Ακυρώθηκε διαταγή πληρωμής σε βάρος εγγυητή επειδή η εταιρεία διαχείρισης δεν απέδειξε εγγράφως πώς προέκυψε το χρέος

• Δεκτή έγινε η ανα­κο­πή που άσκη­σε ο εγ­γυ­η­τής με τη δι­κη­γό­ρο κ. Δέ­σποι­να Ζιώγα. Το δι­κα­στή­ριο δια­πί­στω­σε ότι λεί­πουν οι κι­νή­σεις των λο­γα­ρια­σμών για διά­στη­μα σχε­δόν 2 ετών και ότι για 2 από τους λο­γα­ρια­σμούς δεν κα­τα­τέ­θη­κε κα­νέ­να από­σπα­σμα

Ανα­τρο­πή σε υπό­θε­ση οφει­λής από στε­γα­στι­κό δά­νειο έφερε από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου με αριθ­μό 583/2026, η οποία δη­μο­σιεύ­θη­κε στις 8 Οκτω­βρί­ου 2026. Το δι­κα­στή­ριο ακύ­ρω­σε δια­τα­γή πλη­ρω­μής ύψους 38.505,64 ευρώ που είχε εκ­δο­θεί σε βάρος ημε­δα­πού εγ­γυ­η­τή, ύστε­ρα από αί­τη­ση εται­ρεί­ας δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σε­ων από δά­νεια και πι­στώ­σεις. Κρί­θη­κε ότι τα τρα­πε­ζι­κά έγ­γρα­φα που συ­νό­δευαν την αί­τη­ση δεν αρ­κού­σαν για να φανεί πώς το υπό­λοι­πο του δα­νεί­ου έφτα­σε στο ποσό που ζη­τή­θη­κε.

Τον εγ­γυ­η­τή εκ­προ­σώ­πη­σε η δι­κη­γό­ρος κ. Δέ­σποι­να Ζιώγα, ενώ για την εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης πα­ρα­στά­θη­κε η δι­κη­γό­ρος κ. Μάρα Αντω­νιά­δη.

Το δά­νειο και η δια­τα­γή πλη­ρω­μής

Η ιστο­ρία ξε­κι­νά στις 13 Φε­βρουα­ρί­ου 2002, όταν τρά­πε­ζα υπέ­γρα­ψε σύμ­βα­ση στε­γα­στι­κού δα­νεί­ου ύψους 73.367,57 ευρώ με μία δα­νειο­λή­πτρια, ως πρω­το­φει­λέ­τι­δα, και με τον άνδρα που άσκη­σε την ανα­κο­πή, ως εγ­γυ­η­τή. Ακο­λού­θη­σαν πρό­σθε­τες πρά­ξεις το 2012 και το 2016. Τη δεύ­τε­ρη, όπως ση­μειώ­νε­ται, ο εγ­γυ­η­τής δεν τη συ­νυ­πέ­γρα­ψε.

Στην πο­ρεία η απαί­τη­ση άλ­λα­ξε χέρια. Η τρά­πε­ζα τη με­τα­βί­βα­σε το 2020 σε αλ­λο­δα­πή εται­ρεία ει­δι­κού σκο­πού και η δια­χεί­ρι­ση ανα­τέ­θη­κε τον Ιού­νιο του 2021 σε εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σε­ων. Η σύμ­βα­ση κα­ταγ­γέλ­θη­κε στις 14 Μαΐου 2024 και ακο­λού­θη­σε η έκ­δο­ση της δια­τα­γής πλη­ρω­μής με αριθ­μό 213/2024. Με αυτήν ο εγ­γυ­η­τής υπο­χρε­ω­νό­ταν να κα­τα­βά­λει 38.505,64 ευρώ με τό­κους από τις 24 Μαΐου 2024, καθώς και 385 ευρώ για δι­κα­στι­κά έξοδα.

Η δια­τα­γή επι­δό­θη­κε στις 2 Σε­πτεμ­βρί­ου 2024 και η ανα­κο­πή κα­τα­τέ­θη­κε στις 20 Σε­πτεμ­βρί­ου 2024, εμπρό­θε­σμα κατά την κρίση του δι­κα­στη­ρί­ου.

Ο ισχυ­ρι­σμός για τα απο­σπά­σμα­τα

Το δι­κα­στή­ριο στά­θη­κε στον δεύ­τε­ρο λόγο της ανα­κο­πής. Με αυτόν ο εγ­γυ­η­τής υπο­στή­ρι­ξε ότι τα απο­σπά­σμα­τα λο­γα­ρια­σμών που προ­σκό­μι­σε η εται­ρεία δεν συμ­φω­νούν με τις κι­νή­σεις που κα­τα­τέ­θη­καν.

