Ξέσπασμα από τον Ιερώνυμο με αφορμή την νέα τραγωδία: Φτάνει πια η υποκρισία!

Σε δήλωση – φωτιά, σε ασυ­νή­θι­στα υψηλούς τόνους, προ­χώ­ρησε ο Αρχιε­πί­σκο­πος Ιερώ­νυ­μος, με αφορμή τη νέα τρα­γω­δία στη Μεσό­γειο με 700 νεκρούς μετα­νά­στες.

Ο Αρχιε­πί­σκο­πος στη­λι­τεύει την υπο­κρι­σία των Ευρω­παίων ηγετών, κατη­γο­ρώ­ντας τους ότι εκ των υστέρων χύνουν κρο­κο­δεί­λια δάκρυα ενώ δεν κάνουν τίποτα για να απο­τρέ­ψουν τις αλλε­πάλ­λη­λες ανθρώ­πι­νες τρα­γω­δίες στη Μεσό­γειο και το Αιγαίο.

Ανα­λυ­τικά η δήλωση του Αρχιε­πι­σκό­που Ιερώ­νυ­μου:

«Τρια­κό­σια, τετρα­κό­σια… επτα­κό­σια. Δεν πρό­κει­ται για δισε­κα­τομ­μύ­ρια που πρέπει να ανευ­ρε­θούν. Ούτε αριθ­μούς που αφορούν εθνικές οικο­νο­μίες ή όσα καθη­με­ρινά καθο­ρί­ζουν οι “αγορές”. Μιλάμε για ανθρώ­πι­νες ψυχές. Για ανθρώ­πους, πατε­ρά­δες, μανάδες, παιδιά, ακόμη και βρέφη που πνί­γη­καν, μόλις πριν λίγες ώρες, στη θάλασσα της Μεσο­γείου. Ανθρώ­πους που έψαχναν ένα ασφαλές κατα­φύ­γιο στην Ευρώπη. Γιατί γνώ­ρι­ζαν, είχαν ακούσει, τους είχαν υπο­σχε­θεί αυτοί οι δου­λέ­μπο­ροι, ότι εκεί που γεν­νή­θηκε ο δυτικός πολι­τι­σμός η ανθρώ­πινη ζωή είναι σεβαστή και προ­στα­τεύ­ε­ται και, μάλιστα, της δίδεται απόλυτη προ­τε­ραιό­τητα. Τι απ’ όλα συνέβη προχθές; Πρό­σφατα στο Αιγαίο; Πριν από μερι­κούς μήνες στη Λαμπε­ντούζα; Τίποτα. Απο­λύ­τως τίποτα.

Αρκετά! Η αγα­νά­κτηση μας συμπυ­κνώ­νε­ται σε αυτή τη λέξη. Η ευθύνη για όσους επι­τρέ­πουν να συμ­βαί­νουν αυτές οι τρα­γω­δίες, είτε προ­κα­λώ­ντας τις, είτε μη αντι­με­τω­πί­ζο­ντάς τις, είναι τερά­στιες.

Ποια έκτακτη σύνοδος έγινε για τους χιλιά­δες ανθρώ­πους που χάθηκαν στις θάλασ­σες της Μεσο­γείου; Πόσοι αρχηγοί κρατών μέσα στο σαβ­βα­το­κύ­ριακό τους ενδια­φέρ­θη­καν γι’ αυτή την τρα­γω­δία; Πόσοι επι­κοι­νώ­νη­σαν μεταξύ τους, πόσοι ξαγρύ­πνη­σαν σε “συνό­δους κορυφής” για να βρουν λύση σε αυτό το πρό­βλημα και να εξε­τά­σουν τρόπους να φιλο­ξε­νή­σουν ανθρώ­πους που φεύγουν με σαπιο­κά­ραβα από την αφρι­κα­νική ήπειρο για την ευρω­παϊκή γη; Οι δηλώ­σεις συμπά­θειας, τα συλ­λυ­πη­τή­ρια τηλε­γρα­φή­ματα, τα ρεπορ­τάζ των διεθνών Μ.Μ.Ε. δεν αρκούν, δεν σώζουν ζωές. Ήρθε ο καιρός να σηκώ­σουμε όλοι μας τα μανίκια, να βρούμε όλοι μαζί τη λύση που απαι­τεί­ται για να στα­μα­τή­σουν αυτές οι τρα­γω­δίες.

Στα­μα­τή­στε τους δου­λέ­μπο­ρους που υπό­σχο­νται ταξίδια χωρίς επι­στροφή σε γονείς που ψάχνουν ένα καλύ­τερο μέλλον για τα παιδιά και τα βρέφη τους. Στα­μα­τή­στε τους πολέ­μους που προ­κα­λούν τα κύματα προ­σφύ­γων. Στα­μα­τή­στε όσους κερ­δο­σκο­πούν στην πλάτη απελ­πι­σμέ­νων φτωχών ανθρώ­πων που επεν­δύ­ουν το βιος τους για μία ελπίδα που κατα­λή­γει να μην έχει αντί­κρυ­σμα και τους κοστί­ζει τη ζωή τους.

Δεν ψάχνουν πλούτη αυτοί οι άνθρω­ποι. Δεν ανα­ζη­τούν ανέσεις. Ελπί­ζουν σε μία ήρεμη ζωή, μακριά από το κυνήγι που περνούν στις πατρί­δες τους. Μία ζωή με ασφά­λεια, χωρίς κιν­δύ­νους. Αυτά τα “λίγα” ζητούν. Έστω, το ένα δέκατο, της φυσιο­λο­γι­κής και ήρεμης ζωής που ζούμε εμείς οι Ευρω­παίοι. Με τα καθη­με­ρινά μας άγχη και με τις αγωνίες μας.

Ούτε ένα πιάτο φαγητό, ούτε μία κου­βέρτα αρκεί για να αντι­με­τω­πι­στούν τα κύματα των προ­σφύ­γων και των μετα­να­στών. Δεν χωρούν πολι­τικά παι­χνί­δια και “ισορ­ρο­πίες” για βάρκες που πλημ­μυ­ρί­ζουν από ανθρώ­πι­νες ψυχές και δεν προ­φταί­νουν καν να απο­μα­κρυν­θούν από τις ακτές της Μεσο­γείου. Χρειά­ζε­ται τόλμη, απο­φα­σι­στι­κό­τητα και να ανα­λη­φθεί δράση από όλους όσοι μπορούν να συμ­βάλ­λουν στην αντι­με­τώ­πιση αυτού του τερά­στιου προ­βλή­μα­τος που συνιστά, πια, ντροπή για τον ανθρώ­πινο πολι­τι­σμό.

Ενώ­νουμε τις προ­σευ­χές μας για την ανά­παυση των ψυχών αυτών των θυμάτων. Ας ενώ­σουμε, επι­τέ­λους, και τις προ­σπά­θειές μας για να είναι τα τελευ­ταία θύματα που χάνο­νται σε αυτό το ταξίδι. Για ένα καλύ­τερο αύριο αυτών των ανθρώ­πων, ώστε στην αντί­περα όχθη να τους περι­μέ­νει η ελπίδα και να μην καρα­δο­κεί ο θάνατος.»