Πόσο έτοιμα είναι τα νησιά να υποδεχθούν 100.000 πρόσφυγες;-Το “πείραμα” της Λέρου

Το 2015 η Ελλάδα ανα­μέ­νε­ται να γνω­ρί­σει ρεκόρ αριθμού προ­σφύ­γων, κυρίως από τη Συρία. Στα νησιά του ανα­το­λι­κού Αιγαίου, όπως η Λέρος, οι κάτοι­κοι το γνω­ρί­ζουν ήδη, καθώς δεν προ­λα­βαί­νουν να υπο­δέ­χο­νται καρα­βιές με δεκάδες πρό­σφυ­γες σχεδόν καθη­με­ρινά, πολύ περισ­σό­τε­ρους από κάθε άλλη χρονιά. Το γνω­ρί­ζει και η κυβέρ­νηση, που σχε­διά­ζει τις τελευ­ταίες εβδο­μά­δες ένα σχέδιο δράσης ειδικά για την αντι­με­τώ­πιση των μετα­να­στευ­τι­κών ροών προς τα νησιά.

Ο τρι­πλα­σια­σμός αυτών των ροών κατά το πρώτο τρίμηνο της χρονιάς στα νησιά του Αιγαίου, είναι μια σαφής ένδειξη γι’αυτό που ανα­μέ­νε­ται από τώρα και στο εξής, που οι και­ρι­κές συν­θή­κες διευ­κο­λύ­νουν το θαλάσ­σιο πέρασμα από τα τουρ­κικά παράλια προς τα ελλη­νικά νησιά. Την πρώτη εικόνα του τι θα περι­λαμ­βά­νει αυτό το σχέδιο δράσης έδωσε την περα­σμένη Πέμπτη η ανα­πλη­ρώ­τρια υπουρ­γός Μετα­να­στευ­τι­κής Πολι­τι­κής, Τασία Χρι­στο­δου­λο­πού­λου, μιλώ­ντας στην Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας. Η εμπλοκή των δήμων στην υλο­ποί­ηση αυτού του σχεδίου θα είναι μία από τις βασικές προ­ϋ­πο­θέ­σεις του.

Σε κάθε ένα από τα νησιά που απο­τε­λούν πρώτα σημεία εισόδου προ­σφύ­γων και μετα­να­στών, θα στηθούν χώροι όπου θα μπορεί να γίνεται η κατα­γραφή των νεο­α­φι­χθέ­ντων, για το διά­στημα των 2-3 ημερών που αυτοί μένουν εκεί μέχρι να τους κατα­γρά­ψουν οι υπη­ρε­σίες του λιμε­νι­κού και της αστυ­νο­μίας. Οι χώροι θα είναι κυρίως πρό­χει­ροι, σε δια­θέ­σιμα άδεια κτήρια ή ακόμη και σε οικό­πεδα με σκηνές που θα μπο­ρούσε να δια­θέ­σει στρατός ή άλλοι φορείς.

Παρόλο που θα μπο­ρούσε να θεω­ρη­θεί αυτο­νό­ητο, τέτοιο χώροι δεν υπήρχαν όλα αυτά τα χρόνια σε κανένα από τα Δωδε­κά­νησα, ενώ έλλει­παν κι από άλλα νησιά που ήδη είχαν πολυά­ριθ­μες αφίξεις. Ένας από τους λόγους ήταν η άρνηση των τοπικών αρχών να ανα­γνω­ρί­σουν το πρό­βλημα και την ανάγκη, καθώς και ο φόβος τους ότι θα απο­κτή­σουν μόνιμες δομές φιλο­ξε­νίας, οι οποίες θα προ­σελ­κύ­ουν ακόμη περισ­σό­τε­ρες αφίξεις ή μετα­φο­ρές ανθρώ­πων από άλλα, λιγό­τερο οργα­νω­μένα, νησιά.

