Δημοσιογράφος διεκδικεί αποζημίωση λόγω τραυματισμού σε δημόσιο κτήριο της Ρόδου

-Κατέθεσε αγωγή κατά της περι­φέ­ριεας

Ενώπιον του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου θα εξε­τα­στεί αγωγή που υπέβαλε κατά της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου δημο­σιο­γρά­φος της Ρόδου με την οποία διεκ­δι­κεί χρη­μα­τική απο­ζη­μί­ωση συνο­λι­κού ύψους 50.000 ευρώ, ως ικα­νο­ποί­ηση, για την απο­κα­τά­σταση της ηθικής βλάβης που έχει υποστεί εξ’ αιτίας βαρύ­τα­του τραυ­μα­τι­σμού του και σωμα­τι­κής και ψυχικής ταλαι­πω­ρίας που υπέστη μετά από πτώση στα σκαλιά του ακι­νή­του στο οποίο στε­γά­ζε­ται η ΔΟΥ Ρόδου στο «Ζέφυρος».

Ο δημο­σιο­γρά­φος έχει προ­σφύ­γει εξάλλου και ενώπιον των ποι­νι­κών δικα­στη­ρίων.

Στην αγωγή, που υπέβαλε ο δικη­γό­ρος κ. Βασίλης Καβου­ριού, ανα­φέ­ρει ότι την 30ή Αυγού­στου 2010, μετέβη στο κτήριο «Ζέφυρος», όπου είχε την έδρα του τμήμα της τότε Νομαρ­χίας Δωδε­κα­νή­σου, στε­γά­ζο­ντας και άλλες υπη­ρε­σίες, μεταξύ των οποίων και η Δ.Ο.Υ. Ρόδου, ιδιο­κτη­σίας της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου, προ­κει­μέ­νου να λάβει συνέ­ντευξη από τον τότε αντι­νο­μάρχη κ. Φώτη Χατζη­διάκο.

Μετά το πέρας της συνέ­ντευ­ξης και περίπου κατά τις 13.30, εξήλθε από το κτήριο, συνο­δευό­με­νος από τον κ. Χατζη­διάκο, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας την οπίσθια είσοδο αυτού, η οποία κατα­λή­γει στον υπαί­θριο χώρο στάθ­μευ­σης αυτο­κι­νή­των του συγκε­κρι­μέ­νου κτηρίου.

Κατά την κάθοδό του από τις σκάλες της συγκε­κρι­μέ­νης εισόδου του κτηρίου, ανύ­πο­πτος, καθώς δεν υπήρχε καμία προει­δο­ποι­η­τική πινα­κίδα και ούτε μπο­ρούσε να αντι­λη­φθεί την κατά­σταση που επι­κρα­τούσε στα κατώ­τερα σκα­λο­πά­τια, γλί­στρησε, έχασε την ισορ­ρο­πία του και έπεσε από τις σκάλες, εξαι­τίας της ολι­σθη­ρό­τη­τας του δαπέδου καθώς στα σκα­λο­πά­τια υπήρχαν παντού νερά, τα οποία σε συν­δυα­σμό με την λεία επι­φά­νεια των μαρ­μά­ρων της σκάλας, δημιουρ­γού­σαν ένα δάπεδο εξαι­ρε­τικά ολι­σθηρό και ιδιαί­τερα επι­κίν­δυνο, όπως απο­δεί­χθηκε.

Συγκε­κρι­μένα, τα νερά προ­έρ­χο­νταν από τα δεκάδες κλι­μα­τι­στικά μηχα­νή­ματα που λει­τουρ­γού­σαν ήδη από τις πρωινές ώρες στο εν λόγω κτήριο και βρί­σκο­νται τοπο­θε­τη­μένα στους ορόφους της οπί­σθιας – νοτιο­α­να­το­λι­κής πλευράς του κτηρίου, αφού σε κάποια οι σωλήνες απορ­ροής – εξόδου των νερών από τα κλι­μα­τι­στικά μηχα­νή­ματα κατέ­λη­γαν στο πλα­τύ­σκαλο της σκάλας, όπου δεν υπήρχε κανένα δοχείο περι­συλ­λο­γής αυτών, ενώ σε άλλα έρρεαν απευ­θείας από τα κλι­μα­τι­στικά μηχα­νή­ματα στο πλα­τύ­σκαλο και στη συνέ­χεια προς τα σκα­λο­πά­τια.

