Ερχεται παγκόσμια «επιδημία» σεισμών;

Οι επι­στή­μο­νες εκτι­μούν ότι, παρά τη σύμ­πτωση της εκδή­λω­σης – με διαφορά λίγων ωρών το Σάββατο- δύο πολύ ισχυρών σεισμών σε δύο απο­μα­κρυ­σμέ­νες μεταξύ τους χώρες, στην Ιαπωνία και στον Ιση­με­ρινό, δεν έχουμε να κάνουμε με κάποια παγκό­σμια «επι­δη­μία» σεισμών, ούτε το γεγονός αυτό προ­οιω­νί­ζε­ται κάτι ακόμη πιο δυσοί­ωνο για το μέλλον.

Ανάμεσα στις δύο χώρες που επλή­γη­σαν από τους ισχυ­ρούς σει­σμούς (7 βαθμών στην Ιαπωνία και 7,8 στον Ιση­με­ρινό λίγο μετά) μεσο­λα­βεί ο βόρειος Ειρη­νι­κός Ωκεανός. Η από­σταση, περίπου 14.700 χιλιό­με­τρα, είναι υπερ­βο­λικά μεγάλη για να συσχε­τι­σθούν με οποιο­δή­ποτε τρόπο τα δύο γεγο­νότα, σύμφωνα με αμε­ρι­κα­νούς επι­στή­μο­νες, όπως ανα­φέ­ρουν οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης».

Οι μεγάλοι σεισμοί μπορούν να «πυρο­δο­τή­σουν» άλλους σει­σμούς, αλλά μόνο στην ίδια περιοχή, κατά μήκος του ίδιου ρήγ­μα­τος ή σε κάποιο κοντινό. Από την άλλη, οι σεισμοί στην Ιαπωνία και στον Ιση­με­ρινό φαί­νε­ται ότι έχουν δια­φο­ρε­τική γενε­σιουργό αιτία.

Στην περί­πτωση του Ιση­με­ρι­νού ο σεισμός συνέβη επειδή η βαρύ­τερη τεκτο­νική πλάκα στον βυθό του Ειρη­νι­κού βυθί­ζε­ται αργά κάτω από την ελα­φρύ­τερη τεκτο­νική πλάκα της Νότιας Αμε­ρι­κής με ρυθμό περίπου πέντε εκα­το­στών ετησίως. Στο σύνορο συνά­ντη­σης των δύο πλακών συσ­σω­ρεύ­ε­ται ένταση, η οποία κατά καιρούς εκτο­νώ­νε­ται μέσω της σει­σμι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας.

Αντί­θετα, ο σεισμός στο νησί Κιούσου στη νοτιο­δυ­τική Ιαπωνία, σύμφωνα με την Αμε­ρι­κα­νική Γεω­λο­γική Υπη­ρε­σία, συνέβη σε πολύ μικρό­τερο βάθος σε κάποιο ρήγμα ορι­ζό­ντιας μετα­τό­πι­σης πάνω στην μεγάλη ευρα­σια­τική πλάκα και όχι σε κάποια ζώνη κατα­βύ­θι­σης, όπως στον Ιση­με­ρινό.

Αξιο­ση­μεί­ωτα… στα­θε­ροί οι σεισμοί

Οι Αμε­ρι­κα­νοί γεω­ο­λό­γοι, που παρα­κο­λου­θούν τους σει­σμούς σε όλη τη Γη, καθη­συ­χά­ζουν ότι ο μέσος αριθμός όλων των σεισμών διεθνώς κάθε χρόνο εμφα­νί­ζει αξιο­ση­μεί­ωτη στα­θε­ρό­τητα και δεν έχει αυξη­τική τάση. Όσον αφορά ειδι­κό­τερα τους ισχυ­ρούς σει­σμούς 7 έως 7,9 βαθμών, έχουν πράγ­ματι υπάρξει μερικά έτη με πάνω από 20 σει­σμούς και άλλα με λιγό­τε­ρους από δέκα, όμως ο δια­χρο­νι­κός ετήσιος μέσος όρος παρα­μέ­νει γύρω στους 15.

Αυτό, κατά τους επι­στή­μο­νες, σημαί­νει ότι κατά μέσο όρο συμ­βαί­νει του­λά­χι­στον ένας ισχυρός σεισμός το μήνα κάπου στον πλανήτη και ότι, από σύμ­πτωση, μπορούν να συμβούν ακόμη και δύο μεγάλοι σεισμοί μέσα στην ίδια μέρα. Μπορεί, όμως, επίσης να περάσει ένας ολό­κλη­ρος μήνας ή και περισ­σό­τερο χρονικό διά­στημα χωρίς να συμβεί πουθενά στον κόσμο ένας σεισμός άνω των επτά βαθμών, όπως συνέβη μεταξύ 27 Ιουλίου και 16 Σεπτεμ­βρίου 2015.

Από την άλλη, δημιουρ­γεί­ται η παρα­πλα­νη­τική εντύ­πωση ότι αυξά­νο­νται οι ισχυροί σεισμοί, επειδή στα­διακά βελ­τιώ­νο­νται τα όργανα κατα­γρα­φής τους, επειδή ολοένα περισ­σό­τερα μέρη της Γης κατοι­κού­νται από ανθρώ­πους και επειδή ολοένα συχνό­τερα τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης προ­βάλ­λουν τους σει­σμούς. Αν ένας ισχυρός σεισμός είχε συμβεί στη μέση του ωκεανού χωρίς καθόλου θύματα, είναι αμφί­βολο αν θα το είχε προ­σέ­ξει κανείς.

ΕΘΝΟΣ