Στρατολογούν τζιχαντιστές στα Βαλκάνια

Ο ιμάμης Μπου­γιάρ Χίσα αρνή­θηκε ενώπιον δικα­στη­ρίου των Τιράνων ότι στρα­το­λο­γούσε στο τζαμί όπου κήρυττε τον λόγο του Αλλάχ –αλλά στην εξτρε­μι­στική του εκδοχή (…)– τζι­χα­ντι­στές και τους έστελνε να πολε­μή­σουν στη Συρία, δήλωσε όμως ότι θα το έκανε ευχα­ρί­στως. «Ε, και λοιπόν, παιδιά σκο­τώ­θη­καν στη Γαλλία, παιδιά σκο­τώ­νο­νται και στη Συρία», είπε.

Αλλος συγκα­τη­γο­ρού­με­νός του, φανα­τι­κός ισλα­μι­στής και «μαθητής» του Χίσα στο (παρά­νομο) τζαμί, δεν δίστασε να εκτο­ξεύ­σει απειλές ενα­ντίον του υπουρ­γού Εσω­τε­ρι­κών Σαϊμίρ Ταχίρι και του ίδιου του πρω­θυ­πουρ­γού Εντι Ράμα. «Αν ο Ταχίρι δεν έχει στραφεί ενα­ντίον των πιστών, δεν πρέπει να φοβάται, αν όμως έχει κάνει κάτι, τότε να δούμε πού θα κρυφτεί», απεί­λησε και απο­κά­λεσε τον πρω­θυ­πουργό Ράμα «μασόνο ζωγράφο που δεν λέει τίποτα για τα παιδιά που σκο­τώ­νουν οι άπιστοι στη Συρία…».

Ο Χίσα, με τον επίσης εξτρε­μι­στή ιμάμη Γκεντς Μπάλα και άλλους έξι φανα­τι­κούς ισλα­μι­στές, δικά­ζο­νται εδώ και μήνες για ρητο­ρική θρη­σκευ­τι­κού μίσους και στρα­το­λό­γηση φανα­τι­κών ισλα­μι­στών, οι οποίοι κατέ­λη­γαν στις γραμμές του «Ισλα­μι­κού Κράτους» και άλλων εξτρε­μι­στι­κών ένοπλων ομάδων στη Μέση Ανατολή. Δεν δέχτη­καν να τους υπε­ρα­σπί­σουν δικη­γό­ροι, αφού, όπως είπαν, «το έργο αυτό έχει ανα­λά­βει ο Αλλάχ».

Οι δύο σκλη­ρο­πυ­ρη­νι­κοί ιμά­μη­δες προ­ω­θού­σαν στα παρά­νομα τζαμιά τα «φρο­νή­ματα» του ISIS, και δεν είναι οι μόνοι. Εκθεση των μυστι­κών υπη­ρε­σιών της Αλβα­νίας, που δόθηκε στη δημο­σιό­τητα μετά τα τρο­μο­κρα­τικά χτυ­πή­ματα στο Παρίσι, απο­κα­λύ­πτει ότι στη χώρα λει­τουρ­γούν παρά­νομα 89 μου­σουλ­μα­νικά τεμένη, από τα 650 συνο­λικά, τα οποία τελούν υπό την επί­βλεψη της επί­ση­μης μου­σουλ­μα­νι­κής κοι­νό­τη­τας. Το πλέον ανη­συ­χη­τικό είναι ότι τέτοια τζαμιά, παρά­νομα δηλαδή, «φύονται» καθη­με­ρινά σε όλο το «τόξο» με μου­σουλ­μα­νι­κούς πλη­θυ­σμούς στα Δυτικά Βαλ­κά­νια, εκεί όπου το ISIS έχει δια­κη­ρύ­ξει ότι θα εγκα­θι­δρύ­σει «χαλι­φάτο της Ευρώπης»…

Οι ιμά­μη­δες, ειδικά στα παρά­νομα τζαμιά σ’ όλες αυτές τις περιο­χές, μαζί με τους τζι­χα­ντι­στές που επι­στρέ­φουν από τα μέτωπα της Συρίας και του Ιράκ, τελούν υπό ασφυ­κτική παρα­κο­λού­θηση των μυστι­κών υπη­ρε­σιών. Και αυτό γιατί θεω­ρού­νται, αν όχι οι μονα­δι­κοί στρα­το­λό­γοι, σίγουρα οι «δια­φω­τι­στές» που πυρ­πο­λούν τις ψυχές νεαρών από φτωχές οικο­γέ­νειες με εξτρε­μι­στι­κές ερμη­νείες του Ισλάμ και τους βάζουν στον δρόμο προς το χαλι­φάτο της Μέσης Ανα­το­λής.

Με έδρα το Τέτοβο

Πόσοι είναι αυτοί που δου­λεύ­ουν για το ISIS; Ουδείς γνω­ρί­ζει ακριβώς και πάντως δου­λεύ­ουν οργα­νω­μένα. Ερευνα που είδε το φως της δημο­σιό­τη­τας στην Πρί­στινα απο­κά­λυψε την ύπαρξη δικτύου στρα­το­λό­γων ιμά­μη­δων, με έδρα το Τέτοβο της ΠΓΔΜ, εκεί όπου η υπεροχή του αλβα­νι­κού στοι­χείου είναι συντρι­πτική, οι οποίοι προ­έρ­χο­νται από Αίγυπτο, Σαου­δική Αραβία, Υεμένη, Πακι­στάν, Κατάρ κ.α.