Λέρος: 950 πρό­σφυ­γες μόνο τον Μάρτιο

Και στη Λέρο συνέ­βαινε το ίδιο, του­λά­χι­στον μέχρι πρό­σφατα. Το νησί δέχεται πολλούς πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες τα τελευ­ταία χρόνια, ειδικά μετά το 2008. Σε αντί­θεση με την αύξηση των αφίξεων, όμως, η κρατική υπο­στή­ριξη περιο­ρί­στηκε πάρα πολύ μετά το 2010. «Το 2002-2013, όταν είχαμε ελά­χι­στες αφίξεις, αλλά ίσχυε η τρίμηνη κράτηση και οι άνθρω­ποι έκαναν και περισ­σό­τερα αιτή­ματα ασύλου εδώ, ο δήμος είχε δια­θέ­σει ένα κτίριο για να μένουν. Ο τότε νομάρ­χης είχε νοι­κιά­σει ένα ξενο­δο­χείο που χωρούσε 100 άτομα, και όταν υπήρχαν περισ­σό­τε­ροι χρη­σι­μο­ποιού­νταν κι άλλα ξενο­δο­χεία. Από το 2010 και μετά ειπώ­θηκε ότι δεν υπήρχαν χρήματα, άλλαξε εντελώς και η πολι­τική αντι­με­τώ­πιση μετα­να­στών και πιστεύω ότι υιο­θε­τή­θηκε το δόγμα του να ταλαι­πω­ρού­νται», εξηγεί στο WE του news247.gr η Ματίνα Κατσι­βέλη, μέλος του Δικτύου Αλλη­λεγ­γύης Λέρου.

Το Δίκτυο, ξεκί­νησε το 2002 σαν μια μικρή ομάδα «συμπα­ρά­στα­σης μετα­να­στών και προ­σφύ­γων», αλλά τα τελευ­ταία δύο χρόνια έχει οργα­νω­θεί και δρα­στη­ριο­ποι­η­θεί πολύ πιο ενεργά, καθώς οι ανάγκες πολ­λα­πλα­σιά­στη­καν. Από τα 36 μέλη του, μια ομάδα ανα­λαμ­βά­νει νωρίς το πρωί την υπο­στή­ριξη των προ­σφύ­γων και μετα­να­στών μόλις φτάνουν με τα σκάφη του λιμε­νι­κού, τα οποία τους έχουν παρα­λά­βει από το γει­το­νικό Φαρ­μα­κο­νήσι ή από τη θάλασσα. «Τις περισ­σό­τε­ρες φορές έρχο­νται βρεγ­μέ­νοι, χρειά­ζο­νται ένα στεγνό ρούχο, ένα ζευγάρι παπού­τσια, μια κάλτσα. Όταν έρχο­νται είναι συνήθως νηστι­κοί για δύο 24ωρα και μέχρις ότου προ­βλε­φθεί ποιος θα τους ταΐσει –το λιμε­νικό ή η αστυνομία- τους φτιά­χνουμε κανένα σάντουιτς. Επίσης, επειδή κι εγώ είμαι νομικός, μπορεί να χρεια­στεί να τους κατα­το­πί­σουμε μέχρι να έρθει η Ύπατη Αρμο­στεία από τη Ρόδο, δυο δικη­γό­ροι που τρέχουν σε όλα τα νησιά και δεν προ­λα­βαί­νουν», εξηγεί η Μ.Κατσι­βέλη.

Το σημα­ντι­κό­τερο ζήτημα που τα μέλη του Δικτύου Αλλη­λεγ­γύης Λέρου ζητούν να επι­λυ­θεί, είναι η εύρεση ενός στε­γα­σμέ­νου χώρου παρα­μο­νής των ανθρώ­πων από τη στιγμή της άφιξής τους και για τις λίγες μέρες που διαρκεί η κατα­γραφή τους, ώστε να μην είναι εκτε­θει­μέ­νοι. «Αν έρθουν πρωί και προ­λά­βουν να κατα­γρα­φούν μπορούν να φύγουν την επόμενη μέρα με το καράβι. Αν, όμως, έρθουν από­γευμα Παρα­σκευής, χρειά­ζε­ται να μείνουν μέχρι να ανοίξει η Εισαγ­γε­λία τη Δευτέρα για να ξεκι­νή­σει η κατα­γραφή. Κι αν είναι πολλοί, αυτή μπορεί να ολο­κλη­ρω­θεί την Τρίτη. Έτσι μένουν από 1 έως 5 μέρες. Στο διά­στημα αυτό κάθο­νται είτε έξω στην αυλή του λιμε­ναρ­χείου, είτε σε μια αποθήκη του λιμε­νι­κού και σε ένα κρα­τη­τή­ριο χωρη­τι­κό­τη­τας 6-7 ατόμων όπου στοι­βά­ζο­νται 40-50. Η μία και μονα­δική χημική τουα­λέτα που τοπο­θε­τή­θηκε πέρσι στην αυλή του λιμε­ναρ­χείου είναι σήμερα χαλα­σμένη, και όλοι κατα­φεύ­γουν σε ένα γει­το­νικό οικό­πεδο.

