαν να μην αντι­λαμ­βά­νο­νταν ότι φέρνουν στη Βουλή ακόμη χει­ρό­τερα μέτρα από τους προη­γού­με­νους. Όπως όλοι, έτσι και αυτοί, αυτο­χει­ρο­κρο­τή­θη­καν χαμο­γε­λα­στοί, έδιναν συγ­χα­ρη­τή­ρια ο ένας στον άλλον και πήγαν για ύπνο ήσυχοι που η δική τους η παρά­σταση είχε αίσιο τέλος. Για τις καρέ­κλες τους…