Παραιτήθηκε από το SPD λόγω της Ελλάδας λέκτορας του Χάρβαρντ -Η επιστολή του στον Γκάμπριελ

Ο Yascha Mounk, λέκτο­ρας Πολι­τι­κής Επι­στή­μης στο Πανε­πι­στή­μιο του Χάρ­βαρντ και μέλος του γερ­μα­νι­κού SPD από τότε που ήταν 13 ετών, απο­φά­σισε μετά από τόσα χρόνια πίστης και στή­ρι­ξης στους Γερ­μα­νούς σοσια­λι­στές,να παραι­τη­θεί. Ο λόγος; Η στάση του προ­έ­δρου Ζίγκμαρ Γκά­μπριελ στο ελλη­νικό ζήτημα του χρέους.

Μέσω επι­στο­λής του, που δημο­σί­ευσε η γερ­μα­νική Die Zeit, και έχει ως απο­δέ­κτη των Γκά­μπριελ, εκφρά­ζει τη λύπη του για το ότι η γραμμή του κόμ­μα­τος δεν τον εκφρά­ζει πια, και κυρίως για τον τρόπο που αντι­με­τω­πί­ζει ο πρό­ε­δρος του κόμ­μα­τος την Ελλάδα.

Συγκε­κρι­μένα, η επι­στολή του έχει ως εξής:

«Αγαπητέ Ζίγκμαρ Γκά­μπριελ

Υπήρξα μέλος του SPD από τα 13 μου. Όπως γνω­ρί­ζεις αυτό δεν θα έπρεπε να συμ­βαί­νει: πρέπει να είναι κανείς 14 για να εγγρα­φεί. Ήμουν όμως τόσο ανυ­πό­μο­νος στην επι­δί­ωξή μου να πέσει η συντη­ρη­τική κυβέρ­νηση του Χέλμουτ Κολ και θαύμαζα την ιστορία της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τίας σε τέτοιο βαθμό, ώστε παρα­κά­λεσα τους συντρό­φους στο Μόναχο μέχρι να μου πουν επι­τέ­λους: «Θα μπο­ρού­σες πάντα να κάνεις ένα μικρό λάθος και να γράψεις ότι έχεις γεν­νη­θεί το 1981 αντί του 1982». Έκτοτε δια­φω­νούσα συχνά με το SPD. Ουδέ­ποτε όμως μετά­νιωσα που έγινα μέλος. Μέχρι σήμερα.

Μετά από μια μακρά περί­ο­δος απο­ξέ­νω­σης από το κόμμα, τις τελευ­ταίες μέρες και βδο­μά­δες έχασα κάθε ελπίδα ότι το κόμμα με τη σημε­ρινή του μορφή και υπό την σημε­ρινή του ηγεσία μπορεί να υπε­ρα­σπι­στεί την μεγάλη παρά­δοση της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τίας.

Το SPD δεν έχει ένα αληθινό πολι­τικό όραμα. Διεκ­δί­κησε κάποιους σοβα­ρούς βρα­χυ­πρό­θε­σμους στόχους, όπως η θέσπιση κατώ­τα­του μισθού. Δεν έχει όμως σχέδιο για την προ­σπά­θεια να κατα­στεί μελ­λο­ντικά βιώσιμο ένα απο­τε­λε­σμα­τικό κοι­νω­νικό κράτος. Και είναι αφο­σιω­μένο σε κάποιες φιλε­λεύ­θε­ρες αξίες, τις οποίες τιμώ με όλες μου τις δυνά­μεις. Οπως όμως απέ­δειξε η απρο­θυ­μία του να προ­κα­λέ­σει μια ειλι­κρινή πολι­τική αντι­πα­ρά­θεση για τους γάμους ομο­φυ­λο­φί­λων, δεν τολμά να αγω­νι­στεί για αυτές τις αξίες ακόμη και όταν τις υπο­στη­ρί­ζει η πλειο­ψη­φία των Γερ­μα­νών.

Πάνω από όλα όμως η απο­ξέ­νωσή μου από-και, ναι, η οργή μου προς-το κόμμα βασί­ζε­ται στο γεγονός ότι ξέχασε μια από τις αρχαιό­τε­ρες και πλέον θεμε­λιώ­δεις αρχές της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τίας: την υπό­σχεση για υπε­ρά­σπιση των ανθρώ­πων, ανε­ξάρ­τητα αν τυχαί­νει να είναι Γερ­μα­νοί, Σύροι, Ουκρα­νοί ή Ελληνες.