Με αυτές τις συν­θή­κες, η Λέρος υπο­δέ­χτηκε το 2014 συνο­λικά 3.200 ανθρώ­πους, ενώ το πρώτο τρίμηνο του 2015 μέτρησε 1.350, εκ των οποίων οι 950 έφτασαν μόνο τον Μάρτιο, που ο καιρός βελ­τιώ­θηκε. Το 95% αυτών είναι πρό­σφυ­γες από τη Συρία, λιγό­τε­ροι είναι Ιρα­κι­νοί, και ένας μικρός αριθμός από την Ερυ­θραία και την Ακτή Ελε­φα­ντο­στού, ανα­φέ­ρει η Μ.Κατσι­βέλη.

Η Λέρος είναι μια από τις περι­πτώ­σεις νησιών που έχουν άδεια κτίρια, τα οποία θα μπο­ρού­σαν να δια­μορ­φω­θούν σε χώρους προ­σω­ρι­νής στέ­γα­σης, σύμφωνα με το νέο κυβερ­νη­τικό σχέδιο. Εξε­τά­ζε­ται η περί­πτωση ενός κτιρίου του παλιού Θερα­πευ­τη­ρίου του νησιού που χωράει 50 άτομα, ενώ πρό­σφατα άνοιξε και η βίλα Αμαλία, ένα ανα­και­νι­σμένο δημόσιο κτίριο, που ανήκει στην περι­φέ­ρεια.

Το Δίκτυο Αλλη­λεγ­γύης Λέρου είναι επίσης ένας από τους φορείς πολιτών και τις οργα­νώ­σεις που ασχο­λού­νται με θέματα προ­σφύ­γων και συμ­με­τεί­χαν την προ­πε­ρα­σμένη εβδο­μάδα σε μία από τις συσκέ­ψεις του υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών στο πλαίσιο της δια­μόρ­φω­σης του σχεδίου για την οργά­νωση των πυλών εισόδου προ­σφύ­γων και μετα­να­στών στη χώρα.

Περι­μέ­νο­ντας 100.000 αφίξεις

Η κυβερ­νη­τική εκτί­μηση κάνει λόγο για 100.000 ανα­με­νό­με­νες αφίξεις μέσα στη χρονιά. Πρό­κει­ται για αριθμό ρεκόρ, που σχε­τί­ζε­ται με τις εξε­λί­ξεις στο ευρύ­τερο γεω­πο­λι­τικό πλαίσιο και όχι με την αλλαγή των πολι­τι­κών συν­θη­κών ατην Ελλάδα, όπως επι­χει­ρεί­ται να παρου­σια­στεί από μερίδα της αντι­πο­λί­τευ­σης. Όπως εξηγεί στο WE του news247.gr ο επι­κε­φα­λής του γρα­φείου της Ύπατης Αρμο­στείας του ΟΗΕ για τους Πρό­σφυ­γες στην Ελλάδα, Γιώργος Τσαρ­μπό­που­λος, μέχρι στιγμής, το 2015 σημειώ­νε­ται ένας τρι­πλα­σια­σμός σε σχέση με τους αντί­στοι­χους αριθ­μούς αφίξεων του 2014 μέσω θαλάσ­σης: Η Ύπατη Αρμο­στεία έχει κατα­με­τρή­σει συνο­λικά 12.400 άτομα που έφτασαν στη χώρα, εκ των οποίων το 97% είναι από τα νησιά. Την ίδια στιγμή, δια­πι­στώ­νε­ται η συνεχής αύξηση της στροφής προς τα νησιά, η οποία άρχισε να κατα­γρά­φε­ται μετά τον Αύγου­στο του 2012 που στήθηκε ο φράχτης στον Έβρο και πάρ­θη­καν πιο αυστηρά μέτρα ελέγχου της διόδου από τα χερσαία σύνορα.