Από το Τέτοβο οι φανα­τι­κοί ιερο­δι­δά­σκα­λοι δια­χέ­ο­νται σε Κόσοβο, Σερβία, Βοσνία, Αλβανία, Βουλ­γα­ρία, όπου σε υπο­βαθ­μι­σμέ­νες γει­το­νιές πόλεων και φτωχά χωριά προ­χω­ρούν στη στρα­το­λό­γηση νέων για τζιχάντ. Συγκρο­τούν ταυ­τό­χρονα εξτρε­μι­στι­κούς πυρήνες, φρο­ντί­ζουν για τη μετά­βαση «στρα­τιω­τών του Αλλάχ» στα πολε­μικά μέτωπα, αλλά και για τις οικο­γέ­νειές τους, που μένουν πίσω ενώ «χει­ρο­το­νούν» και άλλους φανα­τι­κούς ισλα­μι­στές.

Στην πλειο­νό­τητά τους προ­έρ­χο­νται από τις ντόπιες μου­σουλ­μα­νι­κές κοι­νω­νίες, με θεο­λο­γι­κές σπουδές, όμως, στις χώρες του Κόλπου, και ειδικά τη Σαου­δική Αραβία, την Υεμένη και την Αίγυπτο, όπου έρχο­νται σε επαφή με τον ουα­χα­βι­σμό (φοντα­με­ντα­λι­στικό Ισλάμ), αλλά και την Τουρκία, που πρω­τα­γω­νι­στεί στο παι­χνίδι της θρη­σκευ­τι­κής και, μέσω αυτής, της γεω­πο­λι­τι­κής επιρ­ροής στα Βαλ­κά­νια. Δεν είναι λίγες οι περι­πτώ­σεις που, όπως καταγ­γέλ­λουν στα ΜΜΕ γονείς, νέοι από Βοσνία, Κόσοβο, Αλβανία, ΠΓΔΜ έφυγαν με «υπο­τρο­φίες» για να σπου­δά­σουν γιατροί και μηχα­νι­κοί στην αραβική χερ­σό­νησο ή στην Αγκυρα και επέ­στρε­ψαν έτοιμοι να ανεβούν στον νόμιμο ή τον παρά­νομο μιναρέ.

Εξάλλου, τα τζαμιά αυξά­νο­νται με γεω­με­τρική πρόοδο, με χρήματα από τη Σαου­δική Αραβία και την Τουρκία, που δια­γκω­νί­ζο­νται υπο­γείως για το ποιο «μοντέλο» του Ισλάμ θα κυριαρ­χή­σει στον γενικά ήπιο και ανε­κτικό (ακόμα) μου­σουλ­μα­νικό κόσμο της Βαλ­κα­νι­κής. «Ιερό χρήμα» από τις χώρες του Κόλπου, την Αγκυρα, το Πακι­στάν δια­κι­νεί­ται μέσω εταιριών-σφραγίδων με απο­δέ­κτες συλ­λό­γους, σωμα­τεία και επι­χει­ρή­σεις ελεγ­χό­με­νες από ισλα­μι­στι­κούς κύκλους που κατα­λή­γουν να γίνο­νται τζαμιά.

Στα Τίρανα αυτή την εποχή χτί­ζε­ται στο κέντρο της πόλης με τουρ­κικά κον­δύ­λια το μεγα­λύ­τερο τζαμί της Ευρώπης, ενώ σε άλλη πόλη της Αλβα­νίας, την Ντίμπρα, ο δήμαρ­χος, για να ανα­και­νί­σει το εκεί νεκρο­τα­φείο και αδυ­να­τώ­ντας να εξα­σφα­λί­σει χρήματα από το κράτος, το βάφτισε οθω­μα­νικό, και αμέσως η Αγκυρα άνοιξε το πουγκί…

Για τις υπη­ρε­σίες δίωξης της τρο­μο­κρα­τίας, αλλά και τις κυβερ­νή­σεις των βαλ­κα­νι­κών χωρών με μου­σουλ­μα­νι­κούς πλη­θυ­σμούς απο­τε­λεί πρώ­τι­στο μέλημα να σιγή­σουν οι εξτρε­μι­στι­κές ισλα­μι­κές φωνές στα τεμένη.

Οι διώξεις ενα­ντίον ιμά­μη­δων που διδά­σκουν ακραίες ερμη­νείες του Ισλάμ «πέφτουν βροχή». Στο Κόσοβο, τη Βοσνία, την ΠΓΔΜ, την Αλβανία, ακόμα και τη Βουλ­γα­ρία, αρκετοί βρί­σκο­νται ήδη στη φυλακή και ακόμα περισ­σό­τε­ροι στο στό­χα­στρο των Αρχών.

Για τους φανα­τι­κούς ισλα­μι­στές, όμως, οι διώξεις και οι φυλα­κί­σεις των ιερο­δι­δα­σκά­λων τους δεν είναι παρά εύσημα στην ιερά οδό προς τον Αλλάχ. Το ίδιο ισχύει και για εκεί­νους τους τζι­χα­ντι­στές που επι­στρέ­φουν από τα πολε­μικά μέτωπα –υπο­λο­γί­ζο­νται μέχρι στιγμής από δια­κό­σιοι έως τρια­κό­σιοι– της Συρίας και του Ιράκ. Αυτοί οι «μαχητές του Αλλάχ» μπορεί να είναι πλέον αδρα­νο­ποι­η­μέ­νοι, αφού παρα­κο­λου­θού­νται νυχθη­με­ρόν από την αστυ­νο­μία, ενώ κάποιοι για τους οποίους υπάρ­χουν αδιά­σει­στα στοι­χεία διώ­κο­νται ποινικά, απο­τε­λούν όμως πηγή έμπνευ­σης για πολλούς άλλους μυη­μέ­νους στο εξτρε­μι­στικό Ισλάμ. Και μόνο γι’ αυτό θεω­ρού­νται άκρως επι­κίν­δυ­νοι.

Καθη­με­ρινή