«Συνταγματική αναθεώρηση με βαθιές αλλαγές στους Θεσμούς, στο Κράτος και στο πολιτικό σύστημα».

Προ­τά­σεις για βαθιές αλλαγές και τομές στο πολι­τικό σύστημα με επί­κε­ντρο μια τολμηρή ανα­θε­ώ­ρηση του Συντάγ­μα­τος, κατέ­θεσε ο Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου κ. Μάνος Κόν­σο­λας κατά τη διάρ­κεια της ομιλίας του στην παρου­σί­αση του βιβλίου του Γιώργου Νικη­τιάδη στην αίθουσα του Επι­με­λη­τη­ρίου.

«Χαί­ρο­μαι γιατί με αφορμή το βιβλίο του κ. Νικη­τιάδη μας δίνεται σήμερα η ευκαι­ρία να κάνουμε μια αμιγώς πολι­τική συζή­τηση.

Δεν θεωρώ πρό­ταγμα την κατάρ­γηση του σταυρού προ­τί­μη­σης σε αυτή τη συγκυ­ρία.

Αντί­θετα θεωρώ ότι τα πιο σημα­ντικά προ­τάγ­ματα είναι άλλα.

Ποια είναι αυτά.

Μια τολμηρή και ευρεία συνταγ­μα­τική ανα­θε­ώ­ρηση.

Βαθιές τομές στο πολι­τικό σύστημα που θα εκκι­νούν από την ανά­σχεση της κρίσης αντι­προ­σώ­πευ­σης, που αισθά­νε­ται σήμερα ο πολίτης έναντι του πολι­τι­κού συστή­μα­τος», τόνισε ο Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου

Ο κ. Κόν­σο­λας έκανε ιδιαί­τερη αναφορά στο γεγονός, ότι ένα μεγάλο μέρος των πολιτών αισθά­νε­ται ότι δεν αντι­προ­σω­πεύ­ε­ται από τα κόμματα και το πολι­τικό σύστημα, επι­ση­μαί­νο­ντας:

«-Στις εκλογές του 2004 ψήφισαν 7.571.600 πολίτες.

-Στις εκλογές του Ιανουα­ρίου του 2015 ψήφισαν 6.330.000 πολίτες.

-Στις εκλογές του Σεπτεμ­βρίου 5.567.930 πολίτες.

Μέσα σε 11 χρόνια ο αριθμός αυτών που ψηφί­ζουν μειώ­θηκε κατά 2 εκα­τομ­μύ­ρια, κάτι που κατα­δει­κνύει τη δυσπι­στία των πολιτών απέ­να­ντι στο πολι­τικό σύστημα».

Ανα­φε­ρό­με­νος στο ζήτημα της κατάρ­γη­σης του σταυρού προ­τί­μη­σης που θέτει ως πρόταση με το βιβλίο του ο κ. Γιώργος Νικη­τιά­δης, ο Μάνος Κόν­σο­λας πήρε ξεκά­θαρη θέση λέγο­ντας:

«Έχει ακου­στεί και είναι αληθές ότι ο σταυρός προ­τί­μη­σης συν­δέ­ε­ται με την ανά­πτυξη πελα­τεια­κών σχέσεων.

Μόνο που η εικόνα αυτή έχει υπο­χω­ρή­σει στα­διακά σήμερα, βοη­θού­σης και της κρίσης. Οι πολίτες ξέρουν ότι ο βου­λευ­τής δεν μπορεί πλέον να τους διο­ρί­σει στο δημόσιο, μην υπο­τι­μούμε τους πολίτες , οι περισ­σό­τε­ροι έχουν έναν υψηλό δείκτη ωρι­μό­τη­τας.

Η δική μου εμπει­ρία, γιατί είμαι νέος Βου­λευ­τής και κατέ­βηκα για πρώτη φορά υπο­ψή­φιος το Μάιο του 2012, είναι ότι τα κρι­τή­ρια των ψηφο­φό­ρων έχουν αλλάξει.

