Γ. Υψηλάντης: «Η δημοτική αρχή δεν έχει όραμα που να συνεγείρει την κοινωνία»

Συ­νέ­ντευ­ξη

στον Δα­μια­νό Αθα­να­σί­ου

Για όλους και για όλα μι­λά­ει σή­με­ρα στη «δη­μο­κρα­τι­κή», σε μια συ­νέ­ντευ­ξη-πο­τα­μός,  που θα συ­ζη­τη­θεί, ο επι­κε­φα­λής της δη­μο­τι­κής πα­ρά­τα­ξης ΡΟ­ΠΟ­ΑΝ κ. Γιώρ­γος Υψη­λά­ντης.

Ο κ. Υψη­λά­ντης, εξα­πο­λύ­ει μια άνευ προη­γου­μέ­νου επί­θε­ση κατά της δη­μο­τι­κής αρχής, το­νί­ζο­ντας ότι δεν έχει όραμα που να συ­νε­γεί­ρει την κοι­νω­νία και κατά συ­νέ­πεια δεν υπάρ­χει ένα συ­νε­κτι­κό σχέ­διο δρά­σης, που να υπη­ρε­τεί την υλο­ποί­η­σή του.

«Στο Δήμο μας πραγ­μα­τι­κά συμ­βαί­νει κάτι το πρω­τό­γνω­ρο. Η ανυ­παρ­ξία πραγ­μα­τι­κού και ου­σια­στι­κού έργου, έχει οδη­γή­σει τη δη­μο­τι­κή αρχή στο χτί­σι­μο μιας επι­κοι­νω­νια­κά “μα­γι­κής ει­κό­νας”. Όλη της η προ­σπά­θεια εξα­ντλεί­ται στην πα­ρου­σί­α­ση μιας ει­κο­νι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας με συ­ναρ­πα­στι­κή δήθεν δράση και πολύ τρέ­ξι­μο, μέσα από δη­λώ­σεις, φω­το­γρα­φή­σεις, επι­κοι­νω­νια­κές φαν­φά­ρες και δια­κη­ρύ­ξεις προ­θέ­σε­ων και υπο­σχέ­σε­ων, που προ­κα­λούν πρό­σκαι­ρα θό­ρυ­βο και εντυ­πώ­σεις, αλλά που αν τις πα­ρα­κο­λου­θή­σει κα­νείς προ­σε­κτι­κά, θα αντι­λη­φθεί ότι  πα­ρά­γουν ελά­χι­στο συ­γκε­κρι­μέ­νο απο­τέ­λε­σμα. Πλην βε­βαί­ως των πε­ρι­πτώ­σε­ων που σχε­τί­ζο­νται με την εκ­χώ­ρη­ση αγα­θών και υπη­ρε­σιών αμι­γώς δη­μό­σιου χα­ρα­κτή­ρα σε ιδιώ­τες», ανα­φέ­ρει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ο κ. Υψη­λά­ντης.

Επί­θε­ση εξα­πο­λύ­ει προ­σω­πι­κά στον δή­μαρ­χο Ρόδου κ. Φώτη Χα­τζη­διά­κο και για την ει­κό­να που πα­ρου­σιά­ζει η δη­μο­τι­κή πλειο­ψη­φία, με σα­φέ­στα­τη αιχμή για «ηγε­τι­κό πυ­ρή­να, που κου­βα­λά τη νο­ο­τρο­πία του πα­ρελ­θό­ντος, της δη­μιουρ­γί­ας τσι­φλι­κιών και της συ­ντή­ρη­σης μιας στα­θε­ρής εκλο­γι­κής πε­λα­τεί­ας στη βάση ενός συ­στή­μα­τος μι­κρο­ρου­σφε­τιών και εξυ­πη­ρε­τή­σε­ων»!

