Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων: Η συγκλονιστική επιστολή της Χάνα από τη Συρία- Γιατί έπρεπε να αποδράσω από το σπίτι μου’

Συ­γκλο­νί­ζει η επι­στο­λή που η Χάνα, μια γυ­ναί­κα πρό­σφυ­γας από τη Συρία η οποία σή­με­ρα βρί­σκε­ται στην Αυ­στρία, απευ­θύ­νει προς τη γε­νι­κή διευ­θύ­ντρια των Για­τρών Χωρίς Σύ­νο­ρα, Μα­ριέτ­τα Προ­βο­πού­λου, αλλά και προς όλο τον κόσμο που πα­ρα­κο­λου­θεί αμέ­το­χος τις κα­θη­με­ρι­νές τρα­γω­δί­ες που εξε­λίσ­σο­νται μπρο­στά στα μάτια του.

«Αν πα­ρα­κο­λου­θείς την επι­και­ρό­τη­τα, θα ξέ­ρεις γιατί έπρε­πε να απο­δρά­σου­με από το σπίτι μας. Αυτή είναι η σωστή λέξη – απο­δρά­σα­με. Απο­δρά­σα­με για να σώ­σου­με τα παι­διά μας από το θά­να­το που πήρε τη ζωή 200 χι­λιά­δων αν­θρώ­πων. Τα σπί­τια μας κα­τα­στρά­φη­καν, οι δικοί μας μπή­καν φυ­λα­κή, τις γυ­ναί­κες τις βί­α­σαν»

Και συ­νε­χί­ζει η Χάνα: «Αυτό το γράμ­μα δεν μπο­ρεί να με­τα­φέ­ρει το μέ­γε­θος του πόνου, της αδι­κί­ας, του φόβου που νιώ­θου­με. Οι ευ­ρω­παϊ­κές χώρες εκ­φρά­ζουν την συ­μπα­ρά­στα­σή τους και δη­λώ­νουν πρό­θυ­μες να μας δε­χτούν σαν πρό­σφυ­γες πο­λέ­μου. Αλλά για τι εί­δους υπο­δο­χή μι­λά­με και με ποιους όρους; Είναι πρό­θυ­μες να μας δε­χτούν, αλλά δεν μας επι­τρέ­πουν να έρ­θου­με αε­ρο­πο­ρι­κώς, δεν μας επι­τρέ­πουν να έρ­θου­με από τη θά­λασ­σα, δεν μας επι­τρέ­πουν να έρ­θου­με νό­μι­μα από τη στε­ριά. Αρα; Μας το λένε ξε­κά­θα­ρα: πρέ­πει να γίνει η ζωή μας κό­λα­ση, πρέ­πει να κιν­δυ­νεύ­σου­με να πε­θά­νου­με, μέσα σε φου­σκω­τές βάρ­κες που δεν ξε­περ­νούν τα τρία μέτρα μήκος και τα­ξι­δεύ­ουν με 60 πρό­σφυ­γες μέσα στη νύχτα. Το ερώ­τη­μα είναι αν θα φτά­σου­με ή αν θα μεί­νου­με για πάντα θαμ­μέ­νοι στη θά­λασ­σα – είναι θέμα τύχης.

Ακόμα και αν προ­σπα­θή­σου­με να έρ­θου­με από τη στε­ριά, πρέ­πει να δια­σχί­σου­με δάση και βουνά, να κρυ­βό­μα­στε μέσα σε εγκα­τα­λειμ­μέ­να τρένα, να βρε­θού­με στο έλεος κάθε λογής μα­φί­ας και λα­θρέ­μπο­ρων που μας παίρ­νουν τα λεφτά και την αξιο­πρέ­πεια και βά­ζουν σκλη­ρούς όρους προ­κει­μέ­νου να μας αφή­σουν να περ­πα­τή­σου­με αυτά τα δύ­σβα­τα μο­νο­πά­τια. […]

