Δεν θα επιβληθεί τέλος τουριστικής ανάπτυξης από το Δήμο Κω – “Μπλόκο” από την ΑΔΑ

Με απόφαση, που εξέδωσε χθες ο γενικός γραμ­μα­τέας της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου κ. Νίκος Θεο­δω­ρί­δης, έγινε δεκτή η ειδική διοι­κη­τική προ­σφυγή του Εμπο­ρο­βιο­μη­χα­νι­κού Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου, του Εμπο­ρι­κού Συλ­λό­γου Κω με την επω­νυ­μία «Ερμής» και των κκ Στέργου Γιαλ­λίζη, Πασχάλη Βρακίδη και Δημη­τρίου Σαράντη κατά της υπ’αριθμ. 408/2015 από­φα­σης του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου Κω, με την οποία καθο­ρί­ζε­ται αντα­πο­δο­τικό τέλος του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης Δήμου Κω, για το έτος 2016.

Σύμφωνα με την απόφαση του κ. Θεο­δω­ρίδη, ο φόρος συνιστά παροχή του ιδιώτη στο Δημόσιο, που δεν συν­δέ­ε­ται με αντί­στοιχη ειδική αντι­πα­ροχή από πλευράς του τελευ­ταίου. Η φορο­λο­γία δηλαδή απο­σκο­πεί στην κάλυψη των δημο­σίων δαπανών στο σύνολό της. Την ειδο­ποιό διαφορά μεταξύ του φόρου και του αντα­πο­δο­τι­κού τέλους συνιστά η ύπαρξη ειδικής αντι­πα­ρο­χής.

Το   τέλος   κατα­βάλ­λε­ται   δηλαδή   από   τον   πολίτη   σε   αντάλ­λαγμα   της   ιδιαί­τε­ρης χρη­σι­μο­ποί­η­σης δημο­σίου ορι­σμέ­νου έργου ή υπη­ρε­σίας.

Σύμφωνα με απο­φά­σεις του ΣτΕ το αντα­πο­δο­τικό τέλος είναι οικο­νο­μικό βάρος που κατα­βάλ­λε­ται από τον πολίτη που επι­διώ­κει να απο­λαύ­σει συγκε­κρι­μένη και ειδική αντι­πα­ροχή εκ μέρους του Κράτους.

Το αντα­πο­δο­τικό τέλος διέ­πε­ται κατά βάση από τους κανόνες της αντι­στοι­χίας μεταξύ παροχής και αντι­πα­ρο­χής και της ελεύ­θε­ρης απο­δο­χής ή χρη­σι­μο­ποί­η­σης της παροχής από το χρήστη. Λόγω του δημό­σιου χαρα­κτήρα της ειδικής αντι­πα­ρο­χής (π.χ. δημόσια υγεία, περί­πτωση δημο­σίου τέλους απορ­ριμ­μά­των) η υπο­χρέ­ωση κατα­βο­λής του αντα­πο­δο­τι­κού τέλους δεν προ­ϋ­πο­θέ­τει κατ’ ανάγκη την πραγ­μα­τική χρη­σι­μο­ποί­ηση της δημό­σιας υπη­ρε­σίας στη συγκε­κρι­μένη περί­πτωση, αλλά αρκεί απλώς η δυνα­τό­τητα (ετοι­μό­τητα) παροχής της υπη­ρε­σίας.

Ουσιώ­δες στοι­χείο αντα­πο­δο­τι­κού τέλους είναι η ύπαρξη ανα­λο­γίας μεταξύ της παροχής του πολίτη και της ειδικής αντι­πα­ρο­χής. Το ύψος δηλαδή του τέλους πρέπει να είναι ανάλογο της προ­σφε­ρό­με­νης υπη­ρε­σίας ενώ το ύψος του φόρου, σύμφωνα με το άρθρο 4 παρ.5 του Συντάγ­μα­τος είναι ανάλογο της φορο­δο­τι­κής του ικα­νό­τη­τας. Η δια­φο­ρο­ποί­ηση αυτή είναι εύλογη καθόσον σε αντί­θεση προς το φόρο που συνιστά «βάρος γενικού οφέλους», το αντα­πο­δο­τικό τέλος συνιστά «βάρος ειδικού οφέλους» στο οποίο είναι εφαρ­μο­στέα η θεωρία του ανταλ­λάγ­μα­τος.