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη του επι­κε­φα­λής της ΡΟ­ΠΟ­ΑΝ κ. Γιώρ­γου Υψη­λά­ντη:

• Πώς βλέ­πε­τε την πο­ρεία του Δήμου και της δη­μο­τι­κής αρχής, ένα χρόνο μετά;

Στο Δήμο μας πραγ­μα­τι­κά συμ­βαί­νει κάτι το πρω­τό­γνω­ρο. Η ανυ­παρ­ξία πραγ­μα­τι­κού και ου­σια­στι­κού έργου, έχει οδη­γή­σει τη δη­μο­τι­κή αρχή στο χτί­σι­μο μιας επι­κοι­νω­νια­κά «μα­γι­κής ει­κό­νας». Όλη της η προ­σπά­θεια εξα­ντλεί­ται στην πα­ρου­σί­α­ση μιας ει­κο­νι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας με συ­ναρ­πα­στι­κή δήθεν δράση και πολύ τρέ­ξι­μο, μέσα από δη­λώ­σεις, φω­το­γρα­φή­σεις, επι­κοι­νω­νια­κές φαν­φά­ρες και δια­κη­ρύ­ξεις προ­θέ­σε­ων και υπο­σχέ­σε­ων, που προ­κα­λούν πρό­σκαι­ρα θό­ρυ­βο και εντυ­πώ­σεις, αλλά που αν τις πα­ρα­κο­λου­θή­σει κα­νείς προ­σε­κτι­κά, θα αντι­λη­φθεί ότι  πα­ρά­γουν ελά­χι­στο συ­γκε­κρι­μέ­νο απο­τέ­λε­σμα.

Πλην βε­βαί­ως των πε­ρι­πτώ­σε­ων που σχε­τί­ζο­νται με την εκ­χώ­ρη­ση αγα­θών και υπη­ρε­σιών αμι­γώς δη­μό­σιου χα­ρα­κτή­ρα σε ιδιώ­τες. Όχι βέ­βαια ότι κι εκεί υπάρ­χει μέχρι στιγ­μής απο­τέ­λε­σμα, αλλά κά­ποια πράγ­μα­τα δεί­χνουν σπου­δή να τα δρο­μο­λο­γή­σουν. Ωστό­σο το να πάρει κά­ποιος ιδιώ­της π.χ. το ΑΚΤΑΙΟΝ, να το αξιο­ποι­ή­σει, να το ανα­δεί­ξει και βε­βαί­ως να το εκ­με­ταλ­λευ­τεί κυ­ρί­ως προς όφε­λός του, θε­ω­ρούν ότι μπο­ρεί να πι­στω­θεί ως έργο του Δήμου; Έργο του ιδιώ­τη θα είναι. Ο Δήμος εξα­κο­λου­θεί να μην μπο­ρεί ούτε τα σκου­πί­δια να μα­ζέ­ψει!

Κατά τα’ άλλα, η Ρο­δια­κή Έπαυ­λη, το Εθνι­κό Θέ­α­τρο, το Ρο­δί­νι, η Με­σαιω­νι­κή Πόλη, το Παλιό Νο­σο­κο­μείο, η Λι­με­νι­κή Ζώνη, μαζί και το Καρ­νά­γιο, η Νέα Αγορά, οι πα­ρα­λί­ες, τα κά­στρα του νη­σιού, ο εναλ­λα­κτι­κός του­ρι­σμός, τα έργα πνοής και υπο­δο­μών, που έχει ανά­γκη το νησί συ­νο­λι­κά και τα χωριά ιδιαί­τε­ρα, πα­ρου­σιά­ζουν την ίδια ζο­φε­ρή ει­κό­να, που δυ­στυ­χώς επι­δει­νώ­νε­ται συ­νε­χώς.

Αλλά και η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των πο­λι­τών δεν φαί­νε­ται ν’ αλ­λά­ζει. Το κυ­κλο­φο­ρια­κό, η στάθ­μευ­ση, τα πε­ζο­δρό­μια, οι δια­βά­σεις, η προ­σβα­σι­μό­τη­τα, η δη­μο­τι­κή συ­γκοι­νω­νία, η υιο­θέ­τη­ση και­νο­τό­μων πρα­κτι­κών στον τομέα της χρή­σης εναλ­λα­κτι­κών πηγών ενέρ­γειας και τόσα άλλα, εξα­κο­λου­θούν να τα­λαι­πω­ρούν τους κα­τοί­κους, χωρίς να φαί­νε­ται στον ορί­ζο­ντα καμιά σο­βα­ρή πρω­το­βου­λία για αλ­λα­γή. Την ίδια στιγ­μή που σε άλλες ελ­λη­νι­κές πό­λεις, γί­νο­νται ένα σωρό πράγ­μα­τα.