Εξέλιξη των αφίξεων μέσω θάλασ­σας/Έβρου (Πηγή: Ελλη­νική Αστυ­νο­μία)

2011

Αφίξεις στα νησιά 103

Αφίξεις μέσω Έβρου 54.974

2012

Αφίξεις στα νησιά 3.651

Αφίξεις μέσω Έβρου 30.433

2013

Αφίξεις στα νησιά 11.447

Αφίξεις μέσω Έβρου 1.122

2014

Αφίξεις στα νησιά 43.500

Αφίξεις μέσω Έβρου 1.914

«Η φετινή μέχρι στιγμής αύξηση θα εκτι­νά­ξει τους αριθ­μούς, μπορεί να έχουμε ρεκόρ αφίξεων εδώ και πολλά χρόνια», εκτιμά ο Γ.Τσαρ­μπό­που­λος. Ο ίδιος αντι­κρούει «την ευκολία με την οποία προ­βάλ­λο­νται ως λόγοι αυτής της αύξησης ενδε­χο­μέ­νως κάποια μηνύ­ματα που θεω­ρεί­ται ότι έχουν δοθεί στην άλλη πλευρά απ’όπου φεύγουν οι πρό­σφυ­γες, σε σχέση με το ότι η κράτηση είναι πλέον χαλαρή, ότι τα σύνορα είναι ανοιχτά κλπ. Κατά τη γνώμη μου δεν είναι αυτοί οι λόγοι. Και χαρα­κτη­ρι­στικό είναι ότι πέρσι που είχαμε τη σκλη­ρο­τερη πολι­τική κρά­τη­σης, με 18 μήνες και πάνω, οι αριθμοί σε σχέση με πρό­περσι τετρα­πλα­σιά­στη­καν. Το 2013 είχαμε 11.447 αφίξεις από τα νησιά και το 2014 εκτο­ξεύ­τη­καν στις 43.518. Αρα δεν πρέπει να ανα­ζη­τούμε για επι­κοι­νω­νια­κούς λόγους ή για αντι­πο­λι­τευ­τι­κούς ή για οτι­δή­ποτε άλλο τις μαζικές μετα­κι­νή­σεις σε εθνικές πολι­τι­κές όσο κυρίως στην κατά­σταση που επι­κρα­τεί στις γει­το­νι­κές χώρες».

Όπως θυμίζει ο ίδιος, η συνέ­χιση της κρίσης στη Συρία κρατά 4 εκατ. Σύριους εκτο­πι­σμέ­νους από την πατρίδα τους: 1,7 εκατ. είναι στην Τουρκία, 1,4 στο Λίβανο (ένας στους 3,5 κατοί­κους του Λιβάνου σήμερα είναι πρό­σφυ­γας από τη Συρία), στην Ιορ­δα­νία, στην Αίγυπτο στο Ιράκ. «Από αυτούς στην Ε.Ε. έχει εισέλ­θει λιγό­τερο από το 3%», τονίζει ο επι­κε­φα­λής της Ύπατης Αρμο­στείας. Αλλά «όσο παρα­τεί­νε­ται η κρίση στη Συρία οι άνθρω­ποι που παρα­μέ­νουν στις γει­το­νι­κές χώρες με μια ελπίδα ότι θα τελειώ­σει ο πόλεμος και θα γυρί­σουν στην πατρίδα τους, όταν αυτό απο­μα­κρύ­νε­ται ως προ­ο­πτική, δημιουρ­γεί­ται ένα πρό­σθετο κίνητρο να κινη­θούν προς την Ευρώπη. Επίσης έχουμε δυσκο­λίες πρό­σβα­σης των Σύρων στη Λιβύη σε σχέση με πέρσι, για λόγους που έχουν να κάνουν με βίζες σε ενδιά­με­σες χώρες και για λόγους ασφά­λειας που η ανα­χώ­ρηση μέσω Λιβύης μέσω της θαλάσ­σιας οδού προς την Ιταλία γίνεται πιο δύσκολη. Άρα δεν απο­κλεί­ε­ται να δούμε και μια μετα­κί­νηση μιας μάζας ανθρώ­πων που χρη­σι­μο­ποιού­σαν τη Λιβύη σαν πέρασμα, να έρθουν απ’ τον δρόμο τον τουρ­κο­ελ­λη­νικό.»

