Το Κακουργιοδικείο έκρινε ομοφώνως αθώο εργολάβο από την κατηγορία της απάτης για έργο στη Μύκονο

• Η Εισαγ­γε­λική πρόταση υπήρξε επίσης αθω­ω­τική, με το δικα­στή­ριο να δέχεται ότι δεν υπήρξε ψευδής παρά­σταση ή δόλος από τον κατη­γο­ρού­μενο, αλλά οικο­νο­μική δυσχέ­ρεια και παρερ­μη­νείες κατά την εκτέ­λεση του έργου

Μετά από μια πολυετή δικα­στική δια­δρομή, που ξεκί­νησε από το 2014 και ολο­κλη­ρώ­θηκε με τη χθεσινή εκδί­καση σε δεύτερο βαθμό, το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των (προ­ε­δρική δια­δι­κα­σία) έκρινε ομο­φώ­νως αθώο έναν εργο­λάβο, ελλη­νι­κής κατα­γω­γής, ο οποίος είχε κατη­γο­ρη­θεί για απάτη κατ’ εξα­κο­λού­θηση, με συνο­λικό ποσό ζημίας και σκο­πού­με­νου οφέλους άνω των 120.000 ευρώ.

Η απόφαση αυτή, που υιο­θέ­τησε πλήρως και την αθω­ω­τική πρόταση της Εισαγ­γε­λέως της έδρας, ήρθε να ανα­τρέ­ψει την προη­γού­μενη κρίση του ίδιου δικα­στη­ρίου, το οποίο σε πρώτο βαθμό είχε επι­βά­λει ποινή κάθειρ­ξης επτά ετών, με ανα­σταλ­τικό απο­τέ­λε­σμα μέχρι την εκδί­καση της έφεσης.

Η υπόθεση είχε απα­σχο­λή­σει εκτενώς τη Δικαιο­σύνη και τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης λόγω της φύσης του έργου, την απο­πε­ρά­τωση μιας πολυ­τε­λούς βίλας στη Μύκονο, στην περιοχή Χου­λά­κια και των σοβαρών οικο­νο­μι­κών δια­φο­ρών που προ­έ­κυ­ψαν ανάμεσα στον εργο­λάβο και τον αλλο­δαπό ιδιο­κτήτη της κατοι­κίας.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης

Το 2012 ο αλλο­δα­πός ιδιο­κτή­της ήρθε σε επαφή με δύο εργο­λά­βους από τη Ρόδο, με σκοπό την ολο­κλή­ρωση της πολυ­τε­λούς κατοι­κίας του στη Μύκονο. Το ακίνητο βρι­σκό­ταν ήδη σε στάδιο ολο­κλη­ρω­μέ­νου σκε­λε­τού από μπετόν αρμέ και τοι­χο­ποι­ίας, ενώ το αντι­κεί­μενο της συμ­φω­νίας αφο­ρούσε στην απο­πε­ρά­τωση των εσω­τε­ρι­κών και εξω­τε­ρι­κών εργα­σιών.

Σύμφωνα με τη μήνυση που κατα­τέ­θηκε αργό­τερα, οι εργα­σίες αρχικά προ­χω­ρού­σαν με ικα­νο­ποι­η­τικό ρυθμό, γεγονός που ενί­σχυσε την εμπι­στο­σύνη του ιδιο­κτήτη προς τους εργο­λά­βους. Ωστόσο, από το φθι­νό­πωρο του 2013 άρχισαν να δημιουρ­γού­νται εντά­σεις, καθώς ο ιδιο­κτή­της δια­πί­στωσε καθυ­στε­ρή­σεις που δεν αντι­στοι­χού­σαν στα ποσά που είχε κατα­βά­λει.

Παρά τη συμ­φω­νη­μένη παρά­ταση της παρά­δο­σης του έργου έως τις 31 Μαρτίου 2014, ο ιδιο­κτή­της κατά την αιφ­νι­δια­στική επί­σκεψή του στις 17 Ιανουα­ρίου 2014 δια­πί­στωσε, όπως υπο­στή­ριξε, ότι δεν είχαν πραγ­μα­το­ποι­η­θεί οι προ­βλε­πό­με­νες εργα­σίες, παρά μόνο η τοπο­θέ­τηση των δαπέδων, ενώ είχε ήδη κατα­βά­λει το ποσό των 62.548,80 ευρώ έναντι της τελευ­ταίας δόσης.

Ο τοπικός υπερ­γο­λά­βος, παρών τότε στο έργο, ανέφερε ότι δεν είχε πλη­ρω­θεί για εργα­σίες ύψους 50.000 ευρώ, γεγονός που οδήγησε στη διακοπή των εργα­σιών. Ο αλλο­δα­πός υπο­στή­ριξε πως είχε κατα­βά­λει συνο­λικά 498.766 ευρώ, εκ των οποίων, σύμφωνα με τον ισχυ­ρι­σμό του, μόνο ένα μέρος χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε για το έργο, ενώ τα υπό­λοιπα διο­χε­τεύ­θη­καν σε άλλες ανάγκες της εται­ρείας του εργο­λά­βου.