Δεν υπάρ­χει όραμα που να συ­νε­γεί­ρει την κοι­νω­νία και κατά συ­νέ­πεια δεν υπάρ­χει ένα συ­νε­κτι­κό σχέ­διο δρά­σης που να υπη­ρε­τεί την υλο­ποί­η­σή του. Υπάρ­χουν σκόρ­πιες και ασύν­δε­τες μι­κρο­πα­ρεμ­βά­σεις εμ­βα­λω­μα­τι­κού χα­ρα­κτή­ρα, που σί­γου­ρα δεν ση­μα­το­δο­τούν ανα­πτυ­ξια­κή πο­ρεία για το νησί, παρά μόνο στα­σι­μό­τη­τα και οπι­σθο­δρό­μη­ση. Μια ματιά στο Τε­χνι­κό Πρό­γραμ­μα που ψη­φί­στη­κε πριν λίγες μέρες – όχι πως θα υλο­ποι­η­θεί κι αυτό-, είναι αρ­κε­τή για να δει κα­νείς την απο­καρ­διω­τι­κή δια­φο­ρά με­τα­ξύ των πο­μπω­δών δη­λώ­σε­ων και της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας.

• Η ει­κό­να της δη­μο­τι­κής πλειο­ψη­φί­ας, πα­ρου­σιά­ζει κατά και­ρούς ρήγ­μα­τα και αντι­πα­ρα­θέ­σεις. Είναι πράγ­μα­τι έτσι;

Η δη­μο­τι­κή πλειο­ψη­φία, προ­σπα­θεί να φαί­νε­ται ως μια συ­μπα­γής ομάδα, όμως η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι λίγο δια­φο­ρε­τι­κή. Από τη μια υπάρ­χει ο ηγε­τι­κός πυ­ρή­νας, που κου­βα­λά τη νο­ο­τρο­πία του πα­ρελ­θό­ντος, της δη­μιουρ­γί­ας τσι­φλι­κιών και της συ­ντή­ρη­σης μιας στα­θε­ρής εκλο­γι­κής πε­λα­τεί­ας στη βάση ενός συ­στή­μα­τος μι­κρο­ρου­σφε­τιών και εξυ­πη­ρε­τή­σε­ων. Η ομάδα αυτή με κύριο εκ­φρα­στή τον επι­κε­φα­λής, είναι η κυ­ρί­αρ­χη έκ­φρα­ση του συ­γκε­ντρω­τι­κού και ταυ­τό­χρο­να αλα­ζο­νι­κού τρό­που άσκη­σης της εξου­σί­ας στα δη­μο­τι­κά μας πράγ­μα­τα.

Από την άλλη, υπάρ­χει η ομάδα εκεί­νων που απλά ακο­λου­θούν προ­σπα­θώ­ντας να ει­σχω­ρή­σουν στον στενό πυ­ρή­να και να απο­κτή­σουν τη δική τους με­ρί­δα στο σύ­στη­μα εξου­σί­ας.

Θα ήταν άδικο όμως, να μην ανα­γνω­ρί­σω ότι υπάρ­χουν και κά­ποιοι – λίγοι ως τώρα- που δια­θέ­τουν κρίση και άποψη, αντι­λαμ­βά­νο­νται την κα­τά­στα­ση, αλλά κρα­τούν στάση ανα­μο­νής και ανο­χής για δυο κυ­ρί­ως λό­γους. Πρώ­τον για να μην χρε­ω­θούν την όποια ρηγ­μά­τω­ση της ει­κό­νας της πα­ρά­τα­ξης και δεύ­τε­ρο γιατί όπως και να το κά­νου­με ο συ­νε­κτι­κός ιστός της όποιας συμ­με­το­χής –έστω και μι­κρής- στην άσκη­ση εξου­σί­ας, το δέ­λε­αρ δη­λα­δή, είναι ακόμα ισχυ­ρός. Η ενό­τη­τα όμως δεν μπο­ρεί να βα­σί­ζε­ται εσαεί σ’ αυτό, αλλά στη συ­να­ντί­λη­ψη και στην ομο­ψυ­χία!

