Ιστορική στιγμή στο εργοτάξιο του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου

Τα κου­φώ­μα­τα του κτι­ρί­ου έφτα­σαν στο ερ­γο­τά­ξιο, με αλά­βα­στρο αντί γυα­λιού σε πολλά από αυτά, ση­μα­το­δο­τώ­ντας νέα κομ­βι­κή φάση στην πο­ρεία απο­κα­τά­στα­σης ενός από τα ση­μα­ντι­κό­τε­ρα πο­λι­τι­στι­κά κτί­ρια της χώρας.

Μια νέα κομ­βι­κή φάση στην απο­κα­τά­στα­ση του Εθνι­κού Θε­ά­τρου Ρόδου ση­μα­το­δο­τεί η άφιξη στο ερ­γο­τά­ξιο του συ­νό­λου των κου­φω­μά­των του κτι­ρί­ου. Πρό­κει­ται για ένα στοι­χείο που, πέρα από την κα­τα­σκευα­στι­κή του ση­μα­σία, απο­τυ­πώ­νει και τη φι­λο­σο­φία με την οποία αντι­με­τω­πί­ζε­ται από την αρχή ολό­κλη­ρο το έργο.

Τα κου­φώ­μα­τα πε­ρι­γρά­φο­νται από τον πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κ. Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο ως «ιδιαί­τε­ρα και πολύ προ­σεγ­μέ­να», κα­τα­σκευα­σμέ­να «με σε­βα­σμό στην ιστο­ρία του κτι­ρί­ου». Εξέ­χου­σα λε­πτο­μέ­ρεια απο­τε­λεί το γε­γο­νός ότι πολλά από αυτά φέ­ρουν αλά­βα­στρο αντί γυα­λιού, επι­λο­γή που πα­ρα­πέ­μπει στην αρ­χι­τε­κτο­νι­κή αι­σθη­τι­κή πα­λαιό­τε­ρων επο­χών και κα­τα­δει­κνύ­ει ότι το έργο δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως απλή τε­χνι­κή απο­κα­τά­στα­ση.

Ο ίδιος ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης χα­ρα­κτή­ρι­σε τη χθε­σι­νή ημέρα «ση­μα­ντι­κή» για την πο­ρεία του έργου, αναρ­τώ­ντας σχε­τι­κή ανα­κοί­νω­ση στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης.

Η απο­κα­τά­στα­ση του Εθνι­κού Θε­ά­τρου Ρόδου δεν απο­τε­λεί ένα συ­νη­θι­σμέ­νο τε­χνι­κό έργο. Κατά τον πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, πρό­κει­ται για «έργο ζωής» για όσους συμ­με­τέ­χουν σε αυτό, ενώ η ση­μα­σία του για την πόλη της Ρόδου εκτεί­νε­ται πολύ πέρα από τα στενά όρια της ανα­στή­λω­σης. Ο ίδιος μιλά για «επι­στρο­φή του στέμ­μα­τος» της πόλης, δια­τύ­πω­ση που απο­τυ­πώ­νει το βάρος που απο­δί­δε­ται στην ολο­κλή­ρω­σή του.

Η πο­ρεία δεν υπήρ­ξε εύ­κο­λη. Ο κ. Χα­τζη­μάρ­κος ανα­φέ­ρε­ται σε «κόπο, μάχη, συ­νεν­νό­η­ση, υπο­μο­νή και υπέρ­βα­ση» ως τα συ­στα­τι­κά που συν­θέ­τουν αυτή την προ­σπά­θεια, πε­ρι­γρά­φο­ντας έμ­με­σα ένα πο­λύ­πλο­κο έργο με πολ­λα­πλές πα­ρα­μέ­τρους.