Το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου είχε απαλ­λά­ξει με βού­λευμα τον συνε­ταίρο του κατη­γο­ρού­με­νου, κρί­νο­ντας ότι δεν είχε ενεργό συμ­με­τοχή στην υπόθεση. Ο βασικός εργο­λά­βος, ωστόσο, οδη­γή­θηκε σε δίκη, κατα­δι­κά­στηκε πρω­τό­δικα και στη συνέ­χεια άσκησε έφεση.

Οι θέσεις της

υπε­ρά­σπι­σης και τα πραγ­μα­τικά δεδο­μένα

Ο κατη­γο­ρού­με­νος, ήδη από την πρώτη στιγμή, είχε υπο­στη­ρί­ξει ότι όχι μόνο εκτέ­λεσε τις συμ­φω­νη­μέ­νες εργα­σίες αλλά και πρό­σθε­τες, πέραν της αρχικής σύμ­βα­σης, χωρίς να έχει απο­ζη­μιω­θεί για αυτές.

Επι­κα­λέ­στηκε μάλιστα ότι σε ορι­σμένα σημεία της κατα­σκευής χρειά­στηκε να κατε­δα­φί­σει και να επα­να­κτί­σει τμήματα του έργου, προ­κει­μέ­νου να ικα­νο­ποι­ή­σει επι­θυ­μίες και αλλαγές του ιδιο­κτήτη.

Κατά την ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία στο Εφετείο, η υπε­ρά­σπιση, εκπρο­σω­πού­μενη από τους δικη­γό­ρους κ.κ. Βασίλη Καβου­ριού και Θρα­σύ­βουλο Κονταξή, ανέ­πτυξε με λεπτο­μέ­ρειες τα οικο­νο­μικά και τεχνικά δεδο­μένα, απο­δει­κνύ­ο­ντας πως η εται­ρεία του κατη­γο­ρου­μέ­νου λει­τουρ­γούσε κανο­νικά και δεν υπήρχε δόλος ή πρόθεση εξα­πά­τη­σης.

Ο ίδιος ο εργο­λά­βος παρα­δέ­χθηκε ότι είχε αντι­με­τω­πί­σει προ­βλή­ματα ρευ­στό­τη­τας, τα οποία τον οδή­γη­σαν στην έκδοση επι­τα­γών προς υπερ­γο­λά­βους, ωστόσο διευ­κρί­νισε ότι η δυσκο­λία αυτή δεν σήμαινε αδυ­να­μία ολο­κλή­ρω­σης του έργου.

Η Εισαγ­γε­λική πρόταση και το σκε­πτικό της αθώωσης

Κατά τη χθεσινή συνε­δρί­αση, η Εισαγ­γε­λέας της έδρας ειση­γή­θηκε ρητά την απαλ­λαγή του κατη­γο­ρου­μέ­νου, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι από τα στοι­χεία της δικο­γρα­φίας δεν προ­έ­κυψε κανένα ψευδές γεγονός ή ψευδής παρά­σταση εκ μέρους του εργο­λά­βου προς τον εντολέα του. Η Εισαγ­γε­λέας επε­σή­μανε ότι η εται­ρεία του ήταν πράγ­ματι ενεργή και υγιής την περίοδο εκείνη, ενώ οι οικο­νο­μι­κές καθυ­στε­ρή­σεις αφο­ρού­σαν προ­σω­ρινή δυσχέ­ρεια ρευ­στό­τη­τας, κοινό φαι­νό­μενο στον κατα­σκευα­στικό κλάδο κατά τα χρόνια της οικο­νο­μι­κής κρίσης.

Τόνισε ακόμη ότι ο φερό­με­νος ως παθών είχε πλήρη ενη­μέ­ρωση για την πορεία του έργου, μέσω τακτι­κών επι­σκέ­ψεων και του επι­βλέ­πο­ντος μηχα­νι­κού του, άρα δεν μπορεί να στοι­χειο­θε­τη­θεί δόλος ή παρα­πλά­νηση.

Το δικα­στή­ριο, υιο­θε­τώ­ντας στο σύνολό της την πρόταση της Εισαγ­γε­λίας, κατέ­ληξε στην ομόφωνη αθώωση του κατη­γο­ρου­μέ­νου.

Η διαφορά ανάμεσα στα δύο μέρη αφορά εξάλλου καθαρά εμπο­ρική και αστική αντι­πα­ρά­θεση, όχι ποινικά κολά­σιμη πράξη.

Ως συνή­γο­ροι για την υπο­στή­ριξη της κατη­γο­ρίας παρέ­στη­σαν οι κ.κ. Γιώργος Μαυ­ρο­μά­της και Στέλιος Κιουρ­τζής.

Η απόφαση του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου κλείνει ένα κεφά­λαιο που διήρ­κεσε πάνω από δέκα χρόνια, με σοβαρές συνέ­πειες για τον επαγ­γελ­μα­τικό και προ­σω­πικό βίο του κατη­γο­ρού­με­νου.