• Κι η ει­κό­να του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου, εμ­φα­νί­ζε­ται ιδιαί­τε­ρα προ­βλη­μα­τι­κή. Πώς το εξη­γεί­τε;

Η λει­τουρ­γία του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου προ­κα­λεί γε­νι­κώς θλίψη και με­ρι­κές φορές θυ­μη­δία, ει­δι­κά αν την συ­γκρί­νει κα­νείς με εκεί­νη των προη­γού­με­νων πε­ριό­δων. Η κα­τά­χρη­ση του κα­νο­νι­σμού, κυ­ρί­ως με τις ανού­σιες μα­κρό­συρ­τες αγο­ρεύ­σεις, που πέραν της πε­ρι­γρα­φι­κής ανα­φο­ράς θε­μά­των, συ­ζη­τή­σε­ων, συ­να­ντή­σε­ων κλπ, δεν εμπε­ριέ­χουν μεστό πο­λι­τι­κό λόγο και θέ­σεις, δεν αφή­νει χρόνο ου­σια­στι­κής συ­ζή­τη­σης για τη συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία των θε­μά­των που ει­σά­γο­νται σε κάθε συ­νε­δρί­α­ση. Εν­νο­εί­ται, ότι δεν απο­μέ­νει χρό­νος για το­πο­θέ­τη­ση των δη­μο­τι­κών συμ­βού­λων, που πε­ριο­ρί­ζο­νται σε ρόλο θεατή και απλώς ψη­φί­ζουν με βάση την γραμ­μή και την επι­βαλ­λό­με­νη άνω­θεν πα­ρα­τα­ξια­κή πει­θαρ­χία.

Ο ρόλος του προ­ε­δρεί­ου –με ευ­θύ­νη του βε­βαί­ως- έχει απο­δο­μη­θεί πλή­ρως, αφού η αλα­ζο­νεία και ο αυ­ταρ­χι­σμός της δη­μο­τι­κής αρχής, δεν εξα­ντλεί­ται σε βάρος της αντι­πο­λί­τευ­σης ή σε βάρος οποιου­δή­πο­τε άλλου έχει δια­φο­ρε­τι­κή άποψη (πο­λί­τες, ερ­γα­ζό­με­νοι, ακόμα και σύμ­βου­λοι της πλειο­ψη­φί­ας) αλλά επε­κτεί­νε­ται και στο πα­τρο­νά­ρι­σμα του ορ­γά­νου.

• Πώς αντι­λαμ­βά­νε­στε, αλή­θεια, το ρόλο και την πα­ρου­σία της μειο­ψη­φί­ας;

Η αντι­πο­λί­τευ­ση δεν είναι βε­βαί­ως ενιαία, μιας και απο­τε­λεί­ται από τέσ­σε­ρις πα­ρα­τά­ξεις. Παρά τις όποιες δια­φο­ρε­τι­κές προ­σεγ­γί­σεις ωστό­σο, υπάρ­χει αλ­λη­λο­ε­κτί­μη­ση και σε­βα­σμός με­τα­ξύ των μελών της και κοι­νός τόπος και συ­να­ντί­λη­ψη της κρα­τού­σας κα­τά­στα­σης.

Ο ρόλος της αντι­πο­λί­τευ­σης είναι άχα­ρος και δύ­σκο­λος, με την έν­νοια ότι τα μέλη της δεν με­τέ­χουν στην κα­θη­με­ρι­νή λει­τουρ­γία του Δήμου, δεν με­τέ­χουν στα όρ­γα­να διοί­κη­σης πολ­λών δομών του και βε­βαί­ως δεν έχουν έμ­μι­σθη απα­σχό­λη­ση στο Δήμο, άρα δεν έχουν και την πο­λυ­τέ­λεια της απο­κλει­στι­κής ενα­σχό­λη­σης με την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά του.

