Επιδικάστηκε αποζημίωση σε 4 μετόχους εταιρείας από το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου

• Για συ­κο­φα­ντι­κή δυ­σφή­μι­ση και ψευδή κα­τα­μή­νυ­ση

Nέα διά­στα­ση προ­σέ­λα­βε η έν­δι­κη δια­φο­ρά, αυτή τη φορά στο αστι­κό πεδίο, με­τα­ξύ συγ­γε­νών, με­τό­χων γνω­στής ξε­νο­δο­χεια­κής εται­ρεί­ας του νη­σιού.

Το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με από­φα­ση που εξέ­δω­σε επε­δί­κα­σε σε 4 με­τό­χους της εται­ρεί­ας, που δια­μέ­νουν στη Ρόδο, απο­ζη­μί­ω­ση ένεκα αδι­κο­πρα­ξί­ας και δη συ­κο­φα­ντι­κής δυ­σφή­μι­σης και ψευ­δούς κα­τα­μή­νυ­σης, που απο­δί­δε­ται σε τρείς ομο­γε­νείς συγ­γε­νείς τους, που τους κα­τε­μή­νυ­σαν και προ­κά­λε­σαν την δίωξη τους για υπε­ξαί­ρε­ση και απι­στία.

Το δι­κα­στή­ριο με την ίδια από­φα­ση απέρ­ρι­ψε εξάλ­λου και την αντα­γω­γή των ενα­γο­μέ­νων.

Κα­τε­δί­κα­σε συ­γκε­κρι­μέ­να τους αντε­νά­γο­ντες   στα   δι­κα­στι­κά   έξοδα   των αντε­να­γο­μέ­νων, τα οποία ορί­ζει στο ποσό των 14.000 ευρώ.

Υπο­χρε­ώ­νει τον πρώτο ενα­γό­με­νο να κα­τα­βά­λει σε κα­θέ­να των ενα­γό­ντων το ποσό των 30.000 ευρώ, με το νό­μι­μο τόκο από την επί­δο­ση της αγω­γής, και κα­θε­μιά από τις δεύ­τε­ρη και τρίτη των ενα­γο­μέ­νων να κα­τα­βά­λει σε κα­θέ­να των ενα­γό­ντων το ποσό των 10.000 ευρώ, με το νό­μι­μο τόκο από την επί­δο­ση της αγω­γής.

Κα­τα­δί­κα­σε εξάλ­λου  τους ενα­γό­με­νους σε μέρος των δι­κα­στι­κών εξό­δων των ενα­γό­ντων και συ­γκε­κρι­μέ­να το μεν πρώτο ενα­γό­με­νο στην κα­τα­βο­λή ποσού 900 ευρώ σε κα­θέ­να των ενα­γό­ντων, τις δε δεύ­τε­ρη και τρίτη ενα­γό­με­νες στην κα­τα­βο­λή ποσού 300 ευρώ σε κα­θέ­να των ενα­γό­ντων.

Η υπό­θε­ση είχε απα­σχο­λή­σει και το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, που απάλ­λα­ξε τους 4 ενά­γο­ντες από τα αδι­κή­μα­τα της απι­στί­ας, της οποί­ας η πε­ριου­σια­κή ζημία υπερ­βαί­νει το ποσό των 15.000 ευρώ και της υπε­ξαί­ρε­σης ως εντο­λο­δό­χων συ­νο­λι­κής αξίας άνω των 73.000 ευρώ.

Για τη δια­λεύ­καν­σή της υπό­θε­σης διε­νερ­γή­θη­καν δύο οι­κο­νο­μι­κές πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νες ενώ διο­ρί­στη­καν και δύο τε­χνι­κοί σύμ­βου­λοι.

Τον Ιού­λιο του 2008 ένας εκ των με­τό­χων γνω­στής ξε­νο­δο­χεια­κής εται­ρεί­ας υπο­στή­ρι­ξε σε έγκλη­σή του ότι οι συγ­γε­νείς – συ­νέ­ται­ροί του προ­έ­βη­σαν σε πα­ρά­νο­μες πρά­ξεις τόσο σε βάρος του νο­μι­κού προ­σώ­που της εται­ρεί­ας όσο και σε βάρος του ίδιου.

