Κατάθεση ψυχής: Ετσι νίκησα το αλκοόλ

Άνθρω­πος από τα πολύ καλά παιδιά, με ευαι­σθη­σία και αγάπη για τον συνάν­θρωπο μου.

Μια λάθος επιλογή, ένας γάμος που βιά­στηκα να κάνω, ένα παΐδι που μου το πήραν 3 μηνών και χάθηκαν για πάντα ήταν η αρχή του Αλκο­ο­λι­σμού.

Ένιωσα ότι έχασα τα πάντα, άρχισα τότε να πίνω να πιω μέχρι που δεν κατα­λά­βαινα, ναι νόμιζα βρήκα τη λύση στα προ­βλή­ματα μου μεθυ­σμέ­νος. Το πρωί ξυπνούσα και το πρό­βλημα υπήρχε ίσως και μεγα­λύ­τερο, άντε πάλι πάμε για ποτό και ξανά και ξανά τα ίδια.

Άρχισα με το ξύπνημα να τρέμω ήθελα ποτό, μόλις έπινα μερικά ποτήρια στα­μα­τούσε η τρε­μούλα και συνέ­χιζα τώρα πια όλη την ημέρα με ένα μπου­κάλι αγκαλιά.

Είχα μπει πια στο μακά­βριο κατά­λογο των αλκο­ο­λι­κών δεν με ένοιαζε για τίποτα πια μόνο ποτό να έχω.

Κοι­μό­μουν στους δρόμους , στα παγκά­κια, όπου ένιωθα ότι δεν μπο­ρούσα άλλο, κάποιος χρι­στια­νός με έβλεπε έπαιρνε τηλέ­φωνο στο νοσο­κο­μείο με μάζευε το ασθε­νο­φόρο , με βάζανε στη βραχεία μέχρι να συνέλθω και πάλι έξω στην ανα­ζή­τηση ποτού. Αξύ­ρι­στος βρό­μι­κος χωρίς να με νοιάζει για τίποτα γυρ­νούσα σαν την άδικη κατάρα πλέον, το μπου­κάλι το 700 ούζο δυο δώσεις, και όλη την ημέρα μπου­κά­λια πολλά.

Το στομάχι είχε κλείσει αλήθεια φαγητό δεν ήθελα δεν το τρα­βούσε ο οργα­νι­σμός μου. Άρχισα να κατου­ριέ­μαι πάνω μου νέος 30 ετών, ρούχα τα ίδια για μήνες , στο σταθμό των τραίνων, Πειραιά, ομόνοια, αγ. Νικόλα, πλατεία Βικτω­ρίας εκεί τρι­γυρ­νούσα πια.

Στο νησί μου τη Κάρπαθο ερχό­μουν πότε πότε, με έβλεπαν οι άνθρω­ποι και δεν ξεράν τη να κάνουν για να με σώσουν. Η καημένη η μητέρα μου που με είχε ένα έκλαιγε γιατί έβλεπε ότι είχα πάρει δρόμο χωρίς γυρισμό.

Με εισαγ­γε­λική εντολή με έκλει­σαν 4 φορές σε διάφορα ψυχια­τρεία τη χώρας, δρα­πέ­τευα και πάλι τα ίδια.

Στο νησί μου τη Κάρπαθο απα­γό­ρευ­σαν να μου δίνουν ποτό φυσικά για το καλό μου, εγώ όμως ανα­κά­λυψα το μπλε οινό­πνευμα το έπαιρνα το έβαζα σε ποτήρι και το έπινα βρήκα λύση. Είχα φτάσει σε οριακά σημεία, οι γιατροί δώσανε τρεις μήνες ζωή, η μητέρα μου κρυφά αγόρασε τα ρούχα μου , αν τη πάρουν τηλέ­φωνο και της έλεγαν ότι έφυγα να έχει να με αλλάξει.

Ήμουν και με τα δυο πόδια στο τάφο πια, άραγε υπάρχει γυρι­σμός από αυτή τη κατά­ντια; Ναι υπάρχει, ξαφνικά μίλησα με τον εαυτό μου μεθυ­σμέ­νος, πήρα το μπου­κάλι μου και τράβηξα για το νεκρο­τα­φείο του χωριού μου, όταν έφτασα υπήρχαν μνήματα ανοιχτά, στάθηκα πάνω από ένα από αυτά και είπα σε λίγο καιρό θα είμαι μέσα, κάτι με ταρα­κού­νησε, άρχισα να κατα­λα­βαίνω ότι έφτασε το τέλος, με έπιασε πανικός, πήρα απόφαση ότι πρέπει να ζήσω, και για να το κάνω πρέπει να δώσω μάχη.

