Οι έμποροι της Ρόδου στη θέση του «ιδανικού αυτόχειρα»

«Μάθε τέχνη για να ζήσεις και εμπόριο για να καζα­ντί­σεις» λέει η γνωστή λαϊκή ρήση και έρχεται να συμπλη­ρώ­σει την αντί­στοιχη «το εμπόριο αρρω­σταί­νει, μα δεν πεθαί­νει». Η πραγ­μα­τι­κό­τητα για το εμπόριο στη Ρόδο βρί­σκε­ται κάπου στη μέση, καθώς πια ο έμπορος ίσα – ίσα κατα­φέρ­νει να ζει από τη δρα­στη­ριό­τητα που ασκεί και στα σίγουρα μπορεί ως επαγ­γελ­μα­τίας να «πεθάνει» για να δώσει τη θέση του σε κάποιον άλλο, φέρελ­πιν και συνήθως άσχετο περί τα εμπο­ρικά.

Η λήξη της φετινής του­ρι­στι­κής περιό­δου επι­βε­βαί­ωσε όλους τους κανόνες που αφορούν στο εμπόριο. Εκείνοι που υιο­θέ­τη­σαν πρω­το­πο­ρια­κές εμπο­ρι­κές πρα­κτι­κές κατά­φε­ραν να επι­βιώ­σουν και να έχουν ένα μικρό κέρδος, γεγονός που είναι σπου­δαίο για το μέγεθος της κρίσης που βρί­σκε­ται σε εξέλιξη και για την αγο­ρα­στική δυνα­τό­τητα που είχαν οι επι­σκέ­πτες της Ρόδου. Ολοι οι υπό­λοι­ποι που έμειναν στά­σι­μοι σε πρα­κτι­κές παλαιο­τέ­ρων ετών και που απο­τε­λούν τη συντρι­πτική πλειο­νό­τητα, σήμερα στέ­κο­νται με από­γνωση μπροστά στις συσ­σω­ρευ­μέ­νες τους υπο­χρε­ώ­σεις.

Είναι γεγονός πως η φετινή του­ρι­στική σεζόν ήταν εξαι­ρε­τικά δύσκολη από όλες τις απόψεις. Την πολι­τική και οικο­νο­μική αβε­βαιό­τητα της περα­σμέ­νης άνοιξης, δια­δέ­χθηκε το δημο­ψη­φι­σμα του Ιουλίου, ακο­λού­θως επε­βλή­θη­σαν τα capital controls, οι πτω­χεύ­σεις του­ρι­στι­κών οργα­νι­σμών και το σκηνικό ολο­κλη­ρώ­θηκε με την αύξηση των συντε­λε­στών του ΦΠΑ. Όλα αυτά είναι δύσκολο να τα δια­χει­ρι­στεί μια μεγάλη επι­χεί­ρηση, πόσω μάλλον ένας μικρός έμπορος, που στη­ρί­ζει την επι­βί­ωσή του σε πέντε μήνες του­ρι­στι­κής κίνησης.

Αν και στο νησί εξα­κο­λου­θούν να έρχο­νται του­ρί­στες, μέσα από τη συνερ­γα­σία πρα­κτό­ρων της Ρόδου και του Μαρ­μα­ρίς, ωστόσο επί της ουσίας η σεζόν έλαβε τέλος. Οι εκκλή­σεις του δημάρ­χου για να παρα­μεί­νουν τα κατα­στή­ματα ανοικτά στις του­ρι­στι­κές περιο­χές, εισα­κού­ο­νται μεν, όμως η πράξη δείχνει ότι η κίνηση αυτή περισ­σό­τερο δημιουρ­γεί υπο­χρε­ώ­σεις (προ­σω­πικό, δηλώ­σεις στο ΙΚΑ, ηλε­κτρικό ρεύμα), παρά απο­δί­δει έσοδα.

