Ο ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. προκαλεί και πάλι αναστάτωση στους επιχειρηματίες

Ενώπιον των πολι­τι­κών και διοι­κη­τι­κών δικα­στη­ρίων, πιθα­νό­τατα όμως και ενώπιον των ποι­νι­κών δικα­στη­ρίων, μετα­φέ­ρε­ται η «κόντρα» των παρα­γω­γι­κών τάξεων του νησιού με τον Δήμο Ρόδου για τον ΔΗΦΟΔΩ.

Όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», το Επι­με­λη­τή­ριο δέχτηκε καταγ­γε­λίες ότι ο Δήμος Ρόδου έχει δεσμεύ­σει τα ΑΦΜ επι­χει­ρη­μα­τιών του νησιού για οφειλές τους σε δημο­τικό φόρο παρά το γεγονός ότι η Ολο­μέ­λεια του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας έχει κρίνει ορι­στικά και αμε­τά­κλητα αντι­συ­νταγ­μα­τικό τον φόρο και με διάταξη στο τρίτο μνη­μό­νιο προ­βλέ­πε­ται πέραν της κατάρ­γη­σής του, η μη ανα­δρο­μική αξίωση των ήδη κατα­βλη­θέ­ντων.

Θυμί­ζουμε ότι η δημο­τική αρχή, μετά την υπ’ αρίθμ. 138/2015 γνω­μο­δό­τηση του Νομικού Συμ­βου­λίου του Κράτους, της 11ης Ιουνίου 2015, δεν δεσμεύ­ε­ται να ακυ­ρώ­σει ταμεια­κές βεβαιώ­σεις για την κατα­βολή δημο­τι­κού φόρου, παρότι έχει κριθεί αντι­συ­νταγ­μα­τι­κός και επα­φί­ε­ται στην δια­κρι­τική ευχέ­ρεια του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου να κρίνει επί σχε­τι­κών αιτή­σεων δια­γρα­φής, με το βάρος του όρου ότι κάτι τέτοιο επι­τρέ­πε­ται για το δημόσιο συμ­φέ­ρον. Δηλαδή ότι η οικο­νο­μική κατά­σταση του Δήμου είναι τέτοια, που να επι­τρέ­πει δια­γρα­φές.

Το γεγονός αυτό έχει προ­κα­λέ­σει μείζονα προ­βλή­ματα σε επι­χει­ρη­μα­τίες, που βρί­σκο­νται ενώπιον του διλήμ­μα­τος να κατα­βά­λουν το 30% των ποσών που τους βεβαιώ­θη­καν προ­κει­μέ­νου να ασκή­σουν ενδι­κο­φα­νείς προ­σφυ­γές για την ακύρωση των ποσών που τους κατα­λο­γί­στη­καν για οφειλές σε δημο­τικό φόρο ή να ζητή­σουν την ακύρωσή τους, που όπως όλα δεί­χνουν, δεν θα απο­δε­χτεί ο Δήμος Ρόδου.

Ο πρό­ε­δρος του Επι­με­λη­τη­ρίου κ. Γιάννης Πάππου, απο­φά­σισε να συγκα­λέ­σει έκτακτη συνε­δρί­αση της διοι­κού­σας επι­τρο­πής, ενώ έχει ανα­θέ­σει στο δικη­γο­ρικό γραφείο Ζέπος και Γιαν­νό­που­λος των Αθηνών και στα δικη­γο­ρικά γραφεία Γιώργου Μαυ­ρο­μάτη και Ακη Δημη­τριάδη στη Ρόδο τη μελέτη της υπό­θε­σης.

Εξε­τά­ζε­ται μάλιστα το ενδε­χό­μενο άσκησης μηνύ­σεων για εκβίαση σε βάρος εκπρο­σώ­πων του Δήμου Ρόδου!

Στο μεταξύ εξαι­ρε­τικό ενδια­φέ­ρον έχει γνω­μο­δό­τηση του δικη­γό­ρου κ. Παντελή Απο­στολά σχετικά με τη διάταξη της παρ. 9 της Υπο­πα­ρα­γρά­φου Δ.12 του άρθρου 2 του ν. 4336/14-8-2015, με την οποία ορί­σθηκε ότι «κατα­βλη­θέ­ντα ποσά (δημο­τι­κού φόρου) δεν ανα­ζη­τού­νται», διάταξη που ακο­λού­θησε την έκδοση των απο­φά­σεων 4504/2014 και 4505/2014 της Ολο­μέ­λειας του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας (σε συνέ­χεια ομοίων απο­φά­σεων τμη­μά­των του με αριθ­μούς 3930/2013 και 3931/2013), με τις οποίες κρίθηκε αντι­συ­νταγ­μα­τι­κός ο ν. 2214/1994 (άρθρο 60), ο οποίος επέβαλε, υπέρ των Ο.Τ.Α., φόρο με την ονο­μα­σία “Δημο­τι­κός Φόρος Δωδε­κα­νή­σου” (ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.).