Ανα­ρω­τιέ­μαι: αν οι ευ­ρω­παϊ­κές χώρες θέ­λουν στ’ αλή­θεια να μας δε­χτούν, γιατί δεν το κά­νουν νό­μι­μα, μέσω των πρε­σβειών τους; Έχει τυ­φλω­θεί ολό­κλη­ρος ο κό­σμος και δε βλέ­πει τι γί­νε­ται; Θέ­λουν να εξα­φα­νί­σουν το συ­ρια­κό λαό; Πο­ντά­ρουν πως θα πε­θά­νου­με πριν φτά­σου­με;

Ευ­χα­ρι­στού­με τον ελ­λη­νι­κό λαό και γνω­ρί­ζου­με ότι η οι­κο­νο­μι­κή του κα­τά­στα­ση δεν του επι­τρέ­πει να δε­χτεί πρό­σφυ­γες και να τους εξα­σφα­λί­σει πα­ρο­χές. Για μας η Ελ­λά­δα είναι χώρα τράν­ζιτ. Γιατί λοι­πόν μας πιέ­ζουν κι άλλο; Γιατί μας φυ­λα­κί­ζουν; Γιατί μας συλ­λαμ­βά­νουν στο αε­ρο­δρό­μιο, στο λι­μά­νι, ακόμα και στο δρόμο; Επει­δή εί­μα­στε πρό­σφυ­γες;[…]».

Το συ­γκλο­νι­στι­κό γράμ­μα της Χάνα απο­τυ­πώ­νει τον αγώνα των αν­θρώ­πων, αλλά και την αδια­φο­ρία της Ευ­ρώ­πης-φρού­ριο για την τύχη τους.

Στην Ελ­λά­δα, που απο­τε­λεί την κύρια πύλη ει­σό­δου των προ­σφύ­γων στην Ευ­ρώ­πη, εξε­λίσ­σε­ται μια προ­σφυ­γι­κή κρίση, προει­δο­ποιούν οι Για­τροί χωρίς Σύ­νο­ρα σε ανα­κοί­νω­σή τους. Από την αρχή του χρό­νου, πε­ρισ­σό­τε­ροι από 46.000 πρό­σφυ­γες έχουν πε­ρά­σει στην Ελ­λά­δα από τα θα­λάσ­σια σύ­νο­ρα, ενώ τα νησιά που έχουν δε­χτεί το με­γα­λύ­τε­ρο αριθ­μό προ­σφύ­γων είναι η Λέ­σβος, η Χίος, η Κως, η Λέρος και η Σάμος. Πάνω από το 90% προ­έρ­χο­νται από εμπό­λε­μες ζώνες, όπως η Συρία, το Αφ­γα­νι­στάν, το Ιράκ, η Σο­μα­λία.

Σε ένα από τα ση­μεία εξό­δου της χώρας, στα βό­ρεια σύ­νο­ρα της Ελ­λά­δας με την ΠΓΔΜ (Πρώην Γιου­γκο­σλα­βι­κή Δη­μο­κρα­τία της Μα­κε­δο­νί­ας), οι ομά­δες των Για­τρών Χωρίς Σύ­νο­ρα που ερ­γά­ζο­νται στην πε­ριο­χή, βλέ­πουν κα­θη­με­ρι­νά έναν με­γά­λο αριθ­μό προ­σφύ­γων που προ­σπα­θούν να εγκα­τα­λεί­ψουν τη χώρα, και μέσω της δυ­τι­κής βαλ­κα­νι­κής οδού, να φτά­σουν στη δυ­τι­κή και βό­ρεια Ευ­ρώ­πη. Εκα­το­ντά­δες πρό­σφυ­γες ανα­γκά­ζο­νται να περ­πα­τή­σουν με τα πόδια για 70 χι­λιό­με­τρα από τη Θεσ­σα­λο­νί­κη μέχρι τα σύ­νο­ρα, καθώς οι Αρχές έχουν απα­γο­ρεύ­σει την πα­ρα­μο­νή των προ­σφύ­γων στο Νομό Κιλ­κίς και την προ­σέγ­γι­ση της πε­ριο­χής με Μέσα Μα­ζι­κής Με­τα­φο­ράς. Εν συ­νε­χεία, οι πρό­σφυ­γες κοι­μού­νται στο ύπαι­θρο, ενώ κρύ­βο­νται στο δάσος, πε­ρι­μέ­νο­ντας να πε­ρά­σουν στην ΠΓΔΜ.