Η συνεί­δησή μου δεν μπορεί να αντέξει την επι­δεί­νωση της ζωής των μετα­να­στών. Η Γερ­μα­νία ήδη αντι­με­τω­πί­ζει με απα­ρά­δε­κτο τρόπο πρό­σφυ­γες και αιτού­ντες άσυλο. Παρά­τυ­ποι μετα­νά­στες δεν γίνο­νται δεκτοί σε γερ­μα­νικά νοσο­κο­μεία, ακόμη κι αν είναι βαριά άρρω­στοι. Επί πολλούς μήνες αιτού­ντες άσυλο δεν μπορούν να απο­μα­κρυν­θούν πέρα από μία μικρή ακτίνα από τα τυχαία προσ­διο­ρι­σμένα κέντρα φιλο­ξε­νίας τους. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πρό­σφατα ψηφί­σατε νέο νόμο που χαρα­κτη­ρί­ζει «εγκλη­μα­τίες» πρό­σφυ­γες, τόσο απελ­πι­σμέ­νους ώστε να δίνουν τα υπάρ­χο­ντά τους σε δια­κι­νη­τές ή τους φυλα­κί­ζει. Σε μία περίοδο που τα κέντρα φιλο­ξε­νίας πυρ­πο­λού­νται σε ολό­κληρη τη Γερ­μα­νία, δυσχε­ραί­νετε τη ζωή των μετα­να­στών, προ­δί­δο­ντας τις αρχές μας. Οι αμέ­τρη­τοι σύντρο­φοι που ανα­γκά­στη­καν να κατα­φύ­γουν σε άλλες χώρες επειδή αντι­στά­θη­καν σθεναρά στο ρατσι­σμό και τον φασισμό στη διάρ­κεια των σκο­τει­νό­τε­ρων και αγνό­τε­ρων στιγμών του SPD θα ντρέ­πο­νται για αυτά.

Η συνεί­δησή μου δεν θα ανεχθεί την αδια­φο­ρία σας για τα θύματα της ρωσικής επι­θε­τι­κό­τη­τας. Πάνω από 5000 πολίτες σκο­τώ­θη­καν στην Ουκρα­νία τα τελευ­ταία δύο χρόνια. Ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών, Φρανκ Βάλτερ Σταϊν­μά­γιερ, μοιάζει υπερ­βο­λικά αισιό­δο­ξος ότι θα μπο­ρέ­σει να επι­λυ­θεί η κρίση χωρίς να υπάρξει σύγκρουση με τον Πούτιν, του­λά­χι­στον όμως γνω­ρί­ζει την ταυ­τό­τητα του πραγ­μα­τι­κού επι­τι­θέ­με­νου. Ο Χέλμουτ Σμιτ και ο Γκέρ­χαρντ Σρέντερ, οι τελευ­ταίοι σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες καγκε­λά­ριοι της Γερ­μα­νίας αντί­θετα είτε υπο­βάθ­μι­σαν την προ­σάρ­τηση κυρί­αρ­χων εδαφών ενός άλλου κράτους είτε την υπο­στή­ρι­ξαν. Αυτή είναι μια κατά­φωρη παρα­βί­αση των διε­θνι­στι­κών αρχών του SPD. Κι όμως η στάση τους είναι δημο­φι­λής στην κομ­μα­τική βάση, όπου ο στε­ρε­ό­τυ­πος αντια­με­ρι­κα­νι­σμός συνο­δεύ­ε­ται συχνά από την παραί­σθηση προ­τί­μη­σης στη Ρωσία.

Το άμεσο έναυσμα όμως για την απο­ξέ­νωσή μου από το SPD είναι η κοντό­φθαλμη εθνι­κι­στική πολι­τική σας απέ­να­ντι στην Ελλάδα, που απο­τε­λεί μία προ­δο­σία του σοσιαλ­δη­μο­κρα­τι­κού ονείρου της Ενω­μέ­νης Ευρώπης. Η συνεί­δησή μου, αγαπητέ Ζίγκμαρ, δεν μπορεί να υπο­στη­ρί­ξει αυτήν την πολι­τική.

