Δήμος Ρόδου: Το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου απέρριψε αγωγή εταιρείας για αμοιβή συναυλίας λόγω άκυρης σύμβασης

• Κρίθηκε ότι δεν τηρή­θηκε ο απαι­τού­με­νος έγγρα­φος τύπος για ΝΠΔΔ άνω των 2.500 ευρώ και ότι η προ­σφορά δεν περιείχε ουσιώδη στοι­χεία όπως τόπο και χρόνο

Σε μία απόφαση με ιδιαί­τερη σημασία για τον τρόπο που καταρ­τί­ζο­νται συμ­βά­σεις καλ­λι­τε­χνι­κών εκδη­λώ­σεων με δημό­σιους φορείς, το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου απέρ­ριψε την αγωγή εται­ρείας παρα­γω­γής ενα­ντίον του Δήμου Ρόδου, κρί­νο­ντας ότι η επίδικη σύμβαση ήταν άκυρη λόγω μη τήρησης του υπο­χρε­ω­τι­κού έγγρα­φου τύπου και έλλει­ψης ουσιω­δών όρων στην αρχική πρόταση.

Η υπόθεση αφορά προ­γραμ­μα­τι­σμένη συναυ­λία διε­θνούς καλ­λι­τέ­χνι­δας, με προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό άνω των 2.500 ευρώ, και ανα­δει­κνύει τα αυστηρά τυπικά προ­α­παι­τού­μενα για συνερ­γα­σίες με νομικά πρόσωπα δημο­σίου δικαίου.

Η υπόθεση και το χρονικό της δια­φο­ράς

Η εται­ρεία κατέ­θεσε αγωγή εις βάρος του Δήμου Ρόδου ζητώ­ντας κατα­βολή αμοιβών που συν­δέ­ο­νται με συναυ­λία, η οποία είχε προ­τα­θεί στον τότε Δημο­τικό Οργα­νι­σμό Πολι­τι­σμού–Αθλη­τι­σμού Ρόδου (ΔΟΠΑΡ).

Κεντρικό έγγραφο στη δίκη ήταν η από 23.03.2023 «πρόταση/οικο­νο­μική προ­σφορά» της ενά­γου­σας προς τον ΔΟΠΑΡ, μέσω της οποίας παρου­σιά­ζο­νταν η καλ­λι­τέ­χνις και οι μου­σι­κοί που τη συνό­δευαν και προσ­διο­ρι­ζό­ταν το κόστος της συναυ­λίας σε 6.000 ευρώ πλέον ΦΠΑ για αμοιβές καλ­λι­τε­χνών και ηχο­λή­πτη, την αμοιβή της εται­ρείας και τις νόμιμες κρα­τή­σεις.

Στο ποσό δεν περι­λαμ­βά­νο­νταν μετα­φο­ρικά, διαμονή, τεχνι­κός εξο­πλι­σμός και δια­φή­μιση. Ωστόσο, από το έγγραφο έλειπαν κρί­σι­μες πλη­ρο­φο­ρίες για τον τόπο και τον χρόνο της εκδή­λω­σης, ενώ στην πορεία το αιτού­μενο ποσό μετα­βλή­θηκε από 6.000 σε 6.800 ευρώ, γεγονός που κατέ­στησε ακόμη πιο ασαφές το οικο­νο­μικό πλαίσιο της συμ­φω­νίας.

Το νομικό πλαίσιο που έκρινε την εξέλιξη

Το Δικα­στή­ριο υπεν­θύ­μισε ότι για συμ­βά­σεις που συνά­πτο­νται με ΝΠΔΔ και έχουν αντι­κεί­μενο άνω των 2.500 ευρώ απαι­τεί­ται έγγρα­φος τύπος· η έλλειψη του τύπου οδηγεί σε ακυ­ρό­τητα της δικαιο­πρα­ξίας. Η ακυ­ρό­τητα μπορεί να καλυ­φθεί μόνο υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις εκτέ­λε­σης, εφόσον έχει προη­γη­θεί έγγραφη πρόταση με πλήρη ουσιώδη στοι­χεία, κάτι που εδώ δεν ίσχυσε, καθώς η αρχική πρόταση δεν περιείχε τον τόπο και τον χρόνο της συναυ­λίας και υπέστη μετα­βολή στο οικο­νο­μικό αντάλ­λαγμα. Συνεπώς, δεν μπο­ρούσε να θερα­πευ­τεί μετα­γε­νέ­στερα η έλλειψη τύπου.

Παράλ­ληλα, το Δικα­στή­ριο έλαβε υπόψη τη θεσμική μετα­βολή: ο ΔΟΠΑΡ καταρ­γή­θηκε αυτο­δι­καίως στις 31.12.2023 βάσει του νόμου και ο Δήμος Ρόδου υπει­σήλθε ως καθο­λι­κός διά­δο­χος στα δικαιώ­ματα και τις υπο­χρε­ώ­σεις του. Η ιδιαι­τε­ρό­τητα αυτή δεν αναιρεί την ανάγκη τήρησης του τύπου, ούτε υπο­κα­θι­στά τα ουσιώδη στοι­χεία που πρέπει να φέρει κάθε πρόταση σύμ­βα­σης.

Επι­πλέον, επι­ση­μάν­θηκε ότι για την παρούσα αγωγή δεν υφί­στατο υπο­χρέ­ωση προ­σκό­μι­σης τέλους δικα­στι­κού ενσήμου σε κατα­ψη­φι­στικό αίτημα, καθώς για τα δικα­στή­ρια της Δωδε­κα­νή­σου δεν είχε εκδοθεί ακόμη το απαι­τού­μενο διά­ταγμα που θα ρύθμιζε τον τρόπο κατα­βο­λής του, στοι­χείο που κατέ­στησε παρα­δε­κτή τη συζή­τηση χωρίς το σχετικό τέλος.

Η απόφαση και οι συνέ­πειές της

Κατόπιν αξιο­λό­γη­σης όλων των προ­σκο­μι­σθέ­ντων εγγρά­φων, το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έκρινε ότι η επίδικη σύμβαση είναι άκυρη, ακριβώς επειδή η έγγραφη πρόταση δεν ήταν πλήρης, δεν περιείχε ουσιώδη στοι­χεία (τόπο και χρόνο) και δεν μπο­ρούσε να θερα­πεύ­σει την έλλειψη τύπου που απαι­τεί­ται για ΝΠΔΔ άνω των 2.500 ευρώ.

Ως εκ τούτου, η αγωγή απορ­ρί­φθηκε ως ουσια­στικά αβάσιμη. Στην ενά­γουσα επι­βλή­θη­καν δικα­στικά έξοδα 300 ευρώ υπέρ του ενα­γο­μέ­νου Δήμου.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο νομικός σύμ­βου­λος του Δήμου Ρόδου κ. Μιχάλης Καρα­γιάν­νης.