ILO: Καμπανάκι για την αύξηση της ημιαπασχόλησης

Οι κυβερ­νή­σεις χρειά­ζο­νται πολι­τι­κές που θα αντι­με­τω­πί­ζουν την κατα­στρο­φική τάση των κοι­νω­νιών και των οικο­νο­μιών από τη συνεχή μείωση των υπαλ­λή­λων που έχουν πλήρη και μόνιμη απα­σχό­ληση, λέει η Διεθνής Οργά­νωση Εργα­σίας (ILO) σε μια εμβλη­μα­τική ετήσια έκθεση που ανα­κοι­νώ­θηκε την Τρίτη.

Μόνο ένα τέταρτο όλων των εργα­ζο­μέ­νων παγκό­σμια έχουν σταθερή εργασία, ενώ τρία τέταρτα είτε δεν έχουν κανένα συμ­βό­λαιο, είτε είναι ελεύ­θε­ροι επαγ­γελ­μα­τίες, με προ­σω­ρινά ή βρα­χυ­πρό­θε­σμα συμ­βό­λαια, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση «Παγκό­σμια Απα­σχό­ληση και Κοι­νω­νική Προ­ο­πτική».

Η παγκό­σμια οικο­νο­μική κρίση ώθησε την αύξηση σε δου­λειές ημια­πα­σχό­λη­σης, ιδιαί­τερα για τις γυναί­κες, και ενέ­τεινε μια καθο­δική τάση σε δου­λειές που σχε­τί­ζο­νται με παγκό­σμιες αλυ­σί­δες εφο­δια­σμού.

Οι αλλαγές αυτές και και­νούρ­γιες μορφές απα­σχό­λη­σης, όπως οι «μίνι-δουλειές» στη Γερ­μα­νία, τα «συμ­βό­λαια μηδε­νι­κών ωρών» στη Βρε­τα­νία και οι «εφη­με­ρίες» (on-call, όπου κάποιος καλεί­ται σε δουλειά μόνο όταν υπάρχει ανάγκη) στην Ολλαν­δία, σημαί­νουν ότι οι κυβερ­νή­σεις χρειά­ζε­ται να σκε­φτούν πώς θα εγγυ­η­θούν ασφά­λεια εισο­δή­μα­τος σε όσους δεν έχουν πλήρη μισθωτή εργασία, είπε ο γενικός διευ­θυ­ντής της ILO, Γκάι Ράιντερ.

Μετα­βαλ­λό­με­νες τάσεις

Οι κυβερ­νή­σεις θα πρέπει να αντα­πο­κρι­θούν στην απαί­τηση για πλήρη απα­σχό­ληση, επε­σή­μανε, αλλά είναι επίσης απα­ραί­τητο να θέσουν και βασικά ερω­τή­ματα για τις μετα­βαλ­λό­με­νες τάσεις της αγοράς εργα­σίας.

«Ίσως το μέλλον και τα θέματα κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης τα οποία ενστερ­νί­ζε­ται η ILO δεν μπορούν να κατα­νοη­θούν εντελώς […] -αυτό το συμ­βό­λαιο 9 με 5 που οι γονείς και παπ­πού­δες μας θεω­ρού­σαν σχεδόν κλη­ρο­νο­μικό δικαί­ωμα» είπε σε συνέ­ντευξη Τύπου στη Γενεύη.

«Το παρο­μοιάζω με αυτό που έχει συμβεί στον τομέα της κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης. Κάποτε θεω­ρού­σαμε ότι όλοι έμεναν σε μια οικο­γέ­νεια με δύο γονείς όπου ο άντρας κέρδιζε τα προς το ζην, και έτσι προ­γραμ­μα­τί­σαμε και τα συστή­ματα της κοι­νω­νι­κής μας ασφά­λι­σης, προς μεγάλη ζημιά τερά­στιων τμη­μά­των της κοι­νω­νίας» πρό­σθεσε.

Σύμφωνα με την έκθεση, κάτι παρό­μοιο συμ­βαί­νει και με τον κόσμο εργα­σίας, και χρειά­ζε­ται τα κράτη να προ­σαρ­μο­στούν ανάλογα.

Η διά­βρωση της ποιό­τη­τας στην εργασία και η άνοδος της ανερ­γίας από την οικο­νο­μική κρίση έχουν κοστί­σει 3,7 τρισ. δολάρια σε χαμένη ζήτηση, καθώς έχουν επίσης δημιουρ­γή­σει όλο και μεγα­λύ­τερη ανι­σό­τητα.

ΑΠΕ-ΜΠΕ