Στην αυλή του γείτονα

Δεν είναι πρώτη φορά που τοπικές κοι­νω­νίες αντι­δρούν φοβικά σε οτι­δή­ποτε θεωρούν ότι μπορεί να δια­τα­ρά­ξει την κανο­νι­κό­τητά τους. Το ίδιο θα έκαναν, εάν τους έλεγαν ότι δίπλα τους θα γινόταν ένα κέντρο απε­ξάρ­τη­σης, ένας ξενώνας για χρήστες. Το έχουμε δει να συμ­βαί­νει….

Τώρα είναι οι «ανε­πι­θύ­μη­τοι» πρό­σφυ­γες: «Σπίτι μου δίπλα να μην είναι, κι όπου θέλει ας είναι!».

Και που να είναι; Ας είναι στην… Ψέριμο λέει ο ένας. Στη Γυάρο λέει ο άλλος.

Δεν σας θυμίζει κάτι; Κάποιο τόπο εξορίας έψαχναν και για τους χρήστες.

Στη συντρι­πτική τους πλειο­νό­τητα, βέβαια, ουδείς δηλώνει ρατσι­στής, συνήθως κρύ­βο­νται πίσω από «τα παιδιά μας», που γενικώς κι αορί­στως «κιν­δυ­νεύ­ουν». «Θα πέσουν στα ναρ­κω­τικά» τότε, από τους αιμο­βό­ρους τζι­χα­ντι­στές με τις χατζά­ρες τώρα.

Σαφώς και ευθύνες δεν έχουν μόνο οι κάτοι­κοι, αλλά και η Πολι­τεία, που δεν φρο­ντί­ζει σε τέτοιες περι­πτώ­σεις αφενός να δια­χει­ρι­στεί εξαρχής ορθο­λο­γικά το ζήτημα, αφε­τέ­ρου να τον ενη­με­ρώ­σει σωστά και έγκαιρα.

Γίνο­νται έτσι κάποιοι εύκολα έρμαια του πανικού στον οποίο συνη­θί­ζουν να επεν­δύ­ουν τα μεγάλα ΜΜΕ, ακόμα κι όταν υπο­κρί­νο­νται πως συγκι­νού­νται βαθύ­τατα από το «δράμα».

Λάθος και η a priori ταύτιση όλων αυτών των ανθρώ­πων που δια­μαρ­τύ­ρο­νται με τους Και­διά­ρη­δες. Τα «χρυσά παιδιά» με τις μαύρες μπλού­ζες είδαν απλά φως και μπήκαν. Δεν θα άφηναν ανεκ­με­τάλ­λευτη την ευκαι­ρία . Οι άνθρω­ποι που δια­μαρ­τύ­ρο­νται δεν είναι όλοι Χρυ­σαυ­γί­τες.

‘ Ανθρω­ποι ανα­σφα­λείς είναι, που η ζωή τους έχει ανα­στα­τω­θεί έξι χρόνια, που δεν ξέρουν τι θα τους φέρει η επόμενη ημέρα. Τι θα τους φέρει η επόμενη κωλο­τού­μπα των πολι­τι­κών που άλλα λένε κι άλλα κάνουν.

Ανθρω­ποι που εύκολα φορ­τώ­νουν όλα τους τα προ­βλή­ματα σε κάποιον απο­διο­πο­μπαίο τράγο.

Αλλά όταν εθί­ζε­σαι σε τέτοιες ιδε­ο­λη­ψίες, επόμενο είναι η από­σταση που σε χωρίζει από τους πολι­τι­κούς τους εκφρα­στές ολοένα να μικραί­νει.

Παράγει πολύ θυμό και μίσος αυτή η κατά­σταση, αλλά οι πολι­τι­κές ανθυ­πο­με­τριό­τη­τες που είναι στα πράγ­ματα, δεν έχουν καιρό να το σκε­φτούν.