Ο κ. Απο­στο­λάς, ανα­φέ­ρει στη γνω­μο­δό­τηση του τα εξής:

«Με το άρθρο 1 του Πρώτου Πρό­σθε­του Πρω­το­κόλ­λου της Ευρω­παϊ­κής σύμ­βα­σης, για την προ­στα­σία των δικαιω­μά­των του Ανθρώ­που και των θεμε­λιω­δών ελευ­θε­ριών (ΕΣΔΑ), που κυρώ­θηκε (μαζί με τη Σύμβαση) με το Ν.Δ. 53/1974 και έχει, σύμφωνα με το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγ­μα­τος, αυξη­μένη έναντι των κοινών νόμων ισχύ, ορί­ζε­ται, ότι “παν φυσικόν ή νομικόν πρό­σω­πον δικαιού­ται σεβα­σμού της περιου­σίας του. Ουδείς δύναται να στε­ρη­θεί της περιου­σίας αυτού, ειμή δια λόγους δημο­σίας ωφε­λείας και υπό τους προ­βλε­πο­μέ­νους υπό του νόμου και των γενικών αρχών του διε­θνούς δικαίου όρους. Οι προ­α­να­φε­ρό­με­νες δια­τά­ξεις δεν θίγουν το δικαί­ωμα παντός Κράτους όπως θέσει σε ισχύ νόμους που ήθελε κρίνει ανα­γκαί­ους προς ρύθμιση της χρήσεως αγαθών σύμφωνα προς το δημόσιο συμ­φέ­ρον ή προς εξα­σφά­λιση της κατα­βο­λής φόρων ή άλλων εισφο­ρών ή προ­στί­μων”. Με τη διάταξη αυτή κατο­χυ­ρώ­νε­ται ο σεβα­σμός της περιου­σίας του προ­σώ­που, το οποίο μπορεί να τη στε­ρη­θεί μόνο για λόγους δημό­σιας ωφέ­λειας. Στην έννοια της περιου­σίας περι­λαμ­βά­νο­νται όχι μόνο τα εμπράγ­ματα δικαιώ­ματα, αλλά και όλα τα δικαιώ­ματα “περιου­σια­κής φύσεως” και τα κεκτη­μένα “οικο­νο­μικά συμ­φέ­ρο­ντα”. Καλύ­πτο­νται έτσι τα ενοχικά περιου­σιακά δικαιώ­ματα και ειδι­κό­τερα απαι­τή­σεις, είτε ανα­γνω­ρι­σμέ­νες με δικα­στική ή διαι­τη­τική απόφαση, είτε απλώς γεν­νη­μέ­νες κατά το εθνικό δίκαιο, εφόσον υπάρχει νόμιμη προσ­δο­κία, με βάση το ισχύον, έως την προ­σφυγή στο δικα­στή­ριο, δίκαιο, ότι μπορούν να ικα­νο­ποι­η­θούν δικα­στικά [πάγια νομο­λο­γία του Ευρω­παϊ­κού Δικα­στη­ρίου Δικαιω­μά­των του Ανθρώ­που : Pressos Compania Naviera S.A. κ.ά. κατά Βελγίου, (Α332): (1995) παράγρ. 28 επ., Pine Valley Development κατά Ιρλαν­δίας (Α222) (1992) παράγρ. 51 κ.α. ΟλΑΠ 40/1998 Α ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ/1999 (1), ΑΡΜ/1999 (412), Δ/ΝΗ/1999 (46), ΔΙΚΗ/1999 (230), ΕΔΚΑ/1999 (138), ΕΕΜΠΔ/1999 (28), ΕΕΡΓΔ/1999 (694), ΝΟΒ/1999 (752), ΤΟΣ/1999 (103]. Τέτοιες είναι κατά το ελλη­νικό δίκαιο και οι απαι­τή­σεις από αδι­καιο­λό­γητο πλου­τι­σμό (άρθρα 904 επ ΑΚ), οι οποίες περι­λαμ­βά­νο­νται και κατά τη διάταξη του άρθρου 949 ΑΚ στην περιου­σία.

Με τη διάταξη της παρ. 9 της Υπο­πα­ρα­γρά­φου Δ.12 του άρθρου 2 του ν. 4336/14-8-2015 ορί­σθηκε ότι «Καταρ­γεί­ται η διάταξη του άρθρου 60 του ν. 2214/1994 (Α`75). Κατα­βλη­θέ­ντα ποσά δεν ανα­ζη­τού­νται.»

Οι απαι­τή­σεις, λοιπόν, επι­στρο­φής από τον Δήμο εκείνων των προ­σώ­πων που παρά­νομα (λόγω της αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας του ΔΗΦΟΔΩ) κατέ­βα­λαν διάφορα χρη­μα­τικά ποσά, απαι­τή­σεις που απο­τε­λούν από τη γέννησή τους στοι­χείο της περιου­σίας των κατα­βαλ­λό­ντων, είναι ασυμ­βί­βα­στη προς τη διάταξη του άρθρου 1 του Πρώτου Πρό­σθε­του Πρω­το­κόλ­λου της Ε.Σ.Δ.Α. αφού τείνει σε αδι­καιο­λό­γητη απο­στέ­ρηση περιου­σια­κού στοι­χείου των ως άνω προ­σώ­πων, χωρίς να συντρέ­χουν λόγοι δημό­σιας ωφέ­λειας. Άρα, η διάταξη της παρ. 9 της Υπο­πα­ρα­γρά­φου Δ.12 του άρθρου 2 του ν. 4336/14-8-2015, με την οποία ορί­σθηκε ότι κατα­βλη­θέ­ντα ποσά δεν ανα­ζη­τού­νται, αντί­κει­ται στο άρθρο 1 του προ­α­να­φε­ρό­με­νου Πρώτου Πρό­σθε­του Πρω­το­κόλ­λου της Ε.Σ.Δ.Α. 4».