Α- Τύπος… και υπογραμμός: Τις πταίει;

Θα περί­μενε κανείς, πως η κατάρ­γηση των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών του ΦΠΑ και στο νησί μας θα ήταν η σταγόνα που θα ξεχεί­λιζε το ποτήρι ως συνέ­χεια μιας σειράς αδικιών που έχει υποστεί αυτός ο τόπος τα τελευ­ταία χρόνια. Αντ΄αυ­τού, πέρα από τις αντι­δρά­σεις των πρώτων ημερών τίποτα άλλο δεν θυμίζει πως χάθηκε ένα κεκτη­μένο, το μονα­δικό ίσως, που θεσπί­στηκε με κυρί­αρχο ζητού­μενο την ανα­γνώ­ριση των ιδιαι­τε­ρο­τή­των της νησιω­τι­κό­τη­τας.

Πέρα από τις άτονες, θεωρώ, παρεμ­βά­σεις των τοπικών φορέων ως προς την αντα­νά­κλασή τους στην κοι­νω­νία, οι Ρόδιοι στωικά υπέ­μει­ναν και αυτή των απώλεια. Όπως και τόσες άλλες εξάλλου, τα τελευ­ταία χρόνια. Στην μόνιμη σύγκρισή μας με τους Κρη­τι­κούς, πάντα βγαί­νουμε χαμένοι κι αυτό γιατί όλως περιέρ­γως αν και διάθεση για διεκ­δί­κηση υπάρχει, τελικώς οι χλιαρές μας αντι­δρά­σεις απο­τε­λούν πάντα παρά­γο­ντα οπι­σθο­χώ­ρη­σης. Και τελικά απλώς μετράτε απώ­λειες, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μας την σκέψη «πως αν αυτό γινόταν στην Κρήτη, δεν θα είχε μείνει τίποτα όρθιο».

Να είναι άραγε θέμα κατα­γω­γής, DNA; Να φταίει που είμαστε Ρόδιοι και όχι Κρη­τι­κοί; Από πότε οι Ρόδιοι, στωικά υπο­μέ­νουν την μοίρα που τους (προδια)γράφουν οι χαρ­το­για­κά­δες της πρω­τεύ­ου­σας; Από πότε οι Ρόδιοι έγιναν μοι­ρο­λά­τρες και άτολμοι; Κι αν όντως έχουν έτσι τα πράγ­ματα, τι μας περι­μέ­νει παρα­κάτω; Πόσες ακόμα χαμένες μάχες θα κατα­γρα­φούν στη λίστα των απω­λειών;

Κι αν δεν είναι θέμα κατα­γω­γής, τότε… τις πταίει; Η θηλιά του Μνη­μο­νίου απο­τε­λεί ένα καλό άλλοθι, που ακο­λού­θη­σαν πιστά οι πρω­θυ­πουρ­γοί των τελευ­ταίων ετών. Ο πρω­θυ­πουρ­γός, οι υπουρ­γοί, οι βου­λευ­τές τα ρίχνουν όλα στο Μνη­μό­νιο επι­χει­ρώ­ντας να πείσουν τον πολίτη ότι θα δεν θα μπο­ρούσε να γίνει δια­φο­ρε­τικά, έτσι ώστε να τον φέρουν προ τετε­λε­σμέ­νων. Να φταίει άραγε η αίσθηση που τεχνηέ­ντως πέρασε στην κοι­νω­νία ότι «τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, είναι όρος της συμ­φω­νίας» και γίναμε τόσο μαλ­θα­κοί και ευκο­λό­πι­στοι;

‘Η μήπως έχουν μερίδιο ευθύνης και οι πολι­τι­κοί μας ταγοί, που αρκού­νται στην απο­στολή επι­στο­λών και στις δια­μαρ­τυ­ρίες δια των δελτίων τύπου;

Ισως τελικά να λείπει ο μπρο­στά­ρης, εκείνος που θα κάνει τον Ροδίτη, να πει «φτάνει, ως εδώ». Μας λείπει εκείνος ο λίγο επα­να­στά­της, ο λίγο ανα­τρε­πτι­κός, ο λίγο απρο­σάρ­μο­στος, ο λίγο αντι­συ­στη­μι­κός που δώσει το έναυσμα, χωρίς να είναι απα­ραί­τητα πολι­τι­κός. Αρκεί να είναι ένας πολίτης ενεργός μακριά από εξαρ­τή­σεις κομ­μα­τι­κές και οικο­νο­μι­κές. Να είναι απο­φα­σι­σμέ­νος και να είναι διεκ­δι­κη­τι­κός. Να είναι ένας από ΄μας, για να πείσει και όλους εμάς ότι ήρθε η ώρα πια να δρά­σουμε.

Η τελευ­ταία από­πειρα παρα­κί­νη­σης των πολιτών, κάπου το 2009 με 2010, ναυά­γησε εξαι­τίας εκείνων που επι­χεί­ρη­σαν να «πατρο­νά­ρουν» τη διάθεση για αγώνα και να εκμε­ταλ­λευ­τούν τον θυμό και την αγα­νά­κτηση της κοι­νω­νίας προς κομ­μα­τικό, όπως απο­δεί­χθηκε, όφελος. Οι «αγα­να­κτι­σμέ­νοι» εκείνης της εποχής, απορ­ρο­φή­θη­καν ξανά από τους κανα­πέ­δες τους αφού δια­πί­στω­σαν ότι το κίνημα που κατέ­κλυζε πλα­τείες και δρόμους, ήταν σε ένα μεγάλο ποσοστό υπο­κι­νού­μενο. Αλλοι, λίγοι, εξαρ­γύ­ρω­σαν την «αγα­νά­κτηση» με μια καρέκλα. Και κάπως έτσι, «πνίγηκε» μια προ­σπά­θεια που αν είχε ευδο­κι­μή­σει και ανα­πτυ­χθεί σωστά, θα απο­τε­λούσε σήμερα ένα ισχυρό όπλο ενάντια στην λαίλαπα του Μνη­μο­νίου που περνά και σαρώνει τα πάντα.

Είναι ανάγκη να ξεκι­νή­σουμε και πάλι από το σημείο μηδέν, συνει­δη­το­ποι­η­μέ­νοι, υπο­ψια­σμέ­νοι και απο­φα­σι­σμέ­νοι ως Ρόδιοι, ως ενεργοί πολίτες. Δια­φο­ρε­τικά, το έργο θα το δούμε σε επα­νά­ληψη πολλές φορές. Και έτσι λοιπόν προ­κύ­πτει εύλογα το ερώτημα… λύκοι υπάρ­χουν επειδή υπάρ­χουν πρόβατα ή η ανάγκη μας να λει­τουρ­γούμε ως πρόβατα «γεννά» τους λύκους;