Ομιλία Δ. Κρεμαστινού κατά τη συζήτηση του Κρατικού Προϋπολογισμού 2016

Ο βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου και Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός, μίλησε κατά τη συζή­τηση του Κρα­τι­κού Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού 2016 στην Ολο­μέ­λεια της Βουλής.

Ακο­λου­θεί η πλήρης ομιλία του:

Το ερώτημα που πρέπει τώρα να απα­ντη­θεί είναι εάν ο Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός αυτός οδηγεί σε ανά­πτυξη ή σε ύφεση.

Ο Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός αυτός είναι ένας προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός που κινεί­ται στα πλαίσια του 3ουΜνημονίου. Άλλωστε, αυτό είναι αυτο­νό­ητο γιατί δια­φο­ρε­τικά δεν θα γινόταν απο­δε­κτός από την Τρόικα. Και όταν ο Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός δεν γίνεται απο­δε­κτός από την Τρόικα στα­μα­τούν αυτο­μά­τως οι δόσεις των δισε­κα­τομ­μυ­ρίων και η χώρα χρε­ο­κο­πεί.

Έτσι, ανε­ξάρ­τητα από το τι λέγεται από πλευράς Κυβέρ­νη­σης σχετικά με την ελάτ­τωση ή μη ελάτ­τωση των συντά­ξεων, όταν αυτός ο Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός περι­κό­πτει την κρατική επι­χο­ρή­γηση προς τα Ταμεία και τους ασφα­λι­στι­κούς οργα­νι­σμούς, αυτό απλά μετα­φρά­ζε­ται σε μείωση των συντά­ξεων ανε­ξάρ­τητα αν η μείωση αφορά τους υψη­λο­συ­ντα­ξιού­χους ή όλους τους συντα­ξιού­χους (σελ. 42 του Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού).

Δυστυ­χώς, είναι ένας προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός που δεν είναι ανα­πτυ­ξια­κός. Είναι υφε­σια­κός. Δηλαδή δεν περι­λαμ­βά­νει σοβαρά κίνητρα για επεν­δύ­σεις, που να προ­σελ­κύ­σουν επεν­δυ­τές.

Δεν περι­λαμ­βά­νει, κίνητρα ανάλογα με τα κίνητρα που έχουν οι επεν­δυ­τές για να επεν­δύ­σουν στις γει­το­νι­κές μας χώρες (τα Σκόπια, τη Βουλ­γα­ρία, την Τουρκία). Γιατί, σε όλους είναι γνωστό ότι ο επεν­δυ­τής δεν επεν­δύει εάν δεν δια­πι­στώ­νει ότι σε μια χώρα υπάρχει πολι­τική στα­θε­ρό­τητα.

Υπάρχει στα­θε­ρός ανα­πτυ­ξια­κός νόμος.

Υπάρχει στα­θε­ρός φορο­λο­γι­κός νόμος.

Νόμοι δηλαδή που θα διευ­κο­λύ­νουν τον επεν­δυτή να επεν­δύει γρήγορα, χωρίς γρα­φειο­κρα­τία, με πολύ χαμηλή φορο­λο­γία.

Σας, όλα αυτά, δια­σφα­λί­ζο­νται μόνον από την πολι­τική στα­θε­ρό­τητα. Η πολι­τική στα­θε­ρό­τητα, σας δεν εξα­σφα­λί­ζε­ται από την απλή πλειο­ψη­φία των βου­λευ­τών στη Βουλή, δηλαδή τον αριθμό των ολίγων ή των πολλών βου­λευ­τών. Εξα­σφα­λί­ζε­ται μόνον από τη βεβαιό­τητα ότι τα κόμματα σας αντι­πο­λί­τευ­σης, όταν έρθουν στην εξουσία, δε θα ανα­τρέ­ψουν το ανα­πτυ­ξιακό ή φορο­λο­γικό καθε­στώς που η εκά­στοτε Κυβέρ­νηση θα επι­βά­λει.

Η απλή συναί­νεση στα λόγια που σήμερα επι­διώ­κει ο Πρω­θυ­πουρ­γός δεν είναι αρκετή και πει­στική για σας επεν­δυ­τές και σας δανει­στές. Αυτοί ζητούν ξεκά­θαρα συγκρό­τηση κυβέρ­νη­σης ευρύ­τα­του συνα­σπι­σμού με όλα τα κόμματα του λεγό­με­νου «ευρω­παϊ­κού τόξου», απλού­στατα για να είναι σίγου­ροι για σας επεν­δύ­σεις σας.

Άλλωστε, για να πούμε και του … στραβού το δίκιο,

πώς είναι δυνατόν να πειστεί σας επεν­δυ­τής και να πιστέ­ψει ότι δε θα χάσει τα λεφτά του, όταν μια χώρα κυβερ­νά­ται από μια κυβέρ­νηση που μέσα στον ίδιο χρόνο κάνει 2 φορές εκλογές, που ο Πρω­θυ­πουρ­γός δια­βά­ζει σας προ­γραμ­μα­τι­κές δηλώ­σεις τον Ιανουά­ριο και σας τον Σεπτέμ­βριο;

Πώς είναι δυνατόν ο επεν­δυ­τής να επεν­δύ­σει σε μια χώρα όπου σύσσωμη η Αντι­πο­λί­τευση αμφι­σβη­τεί την αξιο­πι­στία του Πρω­θυ­πουρ­γού λόγω των παλι­νω­διών του;