Ο μη­νυ­τής, με τη σύ­ζυ­γο και τις θυ­γα­τέ­ρες του ήταν μέ­το­χοι σε πο­σο­στό 1/3 της ξε­νο­δο­χεια­κής εται­ρεί­ας, που συ­στή­θη­κε το 1979. Είχαν ανα­θέ­σει τη λει­τουρ­γία του ξε­νο­δο­χεί­ου στους συγ­γε­νείς τους διότι οι ίδιοι διέ­με­ναν εκτός Ελ­λά­δος. Το έτος 2005, όπως υπο­στή­ρι­ξαν, δια­πί­στω­σαν ότι η πο­ρεία της εται­ρεί­ας ήταν ζη­μιο­γό­να, ζη­τώ­ντας τη διε­νέρ­γεια εσω­τε­ρι­κού ελέγ­χου από ορ­κω­τό λο­γι­στή. Υπο­στή­ρι­ξαν ότι ένα κον­δύ­λι ύψους 2.999.039,44 ευρώ της εται­ρεί­ας το οποίο εμ­φα­νι­ζό­ταν στο πα­θη­τι­κό σκέ­λος του ισο­λο­γι­σμού, απο­τε­λού­σε σύ­νο­λο πλα­σμα­τι­κών εγ­γρα­φών προς συ­γκά­λυ­ψη πα­ρα­νο­μιών του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου, η δε πλευ­ρά των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων ότι απο­τε­λεί ει­σφο­ρά ενός εξ΄αυ­τών προς την εται­ρεία προ­ερ­χό­με­νο από την πώ­λη­ση ακι­νή­των.

Από την έρευ­να που διε­νερ­γή­θη­κε προ­έ­κυ­ψε ωστό­σο ότι το υπό έρευ­να ποσό των 2.999.039,44 ευρώ, που εμ­φα­νί­ζε­ται στο πα­θη­τι­κό του Ισο­λο­γι­σμού της ανώ­νυ­μης εται­ρεί­ας κατά την χρήση του έτους 2006, απο­τε­λεί το προ­ο­δευ­τι­κό υπό­λοι­πο των τμη­μα­τι­κών χρη­μα­τι­κών κα­τα­βο­λών των με­τό­χων, που δί­νο­νταν με σκοπό τη μελ­λο­ντι­κή αύ­ξη­ση του κε­φα­λαί­ου της εται­ρεί­ας από το έτος 1992 και εντεύ­θεν, αφαι­ρου­μέ­νων των τμη­μα­τι­κών επι­στρο­φών χρη­μά­των στους με­τό­χους στο ίδιο χρο­νι­κό διά­στη­μα (1992-2006).

Ο δε ισο­λο­γι­σμός της εται­ρεί­ας της 31-12-2003, στον οποίο πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται και το υπό έρευ­να κον­δύ­λιο, που το έτος αυτό είχε δια­μορ­φω­θεί στο ποσό των 2.698.891,16 ευρώ, εγκρί­νε­ται ομό­φω­να απ’ όλους τους με­τό­χους της εται­ρεί­ας. Τα επό­με­να έτη (2004-2005), οι μέ­το­χοι με τις ίδιες δια­δι­κα­σί­ες συ­νε­χί­ζουν τις τμη­μα­τι­κές κα­τα­βο­λές χρη­μά­των, υπό μορφή δα­νει­σμού, με απο­τέ­λε­σμα το υπό έρευ­να κον­δύ­λιο να ανέλ­θει στο ποσό των 2.999.039,44 ευρώ και να πα­ρα­μεί­νει ως τέ­τοιο έως και την χρήση του 2007. Το ποσό αυτό, όπως δια­μορ­φώ­θη­κε, προ­κύ­πτει ότι, προ­έρ­χε­ται από πραγ­μα­τι­κές και τεκ­μη­ριω­μέ­νες κα­τα­βο­λές των με­τό­χων προς πα­ρο­χή ρευ­στό­τη­τας στην εται­ρεία για την κά­λυ­ψη των τα­μεια­κών ανα­γκών της κατά τη διάρ­κεια των ετών (τα­μεια­κή διευ­κό­λυν­ση με την μορφή δα­νει­σμού) και δεν συ­νι­στά σύ­νο­λο πλα­σμα­τι­κών εγ­γρα­φών προς συ­γκά­λυ­ψη πα­ρα­νο­μιών εκ μέ­ρους των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται ο εγκα­λών.