Μόνο στην Κω κα­τα­φθά­νουν πε­ρί­που 150-200 άν­θρω­ποι κάθε μέρα. Οι Για­τροί Χωρίς Σύ­νο­ρα, που έχουν ξε­κι­νή­σει τους τε­λευ­ταί­ους μήνες στο νησί ένα πρό­γραμ­μα πα­ρο­χής ια­τρι­κής και αν­θρω­πι­στι­κής βο­ή­θειας, η κα­τά­στα­ση κρί­νε­ται ιδιαί­τε­ρα ανη­συ­χη­τι­κή, εξαι­τί­ας της πα­ντε­λούς έλ­λει­ψης υπη­ρε­σιών υπο­δο­χής από τις αρχές. Εκα­το­ντά­δες πρό­σφυ­γες και με­τα­νά­στες ανα­γκά­ζο­νται να δια­μέ­νουν σε ένα εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νο και ερει­πω­μέ­νο ξε­νο­δο­χείο, το «Κά­πταιν Ηλίας» (Captain Elias), χωρίς ηλε­κτρι­σμό και πα­ρο­χή οποιασ­δή­πο­τε βο­ή­θειας και προ­στα­σί­ας. Αυτή τη στιγ­μή οι Για­τροί Χωρίς Σύ­νο­ρα είναι η μόνη ορ­γά­νω­ση που προ­σπα­θεί να βελ­τιώ­σει τις συν­θή­κες δια­βί­ω­σης στον προ­σφυ­γι­κό κα­ταυ­λι­σμό «Κά­πταιν Ηλίας», πα­ρέ­χο­ντας ταυ­τό­χρο­να ια­τρι­κή και ψυ­χο­κοι­νω­νι­κή φρο­ντί­δα στους αν­θρώ­πους που δια­μέ­νουν εκεί. Καμία επί­ση­μη αρχή δεν έχει ανα­λά­βει την ευ­θύ­νη για τη δια­χεί­ρι­ση του προ­σφυ­γι­κού αυτού κα­ταυ­λι­σμού προ­κει­μέ­νου να δια­σφα­λι­στεί η ασφά­λεια των προ­σφύ­γων και οι σω­στές συν­θή­κες δια­βί­ω­σης.

Εκτός από τους Για­τρούς Χωρίς Σύ­νο­ρα, η μόνη βο­ή­θεια στους πρό­σφυ­γες και με­τα­νά­στες που κα­τα­φθά­νουν στα Δω­δε­κά­νη­σα πα­ρέ­χε­ται από το­πι­κές ομά­δες εθε­λο­ντών.

Πα­ρό­μοια βο­ή­θεια πα­ρέ­χουν οι Για­τροί Χωρίς Σύ­νο­ρα με κι­νη­τές ομά­δες στη βό­ρεια Ελ­λά­δα, θε­ρα­πεύ­ο­ντας τα τραύ­μα­τα που προ­κα­λού­νται εξαι­τί­ας του δι­ή­με­ρου επί­πο­νου τα­ξι­διού με τα πόδια (φου­σκά­λες, αι­μορ­ρα­γί­ες κ.α.) και τη Σερ­βία, κοντά στα σύ­νο­ρα με την Ουγ­γα­ρία και το Βε­λι­γρά­δι.

Πα­ράλ­λη­λα, με τρία δια­σω­στι­κά πλοία, οι Για­τροί Χωρίς Σύ­νο­ρα πραγ­μα­το­ποιούν επι­χει­ρή­σεις έρευ­νας και διά­σω­σης στη Με­σό­γειο, με επί­κε­ντρο την Μάλτα. Από τις αρχές Μαΐου, οι ομά­δες της ορ­γά­νω­σης διέ­σω­σαν πε­ρισ­σό­τε­ρους από 3.500 αν­θρώ­πους. Ταυ­τό­χρο­να πα­ρέ­χουν ια­τρι­κή φρο­ντί­δα και ψυ­χο­κοι­νω­νι­κή υπο­στή­ρι­ξη σε νε­ο­α­φι­χθέ­ντες πρό­σφυ­γες που φτά­νουν στην Σι­κε­λία της Ιτα­λί­ας.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