Πώς είναι δυνατόν ο επεν­δυ­τής να πιστέ­ψει ότι δε θα χάσει τα λεφτά του όταν οι τρά­πε­ζες βρί­σκο­νται σε καθε­στώς capital controls και οι κατα­θέ­τες έχουν απο­σύ­ρει 40 δις ευρώ το πρώτο εξάμηνο αυτού του χρόνου γιατί προ­φα­νώς οι ίδιοι δεν σας εμπι­στεύ­ο­νται;

Και ερωτώ ευθέως εσάς, κυρίες και κύριοι βου­λευ­τές:

Θα επεν­δύ­ατε ποτέ σας οικο­νο­μίες σας σε μια τέτοια χώρα;

Δε θέλω να γίνομαι μάντης κακών, αλλά το 2010 στον Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, από αυτό τα βήμα, είχα ζητήσει από τον τότε Πρω­θυ­πουργό ο οποίος διέθετε ομοιο­γενή σαφέ­στατη πλειο­ψη­φία στη Βουλή και λαϊκή βάση 44%, να σχη­μα­τί­σει κυβέρ­νηση «εθνικής σωτη­ρίας» για να μην επα­κο­λου­θή­σει ό,τι επα­κο­λού­θησε 6 μήνες μετά.

Έξι μήνες μετά, ο ίδιος ο Πρω­θυ­πουρ­γός ζητούσε από τον κ. Σαμαρά συγκυ­βέρ­νηση και ο κ. Σαμαράς το εδέχθη υπό τον όρο να υπάρξει ένας άλλος πρω­θυ­πουρ­γός. Έτσι προ­έ­κυψε η κυβέρ­νηση Παπα­δή­μου.

Βρι­σκό­μα­στε, δυστυ­χώς, στο ίδιο –αν όχι σε χειρότερο- σημείο σήμερα. Με τη χώρα σε άθλια οικο­νο­μική κατά­σταση, με ένα τερά­στιο χρέος που συνεχώς – ακόμα και σήμερα – αυξά­νε­ται.

Ο κ. Παπαν­δρέου έχασε τότε την ευκαι­ρία. Ο κ. Τσίπρας μέχρι τώρα έχασε 2 ευκαι­ρίες να ηγηθεί μιας τέτοιας κυβέρ­νη­σης ευρέως συνα­σπι­σμού. Μία μετά τις εκλογές του Ιανουα­ρίου και μία μετά τις εκλογές του Σεπτεμ­βρίου.

Τον Ιανουά­ριο ονόμασε ο ίδιος την κυβέρ­νησή του, «κυβέρ­νηση κοι­νω­νι­κής σωτη­ρίας». Σήμερα πρέπει να ανα­ζη­τή­σει την κυβέρ­νηση εθνικής σωτη­ρίας για να απο­φύ­γει αυτό που δεν απέφυγε ο Παπαν­δρέου το 2010.

Σήμερα συγκυ­βερνά ως αρι­στερό κόμμα με ένα μικρό κόμμα που αυτο­α­πο­κα­λεί­ται δεξιό (τους ΑΝΕΛ) χωρίς καμία ιδε­ο­λο­γική συγ­γέ­νεια μεταξύ τους. Από­δειξη; η Κατα­ψή­φιση του νόμου της Ιθα­γέ­νειας και της τρο­πο­λο­γίας για το περί­φημο τζαμί στην Αθήνα. Άραγε, με τέτοια δεδο­μένα περι­μέ­νει ο κ. Πρω­θυ­πουρ­γός να έρθουν οι επεν­δυ­τές και να επεν­δύ­σουν;

Και αν η κατά­σταση της οικο­νο­μίας χει­ρο­τε­ρεύ­σει που αυτό δια­φαί­νε­ται στον ορί­ζο­ντα, δε θα έχει χάσει την αξιο­πι­στία του ο κ. Πρω­θυ­πουρ­γός για να ηγηθεί του ευρύ­τα­του συνα­σπι­σμού των φιλο­ευ­ρω­παϊ­κών δυνά­μεων που ο ίδιος θα έπρεπε να έχει επι­διώ­ξει;

Άραγε, τότε θα δεχθούν τα κόμματα της αντι­πο­λί­τευ­σης για πρω­θυ­πουργό τον κ. Τσίπρα ή θα ζητή­σουν ό,τι εζήτησε ο κ. Σαμαράς από τον κ. Παπαν­δρέου, δηλαδή την αντι­κα­τά­στασή του;

Τώρα, το πώς ο Πρω­θυ­πουρ­γός που ζητά από τους πολι­τι­κούς αρχη­γούς συναί­νεση μιλώ­ντας στην Κοι­νο­βου­λευ­τική του Ομάδα θυμάται μια αραβική παροι­μία που λέει «τα σκυλιά ουρ­λιά­ζουν αλλά το καρα­βάνι προ­χω­ρεί”, είναι απορίας άξιον; Ποιους εννοεί «σκυλιά»; Πώς θα γίνει συναί­νεση με τα «σκυλιά»;

Όμως, το καρα­βάνι δεν προ­χω­ρεί κύριε Πρω­θυ­πουργέ. Η χώρα δεν προ­χω­ρεί. Δυστυ­χώς μόνο τα προ­βλή­ματα της χώρας προ­χω­ρούν!

Η χώρα χρειά­ζε­ται πραγ­μα­τική συναί­νεση με κυβέρ­νηση από έμπει­ρους και απο­δε­δειγ­μένα απο­τε­λε­σμα­τι­κούς υπουρ­γούς που μόνον με τη σοβα­ρό­τητα και την εμπει­ρία τους μπορεί να βγάλουν τη χώρα από το σημε­ρινό αδιέ­ξοδο.

Οι καιροί ου μενετοί.