Στα όρια τους οι λιμενοφύλακες της Δωδ/σου. “Εχουμε γονατίσει” δηλώνει ο πρόεδρός τους

«Είμαστε εγκα­τα­λειμ­μέ­νοι από παντού, έχουμε γονα­τί­σει, δε μπο­ρούμε να αντι­με­τω­πί­σουμε το πρό­βλημα μόνοι μας και δυστυ­χώς κανείς δεν ασχο­λεί­ται με τα προ­βλή­ματά μας. Οι συνά­δελ­φοι μου έχουν φτάσει στα όριά τους» δήλωσε σήμερα στον ρ/σ Sky, λίγο πριν το ναυάγιο στο Ζέφυρος, ο πρό­ε­δρος των λιμε­νο­φυ­λά­κων της περιο­χής μας Στάθης Σαμαράς, ο οποίος τόνισε ότι οι λιμε­νο­φύ­λα­κες είναι συγκλο­νι­σμέ­νοι από αυτά που βιώνουν καθη­με­ρινά με τη διάσωση μετα­να­στών. Μάλιστα, έκανε γνωστό ότι μέσω του δικη­γό­ρου της η Ένωση αναζητά το νομικό τρόπο, ώστε να ενι­σχυ­θεί η υπη­ρε­σία με επι­πλέον προ­σω­πικό αφού οι εκκλή­σεις τους για στε­λέ­χωση πέφτουν στο κενό.

Ειδι­κό­τερα ο κ. Σαμαράς μιλώ­ντας στην εκπομπή της Μαίρης Φώτη, λίγο πριν την τρα­γω­δία στο Ζέφυρος δήλωσε:

«Εχουμε γονα­τί­σει…»

Οι συνά­δελ­φοι που επι­χει­ρούν στην περιοχή έχουν γονα­τί­σει. Βιώνουν στην καθη­με­ρι­νό­τητά τους κατα­στά­σεις που υπερ­βαί­νουν την κοινή λογική. Δεν έχουν ωράριο εργα­σίας, δυστυ­χώς δεν έχουν καμία στήριξη από την κεντρική διοί­κηση, είναι πλήρως εγκα­τα­λειμ­μέ­νοι όπως είμαστε εγκα­τα­λειμ­μέ­νοι τα τελευ­ταία επτά χρόνια και από την ίδια μας την Ομο­σπον­δία η οποία θα έπρεπε να ενδια­φέ­ρε­ται να προ­ω­θή­σει προς επίλυση τα προ­βλή­ματα της περιο­χής μας, τα οποία είναι αυτο­νό­ητα αλλά δεν το κάνει. Η υπο­στε­λέ­χωση είναι μόνιμη κατά­σταση στα Δωδε­κά­νησα. Αν και θα έπρεπε να έχουν προ­ω­θη­θεί στην περιοχή μας στελέχη έμπειρα και σε επαρκή αριθμό λογω της ιδιαι­τε­ρό­τη­τας του νησιω­τι­κού χαρα­κτήρα αλλά και της γειτ­νί­α­σης, αντ΄αυ­τού γίνεται αφαί­μαξη της περιο­χής από στελέχη και προ­ω­θού­νται στην ηπει­ρω­τική Ελλάδα.

«Εχουμε συγκλο­νι­στεί από αυτά που βλέ­πουμε»