«Ξέρουμε ότι είναι κυρίως πρό­σφυ­γες και όχι μετα­νά­στες»

Στο επι­χεί­ρημα ότι «δεν ξέρουμε αν είναι πρό­σφυ­γες ή μετα­νά­στες», ο Γ.Τσαρ­μπό­που­λος είναι κάθετος: «Το ξέρουμε πάρα πολύ καλά και το ξέρουν όλοι. Ο πλη­θυ­σμός εξα­κο­λου­θεί στη μεγάλη του πλειο­ψη­φία και είναι προ­σφυ­γι­κός. Μιλάμε για 60% Σύρους πέρσι (από τους 45.000 που περά­σανε από χερσαία και θαλάσ­σια σύνορα) και το υπό­λοιπο, μαζί με τους Σομα­λούς, Ερυ­θραί­ους, Αφγα­νούς και κάποιες άλλες εθνι­κό­τη­τες αγγί­ζουν ένα ποσοστό 90% από πλη­θυ­σμό αμιγώς ή κατά κύριο λόγο προ­σφυ­γικό. Το ίδιο ακριβώς έχουμε και φέτος: πάνω από 60% (από τους 12.400) είναι Σύροι και το υπό­λοιπο Σομαλοί, Ερυ­θραίοι, Αφγανοί». Κι αυτό επι­ση­μαί­νε­ται για να τονι­στεί ότι «οι πρό­σφυ­γες αντι­με­τω­πί­ζο­νται με βάση διε­θνείς συν­θή­κες που έχει υπο­γρά­ψει και η Ελλάδα και όλες οι δημο­κρα­τι­κές χώρες, άρα γεν­νώ­νται κάποιες υπο­χρε­ώ­σεις», αλλά και «για να θυμί­σουμε ότι δεν μιλάμε για νούμερα μόνο αλλά για ανθρώ­πι­νες τρα­γω­δίες. Κάθε άνθρω­πος από πίσω του κρύβει ένα δράμα».

Θεω­ρεί­ται δεδο­μένο ότι η Ελλάδα, όπως και οποια­δή­ποτε άλλη χώρα, θα ήταν αδύνατο να αντι­με­τω­πί­σει απο­τε­λε­σμα­τικά από μόνη της τα προ­βλή­ματα που δημιουρ­γεί μια τέτοια ροή προ­σφύ­γων και μετα­να­στών. Και κυρίως θα ήταν αδύνατο να λυθεί το πρό­βλημα χωρίς να εκλεί­ψουν οι αιτίες, δηλαδή η πόλεμοι, οι συγκρού­σεις, η φτώχεια και ότι άλλο ανα­γκά­ζει τους ανθρώ­πους να εκτο­πί­ζο­νται, όπως θα ανα­γνώ­ριζε οποιοσ­δή­ποτε. Ωστόσο οι πιέσεις χωρών όπως η Ιταλία (που είχε 160.000 αφίξεις το 2014) και η Ελλάδα, που δέχο­νται το μεγα­λύ­τερο βάρος ως χώρες πρώτης εισόδου, μετα­φέ­ρο­νται πλέον στην Ε.Ε., η οποία καλεί­ται να αλλάξει πολι­τική για το μετα­να­στευ­τικό. «Ένα πάρα πολύ βασικό ζήτημα είναι οι αλλαγές που χρειά­ζο­νται σε επίπεδο ΕΕ στη βάση π.χ. της αλλη­λεγ­γύης στις χώρες πρώτης εισόδου», τονίζει ο επι­κε­φα­λής της Υπατης Αρμο­στείας. «Χρειά­ζε­ται ένας κατα­με­ρι­σμός ευθυνών συμπε­ρι­λαμ­βα­νό­με­νης της μετε­γκα­τά­στα­σης, της εσω­τε­ρι­κής δια­νο­μής των προ­σφύ­γων του­λά­χι­στον μεταξύ των χωρών κρατών της ΕΕ, χρειά­ζε­ται δημιουρ­γία νόμιμων τρόπων διέ­λευ­σης ώστε να μην μπαί­νουν σε σαπιο­κά­ραβα και μια μεγα­λύ­τερη κινη­τι­κό­τητα μέσα στην ΕΕ ώστε να μην εγκλω­βί­ζο­νται στην χώρα πρώτης εισόδου».