Οι πολίτες είναι πλέον πιο πραγ­μα­τι­στές.

Ένα μεγάλο μέρος τους μας κρίνει από τις θέσεις που δια­τυ­πώ­νουμε , από την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα και την εμβέ­λεια των πρω­το­βου­λιών και της δρα­στη­ριό­τη­τας μας, από την ειλι­κρί­νεια μας.

Είναι σαφές ότι υπει­σέρ­χε­ται και ο ανθρώ­πι­νος παρά­γο­ντας, η πολι­τική άλλωστε δεν είναι μια απο­στει­ρω­μένη δια­δι­κα­σία, στο κέντρο της βρί­σκε­ται ο ανθρώ­πι­νος παρά­γο­ντας.

Το σημα­ντικό όμως είναι ότι δίνεται η δυνα­τό­τητα στον πολίτη να επι­λέ­ξει ποιον θα εμπι­στευ­θεί και ποιον θα απορ­ρί­ψει.

Τη στιγμή που δεν υπάρ­χουν ανοι­χτές και συμ­με­το­χι­κές δια­δι­κα­σίες των μελών των κομ­μά­των στην επιλογή των υπο­ψη­φίων αλλά και στη δια­μόρ­φωση των πολι­τι­κών απο­φά­σεων, προτιμώ την επιλογή αυτή να την κάνουν οι πολίτες.

Έστω και αν κατά την άποψη κάποιων κάνουν λάθος. Προτιμώ να κάνουν το λάθος οι πολίτες εκλέ­γο­ντας ένα βου­λευτή, λάθος που μπορούν να διορ­θώ­σουν στις επό­με­νες εκλογές, παρά να διο­ρί­ζο­νται βου­λευ­τές από μηχα­νι­σμούς και άτυπες παρα­καμ­πτη­ρί­ους.

Θα έλεγα επίσης ότι ο σταυρός προ­τί­μη­σης δίνει τη δυνα­τό­τητα να ανα­νε­ω­θεί το πολι­τικό προ­σω­πικό αλλά και η σύνθεση του κοι­νο­βου­λίου.

Αυτό έχει απο­δει­χθεί στην πράξη.

Αντί­θετα ο βαθμός ανα­νέ­ω­σης, όταν εφαρ­μό­στηκε η λίστα το 1985,ήταν ελά­χι­στος. Μόλις που άγγιξε το 10%».

Ο κ. Κόν­σο­λας τόνισε ότι η Ελλάδα, γεω­γρα­φικά, κοι­νω­νικά και μορ­φο­λο­γικά, χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από μια ασυ­νέ­χεια και το στοι­χείο αυτό καθιστά δύσκολη τη διαί­ρεση της σε 180 μονο­ε­δρι­κές περι­φέ­ρειες, όπως προ­τεί­νε­ται.

Κατά κύριο λόγο όμως προ­κύ­πτει ζήτημα αντι­προ­σώ­πευ­σης γιατί είναι φανερό ότι οι 180 μονο­ε­δρι­κές περι­φέ­ρειες θα είναι υπόθεση των δύο μεγάλων κομ­μά­των, είναι απίθανο να διεκ­δι­κή­σουν τις έδρες αυτές τα μικρό­τερα κόμματα.

«Εκτιμώ ότι ένα σύστημα με 180 μονο­ε­δρι­κές περι­φέ­ρειες θα εξα­σφα­λί­σει μεν ισχυρές κυβερ­νή­σεις αλλά θα λει­τουρ­γή­σει εις βάρος της αντι­προ­σώ­πευ­σης όλων των πολι­τι­κών δυνά­μεων» υπο­γράμ­μισε ο Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου που έφερε παρα­δείγ­ματα και από το εκλο­γικό σύστημα που ισχύει στην Αγγλία.