Ωστό­σο ενώ η αντι­πο­λί­τευ­ση στο σύ­νο­λό της σχε­δόν, ασκεί τα κα­θή­κο­ντά της με τρόπο εποι­κο­δο­μη­τι­κό κι όχι στεί­ρο, εντού­τοις η δη­μο­τι­κή αρχή με την αντί­λη­ψη που τη δια­κρί­νει, δεν μπο­ρεί ούτε να το εκτι­μή­σει ούτε να το αξιο­ποι­ή­σει. Η ση­με­ρι­νή δη­μο­τι­κή αρχή έχει πλέον απο­δεί­ξει, ότι θέλει πρό­θυ­μους χει­ρο­κρο­τη­τές και δεν αντέ­χει σε κα­νε­νός εί­δους έλεγ­χο ή κρι­τι­κή. Βα­σι­κά εκτι­μώ ότι στην αντί­λη­ψή της περί δη­μο­κρα­τι­κής συ­γκρό­τη­σης της αυ­το­διοί­κη­σης, η αντι­πο­λί­τευ­ση είναι πε­ριτ­τή και απλά μπε­λάς στα πόδια της.

• Ο Δήμος εξα­κο­λου­θεί να έχει ένα ση­μα­ντι­κό αριθ­μό ερ­γα­ζο­μέ­νων. Πόσο αξιο­ποιού­νται και πόσο συμ­βάλ­λουν στην βελ­τί­ω­ση της δου­λειάς του Δήμου;

Η δη­μο­τι­κή μη­χα­νή, είναι σε γε­νι­κές γραμ­μές κα­τα­κερ­μα­τι­σμέ­νη σε πολ­λές μι­κρές δομές που δεν μπο­ρούν να συ­ντο­νι­σθούν και να πα­ρά­ξουν έργο, πε­ρι­φρο­νη­μέ­νη και απα­ξιω­μέ­νη από την δη­μο­τι­κή αρχή που προ­τι­μά την εύ­κο­λη λύση της ανά­θε­σης ακόμα και βα­σι­κών λει­τουρ­γιών του δήμου, σε ιδιώ­τες.

Το όλο πλαί­σιο της οι­κο­νο­μι­κής ασφυ­ξί­ας, της έλ­λει­ψης μέσων αλλά και κι­νή­τρων για την πα­ρα­γω­γή έργου, στο τέλος γυρνά ως μπού­με­ρανγκ στους ερ­γα­ζό­με­νους που χρε­ώ­νο­νται τις αδυ­να­μί­ες των διοι­κού­ντων να λύ­σουν τα ζη­τή­μα­τα αυτά.

Είναι αλή­θεια ακόμα ότι το ισχύ­ον θε­σμι­κό πλαί­σιο ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων αλλά και το σύ­στη­μα πε­λα­τεια­κών σχέ­σε­ων που έχει ανα­πτυ­χθεί όλα αυτά τα χρό­νια με­τα­ξύ διοι­κού­ντων και ερ­γα­ζο­μέ­νων, οξύ­νουν την ει­κό­να αυτή. Με δυο λόγια το όποιο απο­τέ­λε­σμα πα­ρά­γε­ται, επα­φί­ε­ται στην φι­λο­τι­μία και στον πα­τριω­τι­σμό των ίδιων των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

• Τα οι­κο­νο­μι­κά του Δήμου, είναι σε πολύ κακή κα­τά­στα­ση. Αυτό δεν απο­τε­λεί τρο­χο­πέ­δη στην υλο­ποί­η­ση του προ­γράμ­μα­τος της δη­μο­τι­κής αρχής;

Η οι­κο­νο­μι­κή ασφυ­ξία του Δήμου, έχει βε­βαί­ως αντι­κει­με­νι­κή βάση, με την έν­νοια ότι απο­τε­λεί μίγμα χρεών πα­ρελ­θό­ντων ετών, απώ­λεια θε­σμο­θε­τη­μέ­νων εσό­δων (βλέπε δη­φο­δω), μεί­ω­ση των κρα­τι­κών ενι­σχύ­σε­ων, οι­κο­νο­μι­κή δυ­σπρα­γία της αγο­ράς και των νοι­κο­κυ­ριών. Και δεν είναι υπεύ­θυ­νη βε­βαί­ως η ση­με­ρι­νή δη­μο­τι­κή αρχή για όλα αυτά.

