Η μελωδία της ευτυχίας του… μνημονίου

Ζήλεψε την δόξα του Αδώ­νι­δος, αλλά και πολλών κατά καιρούς- οι οποίοι σφυ­ρί­ζουν ανέ­με­λοι την μελωδία της ευτυ­χίας του μνημονίου- ο βου­λευ­τής του ΣΥΡΙΖΑ Χρήστος Σιμο­ρέ­λης και μας την σιγο­ψι­θύ­ρισε : «Και να μην υπήρχε το μνη­μό­νιο θα έπρεπε να το έχουμε εφεύρει». Εξη­γώ­ντας μας το γιατί, με το ρεφρέν που έχουν εφεύρει «Θα ανα­γκα­στούμε επι­τέ­λους να κάνουμε τις διαρ­θω­τι­κές αλλαγές τις οποίες τόσα χρόνια απο­φεύ­γαμε να κάνουμε και γι’ αυτό όλοι είμαστε συνυ­πεύ­θυ­νοι». Κι αν δεν είναι αυτό κυνική ομο­λο­γία απο­τυ­χίας τότε τι είναι; Τώρα δηλαδή, θα πρέπει να χαρούμε που έφεραν την βοήθεια της τρόικας του κουαρ­τέ­του και λοιπών σωτήρων, να κάνουν όλα όσα απέ­φευ­γαν να κάνουν; Το γιατί απέ­φευ­γαν θα μας το πουν ή να ζητή­σουμε τη βοήθεια του κοινού; Κι αυτή η συνυ­πευ­θυ­νό­τητα…Τους πολίτες εννοούν να υποθέσω. Που χρόνια ολό­κληρα ψήφιζαν αλλαγές, μεταρ­ρυθ­μί­σεις, επα­νι­δρύ­σεις, πατά­ξεις δια­φθο­ράς, δια­φά­νειες, υγεία, παιδεία, κοι­νω­νικό κράτος και άλλα που τάζανε όλοι, όσοι τώρα, μέσα από τα ερείπια κάνουν αυτο­κρι­τι­κές, ανα­λαμ­βά­νουν πολι­τικό κόστος, ανα­βα­πτί­ζο­νται σε κολυμ­βή­θρες και κυρίως ομο­λο­γούν την ανι­κα­νό­τητά τους. Αν είναι αλήθεια ότι οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους ται­ριά­ζουν, τότε ως λαός, έχουμε μεγάλο πρό­βλημα…