Ανάγκη για σύντο­μες και οργα­νω­μέ­νες δια­δι­κα­σίες υπο­δο­χής

Για την ώρα, πάντως, το βάρος το επω­μί­ζε­ται κάθε χώρα από μόνη της και οι τοπικές κοι­νω­νίες στα σημεία υπο­δο­χής, που επι­βα­ρύ­νο­νται δυσα­νά­λογα. Η Ύπατη Αρμο­στεία, που συμ­με­τέ­χει τις τελευ­ταίες εβδο­μά­δες σε διϋ­πουρ­γι­κές συσκέ­ψεις (Εσω­τε­ρι­κών, Μετα­να­στευ­τι­κής Πολι­τι­κής, Προ­στα­σίας του Πολίτη, Ναυ­τι­λίας, Υγείας και Άμυνας) με στόχο τον συντο­νι­σμό για την οργά­νωση ενός σχεδίου έκτα­κτης ανάγκης λόγω των μεγάλων προ­σφυ­γι­κών ροών προς τα νησιά, θεωρεί πολύ σημα­ντικό το να κατα­φέ­ρουν να γίνουν κάποια βασικά πράγ­ματα ώστε στα σημεία εισόδου να υπάρ­χουν γρή­γο­ρες και οργα­νω­μέ­νες δια­δι­κα­σίες υπο­δο­χής, ταυ­το­ποί­η­σης και παρα­πο­μπής των νεο­α­φι­χθέ­ντων.

Η οργά­νωση των χώρων υπο­δο­χής στα νησιά, με τη συνερ­γα­σία των τοπικών κοι­νω­νιών και των δημο­τι­κών και περι­φε­ρεια­κών αρχών θεω­ρεί­ται κρίσιμη, ενώ ανα­γκαία θεω­ρεί­ται και η άμεση στε­λέ­χωση υπη­ρε­σιών όπως το λιμε­νικό και η αστυ­νο­μία. «Τα σημεία εισόδου πρέπει να έχουν όλες εκείνες τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις από πλευράς ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού, αυτών που δια­χει­ρί­ζο­νται, και υπο­δο­μών, δια­δι­κα­σιών ώστε ό,τι γίνεται να γίνεται οργα­νω­μένα και γρήγορα.», επι­ση­μαί­νει ο Γ.Τσαρ­μπό­που­λος. «‘Όταν έχεις συνε­χείς καρα­βιές, κύματα αφίξεων, ούτε μπορείς να κρατάς για μεγάλα δια­στή­ματα τους ανθρώ­πους, γιατί το απο­τέ­λε­σμα θα είναι ότι γεμί­ζουν οι χώροι και οι υπό­λοι­ποι που περι­μέ­νουν κατα­λή­γουν να είναι στα πάρκα στις πλα­τείες και στο χώρο του λιμε­νι­κού μπροστά στο λιμάνι. Ειδικά την του­ρι­στική περίοδο δεν μπορείς να έχεις ανθρώ­πους κατά­χαμα στο λιμάνι να περι­μέ­νουν να κατα­γρα­φούν από το λιμε­νικό και μετά από την αστυ­νο­μία για να πάρουν τα χαρτιά τους και να φύγουν.»

Για την μετέ­πειτα τύχη των προ­σφύ­γων και αιτού­νταων άσυλο, υπάρχει μια σειρά συστά­σεων της Ύπατης Αρμο­στείας, που μοιά­ζουν ουτο­πι­κές για την ελλη­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα και τις δυνα­τό­τη­τες εναρ­μό­νι­σης με το διεθνές δίκαιο. Με τις σημε­ρι­νές συν­θή­κες, εκτι­μά­ται ότι προέχει του­λά­χι­στον η φιλο­ξε­νία ανη­λί­κων και δικαιού­χων ασύλου σε ανοι­χτούς χώρους (που θα μπο­ρού­σαν να χρη­μα­το­δο­τη­θούν και με ευρω­παϊκά κον­δύ­λια). Βέβαια οι περισ­σό­τε­ροι δικαιού­χοι ασύλου, ακόμη και από τη Συρία, απο­φεύ­γουν αν ζητή­σουν άσυλο στην Ελλάδα, καθώς αυτό θα σήμαινε τον εγκλω­βι­σμό τους σε μια χώρα που καλά καλά δεν μπορεί να στη­ρί­ξει ούτε τους πολίτες της, και προ­τι­μούν να ταξι­δέ­ψουν σε άλλες χώρες με περισ­σό­τε­ρες ευκαι­ρίες για εργασία και επι­βί­ωση. Γι΄αυτό θεω­ρεί­ται κρίσιμο να υπάρ­ξουν διερ­γα­σίες σε επίπεδο Ε.Ε, που να επι­τρέ­πουν την νόμιμη κινη­τι­κό­τητα των προ­σφύ­γων και έξω από την χώρα που τους δίνει το άσυλο.

news247.gr