Αντί­θε­τα, μά­λι­στα, ολό­κλη­ρο το ανω­τέ­ρω ποσό τεκ­μη­ριώ­νε­ται και επι­βε­βαιώ­νε­ται αφε­νός από τις τρα­πε­ζι­κές κα­τα­θέ­σεις στους λο­γα­ρια­σμούς της εται­ρεί­ας (κατά το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος του) και αφε­τέ­ρου από κα­τα­θέ­σεις σε με­τρη­τά απευ­θεί­ας στο τα­μείο της επι­χεί­ρη­σης, οι πε­ρισ­σό­τε­ρες εκ των οποί­ων έγι­ναν κατά το έτος 1995, οπότε και ανε­γέρ­θη­κε το δεύ­τε­ρο ξε­νο­δο­χείο της εται­ρεί­ας, σύμ­φω­να με όσα προ­έ­κυ­ψαν από την τε­λευ­ταία διε­νερ­γη­θεί­σα λο­γι­στι­κή πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη.

Αλ­λω­στε, η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα των κα­τα­βο­λών αυτών επι­βε­βαιώ­νε­ται κι από τους Ορ­κω­τούς ελεγ­κτές της εται­ρεί­ας, που ελέγ­χουν την εται­ρεία από το 1995 και μετά και εκ­δί­δουν το αντί­στοι­χο πι­στο­ποι­η­τι­κό, χωρίς να δια­πι­στώ­νουν αμ­φι­σβη­τού­με­νες κα­τα­βο­λές, οι δε ισο­λο­γι­σμοί της εται­ρεί­ας μέχρι και το έτος 2003 εγκρί­νο­νταν ομό­φω­να από τους με­τό­χους -με­τα­ξύ των οποί­ων και ο εγκα­λών-, στους οποί­ους (ισο­λο­γι­σμούς), μά­λι­στα, πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται και το επί­μα­χο κον­δύ­λιο.

Το ίδιο συ­μπέ­ρα­σμα, εξάλ­λου, προ­κύ­πτει και από τον έλεγ­χο των οι­κο­νο­μι­κών της εται­ρεί­ας από το υπουρ­γείο Οι­κο­νο­μι­κών (κατά το έτος 2006), το οποίο όταν εντό­πι­σε το πα­ρα­πά­νω ποσό, το θε­ώ­ρη­σε δα­νει­σμό των με­τό­χων προς την εται­ρεία και γι’ αυτό το λόγο επέ­βα­λε πρό­στι­μο μη κα­τα­βο­λής χαρ­το­σή­μου. Πά­ντως, αυτή η φο­ρο­λο­γι­κή πα­ρα­τυ­πία εκ μέ­ρους της εται­ρεί­ας, όχι μόνο δεν αναι­ρεί το πα­ρα­πά­νω συ­μπέ­ρα­σμα -όπως ισχυ­ρί­ζε­ται ο εγκα­λών-, αντι­θέ­τως το ενι­σχύ­ει, καθώς επι­βε­βαιώ­νει αυτό που συμ­βαί­νει συ­νή­θως στις ανώ­νυ­μες εται­ρεί­ες, στις οποί­ες συ­νι­στά συχνό φαι­νό­με­νο οι κα­τα­θέ­σεις εκ μέ­ρους των με­τό­χων να απο­σκο­πούν στην κά­λυ­ψη των τα­μεια­κών ανα­γκών της ανώ­νυ­μης εται­ρεί­ας.

Από τα ανω­τέ­ρω απο­δει­χθέ­ντα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά προ­έ­κυ­ψε ότι δεν υπήρ­ξε υπε­ξαί­ρε­ση κε­φα­λαί­ων από το τα­μείο της εται­ρεί­ας από τους κα­τη­γο­ρου­μέ­νους ως εντο­λο­δό­χους κι ούτε συ­νε­πώς και ζημία της εται­ρεί­ας και της πε­ριου­σί­ας του εγκα­λού­ντος.

Τους ενά­γο­ντες εκ­προ­σώ­πη­σε ο δι­κη­γό­ρος κ. Κ. Σαρ­ρής.