Είναι όμως υπεύ­θυ­νη για το ότι χρη­σι­μο­ποιεί τα δε­δο­μέ­να αυτά όχι ως δι­καιο­λο­γία, αλλά ως άλ­λο­θι της δικής της απρα­ξί­ας. Είναι υπεύ­θυ­νη γιατί δεν παίρ­νει μέτρα προ­σαρ­μο­γής και αντι­με­τώ­πι­σης αυτής της νέας πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, αλλά πε­ριο­ρί­ζε­ται σε απλούς εξορ­κι­σμούς για το κακό που την βρήκε. Λες και δεν γνω­ρί­ζα­με όλοι από την περ­σι­νή εκλο­γι­κή δια­δι­κα­σία, ποιον Δήμο κα­λού­μα­σταν να δια­χει­ρι­στού­με και ανα­κα­λύ­ψα­με ξαφ­νι­κά την Αμε­ρι­κή!

Τα οι­κο­νο­μι­κά του δήμου, δεν είναι απλά ζή­τη­μα δια­χεί­ρι­σης, όπως το αντι­λαμ­βά­νε­ται η ση­με­ρι­νή δη­μο­τι­κή αρχή, αλλά πεδίο άσκη­σης πο­λι­τι­κής και τέ­τοια πο­λι­τι­κή δεν υπάρ­χει!

Οι επι­κε­φα­λής της αντι­πο­λί­τευ­σης, προ­σφερ­θή­κα­με να συμ­βά­λου­με στη χά­ρα­ξη μιας τέ­τοιας πο­λι­τι­κής, ωστό­σο και αυτή μας η θε­τι­κή συμ­βο­λή, πε­ρι­φρο­νή­θη­κε. Αυτοί θε­ω­ρούν ότι τα ξέ­ρουν όλα! Τα απο­τε­λέ­σμα­τα αυτών που ξέ­ρουν και της δια­χεί­ρι­σης που ασκούν, τα βλέ­που­με στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό χρε­ο­κο­πί­ας που κα­λού­μα­στε να συ­ζη­τή­σου­με σή­με­ρα στο δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο.

• Τε­λι­κά με την ει­κό­να αυτή που πε­ρι­γρά­φε­τε, αξί­ζει ν’ ασχο­λεί­ται κα­νείς με τα δη­μο­τι­κά μας πράγ­μα­τα;

Η αλή­θεια είναι πως για την κοι­νω­νία και τον τόπο, πολύ λίγη ση­μα­σία έχει η ει­κό­να που λίγο ως πολύ πε­ρι­γρά­ψα­με πα­ρα­πά­νω και πως αν ακο­λου­θού­σα­με τον τρόπο σκέ­ψης της δη­μο­τι­κής αρχής, δεν θα έπρε­πε ν’ ασχο­λού­μα­στε μαζί της. Θα έπρε­πε να τους αφή­σου­με να κά­νουν ότι ξέ­ρουν κι ό,τι νο­μί­ζουν και στο τέλος να κε­φα­λαιο­ποι­ή­σου­με πο­λι­τι­κά την απο­τυ­χία τους.

Όμως δεν σκε­φτό­μα­στε το ίδιο. Δεν μας εν­δια­φέ­ρει η απο­τυ­χία της δη­μο­τι­κής αρχής, δικό της θέμα. Μας εν­δια­φέ­ρει η ανά­πτυ­ξη της Ρόδου, η βελ­τί­ω­ση της ζωής των πο­λι­τών. Μας εν­δια­φέ­ρει να μην απο­τύ­χει ο τόπος, να μην πάει άλλη μια πε­ντα­ε­τία χα­μέ­νη. Δεν μας εν­δια­φέ­ρει να «κερ­δο­σκο­πί­σου­με» πο­λι­τι­κά, σε μια Ρόδο μί­ζε­ρη και κα­κο­μοι­ρια­σμέ­νη. Γιατί για μας η Ρόδος, δεν είναι η Ρόδος της πα­ρά­γκας που στή­νε­ται στο λι­μά­νι!