Όταν προ­σπά­θησε, όπως τονίζει, μετά το πρώτο σοκ, να σηκωθεί από το δάπεδο ήταν αδύνατο, καθώς δεν αισθα­νό­ταν το δεξί του πόδι, το οποίο είχε τραυ­μα­τι­στεί σοβαρά από την πτώση. Μετά από εντολή του κ. Χατζη­διά­κου σε υπάλ­ληλο της Νομαρ­χίας, εκλήθη ασθε­νο­φόρο, το οποίο τον μετέ­φερε στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου, όπου του παρα­σχέ­θη­καν οι πρώτες βοή­θειες και πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν ιατρι­κές εξε­τά­σεις.

Μετά τις εξε­τά­σεις, οι ιατροί διέ­γνω­σαν ότι από την πτώση είχε υποστεί ρήξη κατα­φυ­τι­κού τένοντα τετρα­κέ­φα­λου δεξιού γόνατος και τον ενη­μέ­ρω­σαν ότι θα έπρεπε να χει­ρουρ­γη­θεί άμεσα για την απο­κα­τά­σταση αυτής της βλάβης, λόγω όμως της φαρ­μα­κευ­τι­κής αγωγής που ελάμ­βανε εξαι­τίας εγχεί­ρι­σης στην καρδιά (μπα­λο­νάκι) στην οποία είχε υπο­βλη­θεί λίγο καιρό πριν, ήταν αδύνατο να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί με ασφά­λεια το χει­ρουρ­γείο.

Για το λόγο αυτό του άλλαξαν φαρ­μα­κευ­τική – αντι­πη­κτική αγωγή που ελάμ­βανε, λόγω του προ­βλή­μα­τος με την καρδιά του (στε­φα­νιαία νόσος) και μετέ­θε­σαν το χει­ρουρ­γείο μετά από δέκα ημέρες. Όπως δε τον ενη­μέ­ρω­σαν, λόγω της πρό­σφα­της εγχεί­ρι­σης στην καρδιά, η πτώση θα μπο­ρούσε να είχε αποβεί μοιραία.

Μετά την χει­ρουρ­γική επέμ­βαση, που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε τελικά την 09η Σεπτεμ­βρίου 2010, παρέ­μεινε στο Νοσο­κο­μείο για πέντε ημέρες, εξερ­χό­με­νος στις 14 Σεπτεμ­βρίου 2010, όπου του χορη­γή­θηκε αγωγή και οδηγία να βαδίζει για έξι εβδο­μά­δες του­λά­χι­στον κάνο­ντας χρήση κατ’ απο­κλει­στι­κό­τητα βακτη­ριών μασχά­λης.

Στη συνέ­χεια, προ­κει­μέ­νου για την απο­θε­ρα­πεία του, άρχισε, όπως περι­γρά­φει, ένας πραγ­μα­τι­κός γολ­γο­θάς, αφού πέραν των έντονων πόνων από την επέμ­βαση, δεν μπο­ρούσε να κινηθεί και παρέ­μενε κλι­νή­ρης αρχικά και στη συνέ­χεια εκι­νείτο ελά­χι­στα με την χρήση δύο βακτη­ριών μασχά­λης, με απο­τέ­λε­σμα δύο έτη μετά τον τραυ­μα­τι­σμό του και την χει­ρουρ­γική επέμ­βαση, παρά την φαρ­μα­κευ­τική και φυσιο­θε­ρα­πευ­τική αγωγή, να περ­πα­τάει με αστά­θεια και αδυ­να­μία στο δεξί του πόδι, η κατά­σταση του οποίου δυστυ­χώς δεν έχει επα­νέλ­θει ούτε στο μισό των δυνα­το­τή­των προ του τραυ­μα­τι­σμού του.