Στη δια­τα­γή πλη­ρω­μής ανα­φε­ρό­ταν ότι η απαί­τη­ση απο­δει­κνύ­ε­ται από απο­σπά­σμα­τα 5 λο­γα­ρια­σμών. Οι 3 πρώ­τοι τη­ρή­θη­καν δια­δο­χι­κά από την εκτα­μί­ευ­ση του δα­νεί­ου έως τις 7 Απρι­λί­ου 2023, οπότε η οφει­λή με­τα­φέρ­θη­κε σε ορι­στι­κή κα­θυ­στέ­ρη­ση με υπό­λοι­πο 33.885,84 ευρώ. Οι άλλοι 2 έκλει­σαν την ίδια ημέρα με υπό­λοι­πα 4.565,68 ευρώ και 54,12 ευρώ. Το άθροι­σμα δίνει τα 38.505,64 ευρώ.

Κατά τον εγ­γυ­η­τή, τα έγ­γρα­φα που κα­τα­τέ­θη­καν απο­τυ­πώ­νουν χρε­ο­πι­στώ­σεις μόνο μέχρι τον Ιού­νιο του 2021, οπότε πω­λή­θη­κε η απαί­τη­ση. Για το διά­στη­μα έως τον Απρί­λιο του 2023 δεν προ­σκο­μί­στη­κε, όπως υπο­στή­ρι­ξε, καμία εγ­γρα­φή.

Τι δια­πί­στω­σε το δι­κα­στή­ριο

Το δι­κα­στή­ριο δια­πί­στω­σε πρώτα ότι η ίδια η σύμ­βα­ση του δα­νεί­ου δεν κα­τα­τέ­θη­κε σε αντί­γρα­φο από καμία πλευ­ρά. Ως προς τους λο­γα­ρια­σμούς, η εται­ρεία προ­σκό­μι­σε κι­νή­σεις έως τις 19 Ιου­νί­ου 2021 και το τε­λι­κό από­σπα­σμα με την οφει­λή των 33.885,84 ευρώ. Δεν κα­τέ­θε­σε όμως απο­σπά­σμα­τα για τους 2 λο­γα­ρια­σμούς με τα μι­κρό­τε­ρα υπό­λοι­πα, πα­ρό­τι αυτοί μνη­μο­νεύ­ο­νται στη δια­τα­γή πλη­ρω­μής.

Η τε­λευ­ταία εγ­γρα­φή που υπάρ­χει δεί­χνει υπό­λοι­πο 34.285,45 ευρώ. Από εκεί­νη την ημέρα μέχρι τις 7 Απρι­λί­ου 2023 δεν προ­σκο­μί­στη­κε καμία κί­νη­ση, ενώ το υπό­λοι­πο εμ­φα­νί­ζε­ται μειω­μέ­νο χωρίς να φαί­νε­ται από τα έγ­γρα­φα πώς έγινε η με­τά­πτω­ση αυτή. Το δι­κα­στή­ριο κα­τέ­λη­ξε ότι δεν προ­έ­κυ­ψε η προ­έ­λευ­ση του συ­νο­λι­κού ποσού ούτε ο τρό­πος με τον οποίο δια­μορ­φώ­θη­κε, και ότι ο εγ­γυ­η­τής βά­σι­μα το αμ­φι­σβη­τεί.

Ακύ­ρω­ση για τυ­πι­κό λόγο

Η δια­τα­γή πλη­ρω­μής εκ­δί­δε­ται χωρίς να ακου­στεί ο οφει­λέ­της. Γι’ αυτό ο νόμος απαι­τεί η απαί­τη­ση και το ποσό της να απο­δει­κνύ­ο­νται με έγ­γρα­φα. Όταν πρό­κει­ται για υπό­λοι­πο δα­νεί­ου, πρέ­πει να απο­δει­κνύ­ο­νται εγ­γρά­φως η σύμ­βα­ση, η κί­νη­ση του λο­γα­ρια­σμού και το τε­λι­κό χρε­ω­στι­κό υπό­λοι­πο, με το βάρος της από­δει­ξης να το έχει ο δα­νει­στής.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η δια­τα­γή εκ­δό­θη­κε χωρίς τις νό­μι­μες προ­ϋ­πο­θέ­σεις και την ακύ­ρω­σε συ­νο­λι­κά. Η ακύ­ρω­ση, όπως διευ­κρι­νί­ζε­ται, είναι ανε­ξάρ­τη­τη από το αν η απαί­τη­ση υπάρ­χει. Δεν κρί­θη­κε αν οφεί­λο­νται χρή­μα­τα και πόσα, αλλά μόνο το κύρος της δια­τα­γής.

Στο σκε­πτι­κό ση­μειώ­νε­ται ότι δεν απο­κλεί­ε­ται να ζη­τη­θεί νέα δια­τα­γή πλη­ρω­μής, εφό­σον κα­λυ­φθεί η έλ­λει­ψη.

Οι υπό­λοι­ποι λόγοι της ανα­κο­πής δεν εξε­τά­στη­καν. Η εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης κα­τα­δι­κά­στη­κε στα δι­κα­στι­κά έξοδα του εγ­γυ­η­τή, τα οποία ορί­στη­καν σε 300 ευρώ.