Κρίθηκε ότι το επίδικο τέλος επι­βλή­θηκε με αυτήν κατ’ εφαρ­μογή της δια­τά­ξεως της παρα­γρά­φου 14 του άρθρου 25 του Ν. 1828/1989 (Α’ 2), κατά την οποία «Με απόφαση του δημο­τι­κού ή κοι­νο­τι­κού συμ­βου­λίου μπορεί να επι­βάλ­λο­νται τέλη ή εισφο­ρές για υπη­ρε­σίες ή τοπικά έργα της περιο­χής τους, που συμ­βάλ­λουν στη βελ­τί­ωση της ποιό­τη­τας ζωής, στην ανά­πτυξη της περιο­χής και στην καλύ­τερη εξυ­πη­ρέ­τηση των πολιτών. Τα τέλη αυτά ή οι εισφο­ρές αυτές έχουν αντα­πο­δο­τικό χαρα­κτήρα. Το ύψος των τελών ή εισφο­ρών, οι υπό­χρεοι στην κατα­βολή τους και κάθε άλλη ανα­γκαία λεπτο­μέ­ρεια ορί­ζο­νται με την ίδια απόφαση του δημο­τι­κού ή κοι­νο­τι­κού συμ­βου­λίου».

Σύμφωνα με την αριθμ. 408/2015 απόφαση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου Κω τα έργα, για τη χρη­μα­το­δό­τηση των οποίων επι­βάλ­λε­ται το επίδικο τέλος, ανε­ξάρ­τητα από τις ανάγκες που υπα­γό­ρευ­σαν την εκτέ­λεση τους, ωφελούν, πάντως, από τη φύση τους, αόριστο κύκλο προ­σώ­πων και όχι ειδικώς τις βαρυ­νό­με­νες με το τέλος κατη­γο­ρίες υπό­χρεων στις οποίες ανήκουν οι προ­σφεύ­γο­ντες.

Με το δεδο­μένο αυτό, το επίδικο τέλος, αφού δεν αντι­κρί­ζει ειδική αντι­πα­ροχή προς τους εν λόγω βαρυ­νό­με­νους με αυτό, δεν έχει αντα­πο­δο­τικό γι’ αυτούς χαρα­κτήρα και, συνεπώς,  η προ­σβαλ­λό­μενη απόφαση, δεν βρίσκει έρεισμα στην προ­μνη­μο­νευ­θείσα εξου­σιο­δο­τική διάταξη του άρθρου 25 παρ. 14 του Ν. 1828/1989, την ανα­φε­ρό­μενη στην επιβολή αντα­πο­δο­τι­κών βαρών.

Η υπ’ αριθμ. 408/2015 απόφαση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου Κω περιέ­χει απλώς ένα πίνακα 9 έργων, όπου ανα­φέ­ρει ότι θα χρη­μα­το­δο­τη­θούν από την επιβολή του τέλους το έτος 2016, χωρίς να γίνεται σαφής αναφορά στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό του κάθε έργου, στις μελέτες και στο αν τα συγκε­κρι­μένα έργα έχουν περι­λη­φθεί στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό έτους 2016 και στο πρό­γραμμα εκτε­λε­στέων έργων έτους 2016.

Κρίθηκε επο­μέ­νως ότι εκλεί­πει σαφής, ειδική και επαρκής αιτιο­λο­γία στην προ­σβαλ­λό­μενη απόφαση και ούτε προ­κύ­πτει από το σώμα αυτής αλλά ούτε και από τα στοι­χεία του φακέλου της υπό­θε­σης.