Η διάσωση μετα­να­στών είναι πλέον μια μόνιμη κατά­σταση. Εμεις δια­σώ­ζουμε τους ανθρώ­πους αυτούς, τους ανε­βά­ζουμε στο σκάφος μας και από εκει και πέρα αρχίζει ένας άλλος Γολ­γο­θάς στον οποίο εμπλέ­κε­ται το Λιμε­νικο Σώμα και η Αστυ­νο­μία. Το βάρος έχει πέσει στις δικές μας πλάτες, δια­χει­ρι­ζό­μα­στε μόνοι μας το πρό­βλημα. Εμείς θα κάνουμε μέχρι και τον μαιευ­τήρα, όπως θα παρα­κο­λου­θή­σατε με την περί­πτωση της μετα­να­στριας που γέννησε μέσα στο δου­λε­μπο­ρικό σκάφος. Το συγκλο­νι­στι­κό­τερο που μου περιέ­γρα­ψαν οι συνά­δελ­φοι είναι ότι η γυναίκα μετα­φέρ­θηκε στο πλοίο του λιμε­ναρ­χείο ενώ τα δίδυμα ήταν ακόμα συν­δε­μένα με τον ομφάλιο λώρο! Είμαστε συγκλο­νι­σμέ­νοι από αυτά που παρα­κο­λου­θούμε κάθε μέρα, οι συνά­δελ­φοί μου πετού­σαν από τη χαρά τους όταν κατά­φε­ραν να σώσουν την μητέρα με τα δίδυμα. Υπάρ­χουν όμως  και δύσκο­λες στιγμές, υπάρ­χουν στιγμές που δεν μπορείς να βοη­θή­σεις όλο τον κόσμο και δυστυ­χώς έχουν χαθεί ανθρώ­πι­νες ζωές. Είμαστε κι εμείς άνθρω­ποι, έχουμε οικο­γέ­νειες, έχουμε παιδιά. Φαντα­στείτε πώς νιώ­θουμε όταν δεν μπο­ρούμε να σώσουμε τους ανθρώ­πους που είναι στην θάλασσα.

«Εχουμε φτάσει στο τέλος…»

Εμείς αυτή τη στιγμή ως Ενωση βρι­σκό­μα­στε σε επαφή με τον νομικό μας σύμ­βουλο ώστε να δούμε τι μέτρα μπο­ρούμε να πάρουμε από νομικής πλευράς ώστε να μπο­ρέ­σουμε, σε πρώτη φάση να ευαι­σθη­το­ποι­ή­σουμε και να ανα­γκά­σουμε να προ­ω­θή­σουν κόσμο στην περιοχή που τους έχουμε πραγ­μα­τική ανάγκη. Δεν αντέ­χουμε άλλο, έχουμε φτάσει στο τέλος. Είναι αδια­νό­ητο ένας συνά­δελ­φος να επι­βαί­νει σε ένα σκάφος για 16 ώρες, μπορεί και παρα­πάνω. Δεν μπορεί να απο­δώ­σει ετσι. Εμείς δεν έχουμε μονο τη διάσωση των μετα­να­στών να αντι­με­τω­πί­σουμε, έχουμε κι άλλα πράγ­ματα. Μπορεί για παρά­δειγμα ένα σκάφος να εμπλα­κεί σε μια δια­χεί­ριση διά­σω­σης παρά­τυ­πων μετα­να­στών, μετά από 16 ώρες μπαίνει μέσα στο λιμάνι για να ξεκου­ρα­στεί το προ­σω­πικό και εκείνη τη στιγμή υπάρχει ανάγκη για δια­κο­μιδή ασθε­νούς. Δεν μπο­ρούμε να αφή­σουμε τον ασθενή, επειδή εμείς δου­λέ­ψαμε 16 ώρες. Πρέπει να μετα­φερ­θεί. Για τα σκάφη αυτά προ­βλέ­πε­ται να υπάρ­χουν τρία πλη­ρώ­ματα για το καθένα, δυστυ­χώς εμείς έχουμε από ένα πλήρωμα σε κάθε σκάφος και πολλές φορές ένα πλήρωμα για δύο σκάφη.  Για να μπο­ρέ­σουμε να αντα­πε­ξέλ­θουμε στις απαι­τή­σεις, για να μπο­ρέ­σουμε να αντέ­ξουμε ως άνθρω­ποι και ως οικο­γε­νειάρ­χες χρεια­ζό­μα­στε έμψυχο προ­σω­πικό. Οι συνά­δελ­φοί μου νυχθη­με­ρόν εργά­ζο­νται για να φέρουν σε πέρας μια μάχη που ειναι άνιση. Είμαι περή­φα­νος για τους συνα­δέλ­φους μου.