Ο Μάνος Κόν­σο­λας ανα­φέρ­θηκε και τον υπο­βαθ­μι­σμένο ρόλο του Κοι­νο­βου­λίου αλλά και των βου­λευ­τών επι­ση­μαί­νο­ντας ότι «ο βου­λευ­τής καλεί­ται να επι­κυ­ρώ­σει νόμους, στη σύνταξη των οποίων είναι πολύ δύσκολο να συμ­με­τέ­χει και ακόμα πιο δύσκολο να παρέμ­βει.

Εκεί βρί­σκε­ται το πραγ­μα­τικό πρό­βλημα.

Το πρό­βλημα αυτό δεν θα το λύσει η κατάρ­γηση του σταυρού προ­τί­μη­σης, θα το λύσει μια τολμηρή και ρηξι­κέ­λευθη συνταγ­μα­τική ανα­θε­ώ­ρηση.

Με επα­να­κα­θο­ρι­σμό των ορίων ανάμεσα στη νομο­θε­τική και εκτε­λε­στική εξουσία.

Με ασυμ­βί­βα­στο υπουργού-βουλευτή.

Με τη νομο­θε­τική εξουσία να περνάει απο­κλει­στικά και εξ ολο­κλή­ρου στους κοι­νο­βου­λευ­τι­κούς θεσμούς, με τους βου­λευ­τές να συμ­με­τέ­χουν ενεργά στη σύνταξη και δια­μόρ­φωση των νόμων.

Θα συζη­τούσα και ενδε­χο­μέ­νως να συναι­νούσα στην κατάρ­γηση του σταυρού προ­τί­μη­σης αν λει­τουρ­γού­σαν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις ενός πολι­τι­κού και κομ­μα­τι­κού συστή­μα­τος που θα είχε ως σημείο ανα­φο­ράς μια άλλη ποιό­τητα και λει­τουρ­γία των κομ­μά­των.

Με ουσια­στική και βαρύ­νουσα συμ­με­τοχή των πολιτών και των μελών στις πολι­τι­κές απο­φά­σεις και στην επιλογή των υπο­ψη­φίων.

Με κόμματα που θα λει­τουρ­γού­σαν με τάσεις και με κανόνες άμεσης δημο­κρα­τίας.

Με την κατάρ­γηση του σταυρού προ­τί­μη­σης δεν σημαί­νει ότι θα ενι­σχυ­θεί αυτό­ματα και η δημο­κρα­τία αλλά και η συμ­με­τοχή των πολιτών στα κόμματα.

Αντί­θετα είναι υπαρ­κτός ο κίν­δυ­νος αντί για τη δημο­κρα­τία και τη συμ­με­τοχή των πολιτών να ενι­σχυ­θούν οι μηχα­νι­σμοί.

Το ζήτημα της συνταγ­μα­τι­κής ανα­θε­ώ­ρη­σης που έθεσα, είναι για μένα ο κατα­λυ­τι­κός παρά­γο­ντας τομών στο πολι­τικό σύστημα αλλά και ενδυ­νά­μω­σης των θεσμών.

Είναι κατα­λυ­τι­κός παρά­γο­ντας για να ανα­συ­στα­θεί ένα σύγ­χρονο Κράτος, ένα κράτος ευθύνης απαλ­λαγ­μένο από τις παθο­γέ­νειες του χθες.

Εκτιμώ επίσης ότι ο εκλο­γι­κός νόμος πρέπει να απο­τε­λέ­σει μέρος αυτής της συνταγ­μα­τι­κής μεταρ­ρύθ­μι­σης, να θωρα­κι­στεί συνταγ­μα­τικά και να μην απο­τε­λεί μέσο άσκησης πολι­τι­κής και σκο­πι­μο­τή­των της εκά­στοτε κυβέρ­νη­σης.

Εγώ πιστεύω ότι η χώρα χρειά­ζε­ται ένα πάγιο εκλο­γικό σύστημα που θα δια­σφα­λί­ζει το σχη­μα­τι­σμό κυβέρ­νη­σης και ένα υψηλό δείκτη αντι­προ­σώ­πευ­σης και αντι­στοι­χίας με την ψήφο των πολιτών».