Ο απο­λο­γι­σμός για το εμπόριο σε Ρόδο, Ιαλυσό και Λίνδο έχει γίνει και το απο­τέ­λε­σμα είναι αρνη­τικό. Φέτος το εμπόριο δεν απέδωσε. Οι μαγα­ζά­το­ρες της Μεσαιω­νι­κής Πόλης δια­μαρ­τύ­ρο­νται για το γεγονός της δρα­μα­τι­κής μείωσης του αριθμού προ­σεγ­γί­σεων των κρουα­ζιε­ρό­πλοιων και για την καθο­δή­γηση όλων των επι­σκε­πτών προς τη Λίνδο. Οι Λιν­δια­κοί συνά­δελ­φοί τους επίσης δια­μαρ­τύ­ρο­νται διότι οι του­ρί­στες (μικροί και μεγάλοι) περνάνε μπροστά από τα κατα­στή­ματα τρέ­χο­ντας για να προ­λά­βουν το ασφυ­κτικό πρό­γραμμα της ξενά­γη­σης στην Ακρό­πολη και την επι­στροφή στα πούλμαν. Οι Ιαλυ­σιώ­τες από την άλλη αισθά­νο­νται παρα­με­λη­μέ­νοι, καθώς όλες οι κινή­σεις του­ρι­στών αφορούν μόνο τη Μεσαιω­νική Πόλη και τη Λίνδο. Ολοι μαζί οι έμποροι δια­μαρ­τύ­ρο­νται για το γεγονός ότι τα μεγάλα κατα­στή­ματα έχουν αρχίσει να «κλέβουν» και τους του­ρί­στες – πελάτες.

Επί της ουσίας όμως όλα κατα­τεί­νουν σ’ ένα συμπέ­ρα­σμα: Ο κάθε ένας έμπορος έχει απο­μεί­νει μόνος του και από τη θέση του αυτή καλεί­ται πια να βρει τις λύσεις του. Να επα­να­σχε­διά­σει το μέλλον του, τη δρα­στη­ριό­τητά του και τον τρόπο εργα­σίας του. Η πρα­κτική του «αγοράζω 1 και πουλάω 3» πια δεν απο­δί­δει. Η λύση βρί­σκε­ται στο «αγοράζω 1 και πουλάω 5», αρκεί αυτό το «1» να μην υπάρχει πουθενά στην αγορά. Για να επι­τευ­χθεί όμως αυτό χρειά­ζο­νται φρέσκα μυαλά, που ξέρουν να ελίσ­σο­νται να και δημιουρ­γούν νέα δεδο­μένα.

Το εμπόριο αρρω­σταί­νει μα δεν πεθαί­νει· ναι, αλλά αυτή τη στιγμή το εμπόριο, όπως γίνεται στη Ρόδο, έχει αρρω­στή­σει και ανα­ζη­τεί εκεί­νους που θα είναι τα φρέσκα μυαλά, που θα φέρουν το και­νούρ­γιο, το πρω­το­πο­ριακό, έστω κι αν αυτό θα αντι­γρα­φεί από άλλους. Εκείνοι που είναι πρω­το­πό­ροι, πάντα θα βρί­σκουν και θα δημιουρ­γούν και­νούρ­γιους δρόμους.

Φέτος το χειμώνα, σε όλες τις του­ρι­στι­κές περιο­χές της Ρόδου θα αδειά­σουν αρκετά κατα­στή­ματα. Αν συγκα­τα­λέ­γε­στε μεταξύ εκείνων που θα διεκ­δι­κή­σετε ένα από αυτά, να θυμάστε ότι το εμπόριο θέλει βαθειά γνώση και δρα­στη­ριό­τητα που ξεφεύ­γει από τη λογική «έχω ένα καλό πόστο, άρα δουλεύω».

Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, θα πρέπει να συνυ­πο­λο­γι­στεί στον επίδοξο έμπορο και η αβε­βαιό­τητα που δημιουρ­γεί η κυβέρ­νηση Τσίπρα, που κάθε μέρα που περνάει ομοιά­ζει όλο και περισ­σό­τερο με την πλοκή του βιβλίου «Ιδα­νι­κοί αυτό­χει­ρες» του Αντόνιο Χιλ. Σε αυτό, ο κεντρι­κός ήρωας αρχίσει να ανα­κα­λύ­πτει ότι πίσω από μια υπο­τι­θέ­μενη αυτο­κτο­νία, υπάρ­χουν κρυμ­μένα δεκάδες ψέματα, που με τη σειρά τους συγκα­λύ­πτουν ένα φρικτό έγκλημα.