Η επέλαση της σίσα

Για το πιο σκληρό ναρ­κω­τικό και το πιο φτηνό, που η χρήση εξα­πλώ­νε­ται λόγω κρίσης σαν την πυρ­κα­γιά τον Αύγου­στο. Γράφει ο Χ.Ξαν­θά­κης: « Έβλεπα βραδινό δελτίο την Κυριακή, νομίζω του Mega ήταν, κι έπεσα πάνω στη γνωστή είδηση που ανα­κυ­κλώ­νε­ται από καιρού εις καιρόν. Ότι δηλαδή ανα­κά­λυψε μια ξένη εφη­με­ρίδα πως φεύγουν τα καλύ­τερα μυαλά από τη χώρα και πως αυτό το πράγμα, το brain drain αγγλι­στί, είναι μια μεγάλη κατα­στροφή και θα πάμε κατά διαόλου και δεν θα μας σώνει κανένας, ούτε ο Άδωνις, ούτε ο Μήτρο­γλου, ούτε καν ο Χορ­τα­ρέας. Και δώσε πόνο… Υπάρ­χουν ωστόσο και κάποια παιδιά που δεν τα κλαίνε τα δελτία. Που δεν τα βλέπουν, δεν τα ακου­μπάνε, δεν τα γνω­ρί­ζουν οι τηλε­ο­πτι­κές εκπο­μπές. Κάποια στιγμή, κάποιον καιρό, κάποια εποχή είχε ασχο­λη­θεί με την πάρτη τους ο Σταύρος Θεο­δω­ρά­κης (οφεί­λουμε να του το ανα­γνω­ρί­σουμε) κι από τότε μούγκα. Για τα παιδιά λέω που έχουν πέσει στα ναρ­κω­τικά και λυγί­ζουν ένα προς ένα μέρα με την ημέρα. Τώρα μάλιστα που μπού­καρε για τα καλά η σίσα σε όλες τις γει­το­νιές, αρχίζει το στόρι και χάνει κάθε έλεγχο. Μόνο που έτσι κιν­δυ­νεύ­εις να απο­λέ­σεις μια γενιά ολό­κληρη. Όπως την έχασε η Αργε­ντινή την περα­σμένη δεκα­ε­τία, όταν την έπληξε η κρίση κι έπεσε ένας σωρό κόσμος σε ένα άθλιο ναρ­κω­τικό που το λέγανε paco. Ένα υπο­προ­ϊόν της κόκας, της χημικής επε­ξερ­γα­σίας που υφί­στα­νται τα φύλλα κόκας για να είμαι ακριβής, μαζί με ένα σωρό συνο­δευ­τικά για να αυγα­τί­σει. Βλέπε θειϊκό οξύ, βλέπε κηρο­ζίνη, βλέπε ποντι­κο­φάρ­μακο, βλέπε ακόμη και τριμ­μένο γυαλί. Κάθε «παφ» σου ‘κοβε κι ένα μήνα ζωής. Αλλά ποιος νοιά­ζε­ται για το μέλλον όταν δεν υπάρχει αύριο; Γιατί άμα είσαι τζίνι, άμα είσαι ένας στους δέκα χιλιά­δες, θα σε βρούνε οι ξένοι από μόνοι τους και θα σε τσι­μπή­σουνε. Άμα δεν είσαι όμως; Άμα είσαι άνθρω­πος κανο­νι­κός, νορμάλ; Κι ακόμη περισ­σό­τερο, άμα είχες μια ατυχία στη ζωή σου, άμα αρρώ­στησε η μάνα σου, άμα τρά­κα­ρες το μηχα­νάκι σου, άμα σε απο­γο­ή­τευσε το αίσθημά σου και πήρες μια κατη­φόρα και δυσκο­λεύ­ε­σαι να στα­μα­τή­σεις; Δεν θέλει πολύ να χάσεις τη μπάλα, να απο­στα­θε­ρο­ποι­η­θείς εντελώς, να μπλέ­ξεις στα δίχτυα της ναρ­κο­μα­νίας. Ιδίως από τη στιγμή που δεν βλέπεις κανένα φως στο βάθος του τούνελ… Αυτό είναι που μου λένε άνθρω­ποι έμπει­ροι από τις θερα­πευ­τι­κές κοι­νό­τη­τες, άνθρω­ποι που κάποτε πέρασαν και οι ίδιοι απ’ το λούκι: «Κάποτε έπεφτες στην πρέζα για ένα λόγο. Για διά­φο­ρους λόγους. Τώρα βλέ­πουμε τα πιτσι­ρί­κια να λιώνουν απ’ τη σίσα και δεν υπάρχει τίποτε από πίσω. Δεν υπάρχει τίποτα απο­λύ­τως. Μια αβά­στα­χτη απελ­πι­σία μόνο, ένα μηδε­νικό, μια μαυρίλα. Δεν μπορείς να το φαντα­στείς το κενό». Και κάπως έτσι βλέπω απ’ το παρά­θυρό μου να κόβει βόλτες η σίσα στο Άλσος Παγκρα­τίου. Μια παραλ­λαγή του crystal meth, μια απ’ τις εκα­το­ντά­δες παραλ­λα­γές του crystal meth, που έρχεται να μουρ­λά­νει και να σκο­τώ­σει κόσμο. Χει­ρό­τερη κι από την ηρωίνη εν τέλει, μιας και οι χρήστες χάνουν μεν το έλεγχο αλλά δεν χάνουν την ικα­νό­τητά τους να βλά­πτουν τους γύρω τους. Σε αντί­θεση με τα δόλια τα πρε­ζό­νια που τα φυσάς και πέφτουν στο πάτωμα, οι tweakers (διεθνής αργκό για τους χρήστες του crystal meth) δια­τη­ρούν μεγάλο μέρος των δυνά­μεών τους. Και δια­κρί­νο­νται για την επι­θε­τι­κό­τητά τους, όταν δυσκο­λέ­ψουν τα πράγ­ματα. Το σημειώνω, για να μην αρχίσει μία των ημερών το γνωστό «ρε συ κοίτα κάτι πράγ­ματα που γίνο­νται στον κόσμο». Και για να μην την πλη­ρώ­σουν, ως συνήθως, οι γέροι με τις γριές…