Ζήτησα τη βοήθεια του θεού κλεί­στηκα σε ένα δωμα­τιάκι με τρία μπου­κά­λια ούζο και ξεκί­νησα τη δική μου μάχη, διάβαζα την αγία γραφή και κατα­νά­λωνα πολύ νερό, καμένα όλα μέσα μου. Κόλαση, σπασμοί, ιδρώτας, παραι­σθή­σεις, εμέτους, εφιάλ­τες και ένα σωρό πει­ρα­σμοί.

Πολλές φορές λύγιζα πήγαινα να πιάσω το μπου­κάλι να πιω να λυτρωθώ, αλλά έλεγα όχι εγώ θα νικήσω και έβαζα δύναμη και πάλευα με το θηρίο.

Όταν ακού­στηκε ότι όντος δίνω μάχη όλοι οι χωρια­νοί μου Οθείτες αλλά εξο­λο­κλή­ρου το νησί στάθηκε στο πλευρό μου καθένας με το δικό του τρόπο και τους ευχα­ρι­στώ από τα βάθη της καρδίας μου.

Κέντρο απο­το­ξί­νω­σης μου η Νήσος Κάρ­πα­θος και οι κάτοι­κοι του.

Κάθε μέρα που περ­νούσε ήταν μια γενναία νίκη για μένα, δεν μπο­ρούσα να περ­πα­τήσω από το σύν­δρομο, επερ­χό­ντου­σαν φίλοι και με το αμάξι με έπαιρνα ν βόλτες να ξεχνιέ­μαι, η μανούλα μου μου έφερνε φαγητό άρχισα να τσιμπώ έστο και λίγο. Οι μέρες περ­νού­σαν και εγώ πήγαινα προς το καλύ­τερο, πέρασε ένας μήνας χωρίς ποτό φαί­νε­ται ότι κερ­δί­ζε­ται ο αγώνας, άντε να γίνουν δυο μήνες.

Μια μέρα με καλεί ο τότε Δήμαρ­χος Καρ­πά­θου κ. Χρήστος Κατσά­νης να κατέβω στο δήμο, όντος ήρθα, μου ανα­κοί­νωσε ότι με προ­σλαμ­βά­νει στο δήμο μου δώσανε στολή, αν και δεν ήμουν έτοιμος με έκαναν να νιώσω ότι είμαι πια κάτι, έχω μια δουλειά φόρεσα στολή. Ήταν κατα­λυ­τικό η πρό­σληψη μου λει­τούρ­γησε θετικά στη ψυχο­λο­γία μου, ο κόσμος όπου με έβλεπε μου φώναζε μπράβο εμείς είμαστε εδω, πήρα τα πάνω μου. Ξεκί­νησα από το μηδέν, άρχισα μια νέα ζωή, η μητέρα μου πετούσε από χαρά, στάθηκα στο πλευρό της μέχρι τη τελευ­ταία μέρα που έφυγε από τη ζωή, την έφερα από Αθήνα και την έθαψα στο χωριό μου, τέλειωσα σχολή ΣΕΚΙΟΥΡΙΤΙ, έχω μια νέα οικο­γέ­νεια μια θαυ­μά­σια γυναίκα και ένα ακόμα γιο 11 μηνών, το μεγάλο μου που μου το πήραν τώρα μιλάμε και όλα πάνε μια χαρά. Ζω υπάρχω και ατενίζω το αύριο με αισιο­δο­ξία. Όλα αυτά που γράφω είναι μια κατά­θεση ψυχής, απευ­θύ­νο­μαι στον καθένα και στη καθεμιά που είναι εγκλω­βι­σμέ­νοι στα δίχτυα της εξάρ­τη­σης ότι ναι ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ ΤΗ ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΑΛΚΟΟΛ.

Είμαι στη διάθεση σας να βοηθήσω με τη πείρα της γνώσεις μέσα από αυτά που βίωσα.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΙΧ ΛΑΓΩΝΙΚΟΣ

ΟΘΟΣ ΚΑΡΠΑΘΟΣ