«Εξαφανίστηκαν» κοσμήματα από θυρίδα Τράπεζας

•  Το Εφετείο απέρ­ριψε την αγωγή της ως νομικά αβάσιμη
• Σύμφωνα με ισχυ­ρι­σμούς κόρης δικη­γό­ρου

Με απόφαση που εξέδωσε χθες το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου απορ­ρί­φθηκε η αγωγή που άσκησε σε βάρος τρά­πε­ζας του νησιού, η κόρη εκλι­πό­ντος δικη­γό­ρου, που δια­τεί­νε­ται ότι εξα­φα­νί­στη­καν από θυρίδα θησαυ­ρο­φυ­λα­κίου κοσμή­ματα της οικο­γέ­νειας της, ιδιαι­τέ­ρως μεγάλης αξίας.

Με την αγωγή διεκ­δι­κούσε χρη­μα­τική απο­ζη­μί­ωση συνο­λι­κού ύψους 225.000 ευρώ και το πρω­το­βάθ­μιο δικα­στή­ριο της είχε επι­δι­κά­σει απο­ζη­μί­ωση ύψους 29.000 ευρώ.

Ο εκλιπών δικη­γό­ρος φέρεται να είχε εμπλα­κεί στην πολύ­κροτη υπόθεση της υφαρ­πα­γής δημο­σίων κτη­μά­των με τη χρήση ανυ­πό­στα­των απο­φά­σεων εκποί­η­σης, που φέρουν τις υπο­γρα­φές Νομαρ­χών, που υπη­ρέ­τη­σαν στα Δωδε­κά­νησα και η συγκε­κρι­μένη ένδικη διαφορά είχε προ­κα­λέ­σει θόρυβο στους κόλπους των δικη­γό­ρων.

Σύμφωνα με όσα υπο­στη­ρί­ζει, ο δικη­γό­ρος πατέρας της είχε υπο­γρά­ψει συμ­βό­λαιο μίσθω­σης θυρίδας στο θησαυ­ρο­φυ­λά­κιο της τρά­πε­ζας, την 13η Οκτω­βρίου 1988, έναντι 3.000 δρχ το έτος.

Η μίσθωση της συγκε­κρι­μέ­νης θυρίδας δια­τη­ρή­θηκε ως και τον θάνατό του, την 1η Οκτω­βρίου 2002, ενώ με το κλη­ρο­νο­μη­τή­ριο που εκδό­θηκε η ίδια κατέστη δικαιού­χος των 3/16 ποσο­στών εξ αδιαι­ρέ­του της περιου­σίας του. Στη συγκε­κρι­μένη θυρίδα, όπως ανα­φέ­ρει στην αγωγή της, ο πατέρας της φύλασσε κοσμή­ματα της οικο­γέ­νειας ιδιαι­τέ­ρως μεγάλης αξίας, τα οποία και απαρ­ριθ­μεί ένα προς ένα.

Την 17η Ιανουα­ρίου 2005 η ίδια και άλλοι συγ­γε­νείς της, άνοιξαν την θυρίδα αυτή αλλά δια­πί­στω­σαν ότι ήταν κενή!

Μετά από έρευνα που διε­νήρ­γησε δια­πί­στωσε, σύμφωνα με τους ισχυ­ρι­σμούς της, ότι η συγκε­κρι­μένη θυρίδα που είχε μισθώ­σει εν ζωή ο πατέρας της ανοί­χτηκε για τελευ­ταία φορά την 8η Οκτω­βρίου 2002, 7 ημέρες δηλαδή μετά τον θάνατό του, ενώ στην κατά­σταση που τηρεί­ται, η θυρίδα αυτή φέρεται να είχε ανοι­χτεί από τον ήδη νεκρό πατέρα της!!!

Αγνω­στος δράστης, όπως επε­σή­μανε, πλα­στο­γρά­φησε στη συγκε­κρι­μένη κατά­σταση των ατόμων που είχαν πρό­σβαση στην θυρίδα την υπο­γραφή του πατέρα της και υπο­δυό­με­νος αυτόν μπόρεσε να αφαι­ρέ­σει όλο της το περιε­χό­μενο.

Πρό­σθεσε μάλιστα ότι ο πατέρας της δεν είχε χορη­γή­σει πλη­ρε­ξού­σιο σε κάποιον τρίτο για να κάνει χρήση του κλει­διού της θυρίδας του ή για να έχει πρό­σβαση σ’ αυτήν.

Για την αδι­κο­πρα­κτική αυτή συμπε­ρι­φορά του άγνω­στου δράστη κατήγ­γειλε ότι βαρύ­τατη ευθύνη φέρει η ίδια η τράπεζα αφού οφείλει να ελέγχει την ταυ­τό­τητα των ατόμων που κάνουν χρήση των θυρίδων επι­ση­μαί­νο­ντας ότι υπάλ­λη­λος της τρά­πε­ζας έδωσε την δυνα­τό­τητα αυτή στον δράστη, ανοί­γο­ντάς του την θυρίδα με το δεύτερο κλειδί της τρά­πε­ζας.

Ο ίδιος υπάλ­λη­λος ταυ­το­ποί­ησε ψευδώς ότι εκείνος που άνοιξε την θυρίδα ήταν ο προ 7ημέρου νεκρός πατέρας της.

Το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου έκρινε ότι δεν θεμε­λιώ­νε­ται ευθύνη από αδι­κο­πρα­ξία και απέρ­ριψε την αγωγή ως νομικά αβάσιμη.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε για λογα­ρια­σμό της τρά­πε­ζας ο δικη­γό­ρος κ. Γ. Μαυ­ρο­μά­της.