Οι «αόρατοι»

Η οικο­νο­μική κρίση μπορεί να μας γονά­τισε, να έφερε τα πάνω-κάτω στη ζωή μας αλλά δεν μας μαλά­κωσε. Σε πολλές των περι­πτώ­σεων, δια­τη­ρούμε την ίδια έπαρση που είχαμε και στην προ κρίσης εποχή. Γι’ αυτό και για την Ελλάδα του σήμερα, που όμως έμεινε στο χτες αλλά ταυ­τό­χρονα φρο­ντί­ζει να ευνου­χί­ζει και το μέλλον, δεν έχουν καμιά μα καμιά σημασία οι μέρες που τιμώ­νται παγκό­σμια. Όπως η προ­χθε­σινή Παγκό­σμια Ημέρα για τα ΑΜΕΑ. Αρκεί μια βόλτα σε ένα κεντρικό δρόμο για να δια­πι­στω­θεί η αναι­σθη­σία και η αναλ­γη­σία μας. Παρ­κα­ρι­σμένα αυτο­κί­νητα πάνω στα πεζο­δρό­μια εμπο­δί­ζουν την διέ­λευση των πεζών πόσο μάλλον των ανα­πη­ρι­κών αμα­ξι­δίων. Όσο για τους τυφλούς, η κάθε έξοδός τους μοιάζει με από­πειρα αυτο­κτο­νίας. Οι δε ράμπες είναι τόσο ελά­χι­στες, όσο ελά­χι­στη είναι και η ευαι­σθη­σία μας ως προς τα ίσα και ίδια δικαιώ­ματα που πρέπει να έχουν οι ανά­πη­ροι με όλους τους υπό­λοι­πους. Για να μην πιά­σουμε τα πολύ δύσκολα που έχει να κάνει με την αξιο­πρεπή δια­βί­ωση και εμπλέ­κο­νται στην μέση οικο­νο­μικά. Οι άνθρω­ποι με ανα­πη­ρία ήταν «αόρατοι» και προ κρίσεως για την ελλη­νική πολι­τεία, πόσο μάλλον τώρα. Ας πούμε πως: Στην Ελλάδα το 85% των Παιδιών με Ανα­πη­ρία είναι «αόρατα» στα σχολεία Δεν υπάρχει εθνικό μητρώο κατα­γρα­φής των παιδιών αυτών, στο οποίο να κατα­γρά­φο­νται οι ειδικές εκπαι­δευ­τι­κές τους ανάγκες κατά κατη­γο­ρία ανα­πη­ρίας. Τα σχολεία δεν είναι προ­σβά­σιμα σε παιδιά με ανα­πη­ρία, τόσο σε επίπεδο κτι­ρια­κών εγκα­τα­στά­σεων όσο σε επίπεδο εκπαι­δευ­τι­κού υλικού.

Οι ευαι­σθη­σίες όλων μας αρχί­ζουν και στα­μα­τούν την 3η Δεκέμ­βρη με τους γνω­στούς δεκά­ρι­κους υπο­σχέ­σεων από την πολι­τική ηγεσία και με ευαί­σθη­τες αναρ­τή­σεις στα social media.

Την επομένη ξανα­γί­νο­νται «αόρατοι».