Επί εβδο­μά­δες το SPD συμ­με­τείχε εθε­λο­ντικά στην έμπλεη αυτο­πε­ποί­θη­σης γερ­μα­νική εκστρα­τεία κατά της Ελλάδας. Μια σοσιαλ­δη­μο­κρα­τική πολι­τική θα ισο­δυ­να­μούσε με μάχη προς όφελος των συμ­φε­ρό­ντων των απλών πολιτών σε Γερ­μα­νία και Ελλάδα. Πώς μπο­ρούμε να προ­σφέ­ρουμε στην Ευρω­ζώνη δίκαιη ανά­πτυξη, εξα­σφα­λί­ζο­ντας ταυ­τό­χρονα ένα αντί­στοιχο μέλλον για την Ελλάδα; Αντί όμως να ανα­ζη­τη­θούν ρεα­λι­στι­κές απα­ντή­σεις σε αυτά τα δύσκολα ερω­τή­ματα, συμπα­ρα­τα­χθή­καμε με τον συντη­ρη­τικό υπουργό Οικο­νο­μι­κών, Βόλφ­γκανγκ Σόιμπλε και την BILD, το μεγα­λύ­τερο ταμπλόιντ της χώρας, σε μια φτηνή ηθι­κο­λο­γία. Οπως κι εκείνοι, επι­δο­θή­κατε σε εκφο­βι­σμό και διδα­κτι­σμό, λέγο­ντας στους Έλληνες ότι πρέπει να υπο­στούν αφαί­μαξη για να εξυ­γιαν­θούν και να περιο­ρί­σουν την κατα­νά­λωση. Δεν έχει σημασία ότι κορυ­φαίοι διε­θνείς οικο­νο­μο­λό­γοι χαρα­κτή­ρι­ζαν επί μακρόν τη λιτό­τητα ως μέρος του προ­βλή­μα­τος και όχι της λύσης. Ούτε έχει σημασία ότι η συμ­φω­νία που συνήφθη τώρα, όπως παρα­δέ­χε­ται ακόμη και το ΔΝΤ, ούτε δια­σφα­λί­ζει πως η Ελλάδα θα ξεπλη­ρώ­σει κάποτε τα χρέη της, ούτε επιλύει τα βαθιά δομικά προ­βλή­ματα της Ευρω­ζώ­νης.

Σε κοινό άρθρο με τον πρόεδρο του ευρω­κοι­νο­βου­λίου και μέλος του SPD, Μάρτιν Σουλτς, ισχυ­ρί­ζε­σαι ότι περά­σαμε την ιστο­ρική δοκι­μα­σία. Τι ντροπή! Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, βοή­θη­σες να κατα­στρα­φεί και η ύστατη ελπίδα μίας κοινής, δημο­κρα­τι­κής και αλλη­λέγ­γυας Ευρώπης. Γιατί αυτό αντι­προ­σω­πεύει η απόφαση του Eurogroup του περα­σμέ­νου Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κου, την οποία μία μεγάλη πλειο­ψη­φία των δικών «μας» βου­λευ­τών θα εγκρί­νει την Παρα­σκευή στο Μπού­ντε­σταγκ. Μετά από αυτήν την άθλια εβδο­μάδα γερ­μα­νι­κής ηθι­κο­λο­γίας και ελλη­νι­κής ταπεί­νω­σης, η ιδέα μίας στε­νό­τε­ρης ενο­ποί­η­σης των ευρω­παϊ­κών χωρών απο­τε­λεί παρελ­θόν. Το SPD, τρο­μο­κρα­τη­μένο από την υπο­τι­θέ­μενη ισχύ του εθνι­κι­στι­κού φρο­νή­μα­τος του λαού, βρήκε για μια ακόμη φορά κοινό τόπο με τους νεκρο­θά­φτες του αγνού διε­θνι­στι­κού ιδε­ώ­δους.

Η ιστορία της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τίας περι­λαμ­βά­νει τόσο στιγμές απί­στευ­του θάρρους όσο και απο­τρό­παιας δειλίας. Θαυμάζω τους συντρό­φους που έμειναν πιστοί στο SPD όταν κατέ­λαβε την εξουσία ο Χίτλερ το 1933 αλλά εκεί­νους που είχαν τη διο­ρα­τι­κό­τητα να εγκα­τα­λεί­ψουν τις τάξεις του το 1914 όταν το κόμμα υπο­στή­ριξε την είσοδο της Γερ­μα­νίας στον πρώτο παγκό­σμιο πόλεμο. Ευτυχώς ζούμε σε λιγό­τερο δρα­μα­τι­κές εποχές. Μια ηγεσία όμως που προ­δί­δει τις αρχές του κόμ­μα­τος, τις οποίες θεωρώ ιερές, με την πρώτη κρίση, δεν με αντι­προ­σω­πεύει πλέον. Για αυτό παραι­τού­μαι σήμερα από μέλος του κόμ­μα­τος.

Έχασα το μικρό βιβλια­ράκι που απο­στέλ­λε­ται σε νέα μέλη του κόμ­μα­τος όταν μετα­κό­μισα πριν κάποια χρόνια γι αυτό δεν μπορώ να το εσω­κλείσω σε αυτήν την επι­στολή. Ισως είναι για καλό.

Οι ιδέες που περιέ­χει θα απο­τε­λού­σαν την αφορμή για προ­φα­νείς ειρω­νείες. Και ίσως έχω ακόμη ένα ψήγμα ελπίδας ότι το παλιό μου κόμμα κάποια μέρα θα θυμηθεί τις διε­θνι­στι­κές αρχές του. Αν αυτό συμβεί, ίσως ψάξω να βρω αυτό το βιβλια­ράκι, το οποίο κατείχα με περη­φά­νια όταν ήμουν 13 ετών.

Με λύπη

Yascha Mounk»

Thetoc.gr