• Υπάρ­χει εναλ­λα­κτι­κή; Υπάρ­χει διέ­ξο­δος;

Ναι, για μας υπάρ­χει. Ο Δήμος δεν μπο­ρεί να λει­τουρ­γεί στη βάση κα­θε­στω­τι­κών αντι­λή­ψε­ων. Ο Δήμος υπάρ­χει για να υπη­ρε­τεί τους πο­λί­τες και να εκ­φρά­ζει τα θέλω και τα όνει­ρά τους για τη ζωή και το χώρο που ζουν. Αυτό όμως δεν μπο­ρεί να γίνει με τους πο­λί­τες στην «απ’ έξω». Η ενερ­γή συμ­με­το­χή των πο­λι­τών, μέσα από ανοι­χτές συμ­με­το­χι­κές δια­δι­κα­σί­ες είναι εκεί­νη που μπο­ρεί ν’ αλ­λά­ξει τα πράγ­μα­τα. Στην κοι­νω­νία υπάρ­χουν δυ­νά­μεις με ιδέες, προ­τά­σεις, διά­θε­ση προ­σφο­ράς. Κά­ποιος πρέ­πει να τους ανοί­ξει την πόρτα, να τις απε­λευ­θε­ρώ­σει! Να τις εντά­ξει στο γί­γνε­σθαι και όχι στο φαί­νε­σθαι του Δήμου. Να δη­μιουρ­γή­σει τις συν­θή­κες άν­θι­σης της προ­σφο­ράς τους, να τις ακού­σει κι όχι να τις με­τα­τρέ­ψει σε ακρο­α­τή­ριο του δικού του μο­νό­λο­γου. Φτά­νει όμως αυτό; Είναι εύ­κο­λο;

Όχι βέ­βαια. Πρέ­πει να αλ­λά­ξει όλο εκεί­νο το θε­σμι­κό πλαί­σιο της αυ­το­διοί­κη­σης που την έχει με­τα­τρέ­ψει σ’ ένα πε­ρι­φε­ρεια­κό γρα­νά­ζι της κρα­τι­κής μη­χα­νής. Η αυ­το­διοί­κη­ση, πρέ­πει να διεκ­δι­κή­σει και ν’ απο­κτή­σει την αυ­το­τέ­λεια που δι­καιού­ται, πο­λι­τι­κή, διοι­κη­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή. Έστω κι αν χρεια­στεί ν’ απο­γα­λα­κτι­σθεί από τη σι­γου­ριά του κρα­τι­κού κορ­βα­νά, που έτσι κι αλ­λιώς τώρα πια είναι με το στα­γο­νό­με­τρο. Η αυ­το­διοί­κη­ση, πρέ­πει ν’ απο­κτή­σει το δι­καί­ω­μα στην αυ­το­ορ­γά­νω­ση, στην και­νο­το­μία, στο επι­χει­ρείν, σύμ­φω­να με τις ανά­γκες και τις δυ­να­τό­τη­τές της, ανα­λαμ­βά­νο­ντας τα ρίσκα και τις συ­νέ­πειες των λαθών της κι απο­λαμ­βά­νο­ντας τα οφέλη των επι­τυ­χιών της. Όπως γί­νε­ται σε όλο τον σύγ­χρο­νο κόσμο και σί­γου­ρα όπως γί­νε­ται στην Ευ­ρώ­πη που λέμε όλοι ότι ανή­κου­με.

Αυτό μπο­ρεί να γίνει με αγώνα των αυ­το­διοι­κη­τι­κών και των το­πι­κών κοι­νω­νιών σε μια άλλη κα­τεύ­θυν­ση κι όχι στην πε­πα­τη­μέ­νη των μέχρι σή­με­ρα εθι­σμέ­νων στο στα­σί­δι έξω από τα γρα­φεία υπουρ­γών ή άλλων πα­ρα­γό­ντων και στο «δώσε και σε μένα μπάρ­μπα»!