Α-τυπος και υπογραμμός: Η παγίδα

O έρωτας στα χρόνια της κρίσης. Δύσκολο το εγχεί­ρημα εξαρχής. Κι αυτό γιατί, η κρίση δεν είναι μόνο οικο­νο­μική. Είναι κρίση ηθικών και αξιών, είναι κρίση αρχών. Ένα το κρα­τού­μενο. Κι ύστερα είναι και ο έρωτας, δύσκο­λος από τη φύση του, δύστρο­πος και απαι­τη­τι­κός.

Και κάπου εκεί μέσα στην αντι­κει­με­νικά δύσκολη και ζοφερή πραγ­μα­τι­κό­τητα, πρέπει σήμερα να χωρέσει και ο εορ­τα­σμός του Αγιου Βαλε­ντί­νου. Κοντράστ. Από την μία πλευρά, τα φρουρού και τα αρώματα και από την άλλη η πραγ­μα­τι­κό­τητα που μας ζώνει απει­λη­τικά, όπως τους καμι­κάζι λίγο πριν την έκρηξη.

Όλα όσα συμ­βαί­νουν γύρω μας, μας έχουν αφαι­ρέ­σει τον ερω­τι­σμό. Και ερω­τευ­μέ­νος μπορεί να είναι κανείς με πολλά πράγ­ματα. Πρώτα πρώτα με τη ζωή την ίδια, με όλα όσα η φύση μας προ­σφέ­ρει και αδιά­φορα τα προ­σπερ­νάμε, με τα αγα­πη­μένα μας πρόσωπα, με την τέχνη, με όλα όσα μας εμπνέ­ουν και μας κάνουν καλύ­τερη την καθη­με­ρι­νό­τητα. Κι είναι και ο έρωτας εκείνος που σε συνε­παίρ­νει  και που όσο και να τον έχουν εξυ­μνή­σει απλοί άνθρω­ποι και μεγάλοι ποιητές, όσο και να έχουν ασχο­λη­θεί μαζί του φιλό­σο­φοι, ψυχο­λό­γοι, κοι­νω­νιο­λό­γοι, νευ­ρο­βιο­λό­γοι αλλά και ανει­δί­κευ­τοι ερω­τευ­μέ­νοι, αυτός πάντα ξεφεύ­γει βγά­ζο­ντας επι­δει­κτικά τη γλώσσα σε όποιον τολ­μή­σει να τον εξε­τά­σει σχο­λα­στικά.

Εχει θέση ο έρωτας στη σημε­ρινή εποχή; Αν του αφή­σουμε χώρο, θα έχει. Το πρό­βλημα είναι πως είμαστε απα­σχο­λη­μέ­νοι περισ­σό­τερο με τα προ­βλή­ματα της καθη­με­ρι­νό­τη­τας και αφή­νουμε στην άκρη τις πινε­λιές εκείνες που θα μπο­ρού­σαν να χρω­μα­τί­σουν την καθη­με­ρι­νό­τητά μας. Είτε ως ζευ­γά­ρια που πνί­γο­νται στην ρουτίνα, είστε ως μονάδες που έχουν περι­χα­ρα­κώ­σει την ζωή τους με τρόπο τέτοιο, που δεν αφήνουν και πολλά περι­θώ­ρια να χωρέσει ο οποιασ­δή­ποτε μορφής έρωτας.

Η σημε­ρινή μέρα δεν είναι απα­ραί­τητα εκείνη που θα μας κάνει να αφή­σουμε λίγο χώρο στην γκρίζα καθη­με­ρι­νό­τητά μας για να χωρέσει και ο έρωτας, ίσως να είναι η αφορμή. Ισως πάλι όχι. Επειδή κατά κύριο λόγο πρό­κει­ται για μια εμπο­ρική, κυρίως γιορτή, είναι πολλοί εκείνοι που πάνε κόντρα στο «έθιμο». Το μόνο βέβαιο είναι πως, μέρα είναι και θα περάσει, ως γιορτή του­λά­χι­στον. Το ερώτημα παρα­μέ­νει πάντως ανα­πά­ντητο επί της ουσίας. Χωρά ο έρωτας σε αυτή τη δύσκολη εποχή; Σε μία εποχή που έχει δια­βρώ­σει αισθή­ματα, συνει­δή­σεις, αξίες και ανθρώ­πι­νες σχέσεις;

Κι είναι εκείνες οι, λίγες, εξαι­ρέ­σεις όμως που σε οδηγούν σε δεύ­τε­ρες σκέψεις. Μήπως τελικά χωρά;

Ερώτημα – παγίδα. Ανα­πά­ντητο. Τροφή για σκέψη. Κλειδί για κλει­δω­μέ­νες προ­ο­πτι­κές.