Τις πταίει για την ανεξαρτητοποίηση του Τηλέμαχου Καμπούρη και τι αποκαλύπτει για τους συσχετισμούς ισχύος στο νησί

• Μια ανα­το­μία επι­λο­γών που οδή­γη­σαν έναν πρω­το­κλα­σάτο αυτο­διοι­κη­τικό να χαράξει μόνος του πορεία • Από την «αυτο­κόλ­λητη» φιλία με τον σημε­ρινό δήμαρχο έως την προ­ε­κλο­γική τοξι­κό­τητα, τη δικα­στική επι­κύ­ρωση της εκλογής, τη ρήξη με την Περι­φέ­ρεια και το «άδεια­σμα» για την προ­σφυγή στη Δικαιο­σύνη

Η ανε­ξαρ­τη­το­ποί­ηση του Τηλέ­μα­χου Καμπούρη από την παρά­ταξη «Με Δύναμη για τη Ρόδο» του Αντώνη Καμπου­ράκη δεν είναι ένα στιγ­μιαίο ξέσπα­σμα.

Είναι η κορύ­φωση μιας μακράς αλυ­σί­δας γεγο­νό­των που εκτεί­νε­ται πριν, κατά και μετά τις δημο­τι­κές εκλογές του 2023.

Προ­σω­πι­κές σχέσεις που δοκι­μά­στη­καν, δια­φο­ρε­τι­κές σχολές άσκησης αντι­πο­λί­τευ­σης, στρα­τη­γικά λάθη εσω­τε­ρι­κής οργά­νω­σης, αλλά και μετα­το­πί­σεις σε επίπεδο θεσμι­κών συσχε­τι­σμών μεταξύ Δήμου και Περι­φέ­ρειας.

Το «τις πταίει» δεν χωρά σε έναν ένοχο αλλά επι­με­ρί­ζε­ται και φωτίζει τις αδυ­να­μίες ενός ολό­κλη­ρου πολι­τι­κού μικρό­κο­σμου που επη­ρε­ά­ζει άμεσα τη δια­κυ­βέρ­νηση της Ρόδου.

Η δημόσια ανα­κοί­νωση του ίδιου, αλλά και η απά­ντηση της παρά­τα­ξης Καμπου­ράκη, επι­βε­βαιώ­νουν ότι η κρίση δεν αφορά μόνο σε πρόσωπα, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο ορί­ζε­ται και ασκεί­ται η αντι­πο­λί­τευση στον Δήμο Ρόδου σήμερα.

Η υπόθεση Καμπούρη λει­τουρ­γεί έτσι ως καθρέ­φτης ενός ολό­κλη­ρου πολι­τι­κού μικρό­κο­σμου.

Το χρονικό μιας ρήξης που «ψηνόταν» καιρό

Ο Τηλέ­μα­χος Καμπού­ρης, πρώτος σε σταυ­ρούς μεταξύ όλων των υπο­ψη­φίων στις τελευ­ταίες εκλογές (και στις προη­γού­με­νες), υπη­ρέ­τησε σε προ­βε­βλη­μέ­νες θέσεις την προη­γού­μενη δημο­τική περίοδο: αντι­δή­μαρ­χος Οικο­νο­μι­κών και στη συνέ­χεια, αντι­δή­μαρ­χος Τεχνι­κών Έργων.

Η πολι­τική του δια­δρομή ήταν άρρηκτα δεμένη με την ηγεσία Καμπου­ράκη, αλλά και με στενούς δεσμούς φιλίας με τον σημε­ρινό δήμαρχο και τότε αντι­δή­μαρχο της ίδιας παρά­τα­ξης Αλέ­ξαν­δρο Κολιάδη.

Η ρήξη ξεκί­νησε όταν, στην κούρσα του 2023, ο Κολιά­δης επέλεξε να αντι­πα­ρα­τε­θεί εκλο­γικά απέ­να­ντι στον πολι­τικό του «ευερ­γέτη», εγκαι­νιά­ζο­ντας μια προ­ε­κλο­γική περίοδο υψηλής έντασης.

Παρά τα παρά­πονά του προς την προη­γού­μενη διοί­κηση, ο Καμπού­ρης παρέ­μεινε, όπως ο ίδιος δια­κη­ρύσ­σει, στο πλευρό της παρά­τα­ξης «Με Δύναμη για την Ρόδο», επι­κα­λού­με­νος πολι­τική συνέ­πεια, αίσθηση καθή­κο­ντος και αστική ευγέ­νεια.

Μετά την ανα­τροπή του 2023 και την εκλογή Κολιάδη, η ένταση δεν εκτο­νώ­θηκε. Η δικα­στική διαμάχη για το απο­τέ­λε­σμα, η επα­να­κα­τα­μέ­τρηση και, τελικά, η επι­κύ­ρωση της εκλογής από το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας, όξυναν την εσω­στρέ­φεια στο στρα­τό­πεδο Καμπου­ράκη, αντί να οδη­γή­σουν σε ανα­σύ­νταξη γραμμής.

Η δημόσια δήλωση ανε­ξαρ­τη­το­ποί­η­σης του Καμπούρη, που κατα­τέ­θηκε στο δημο­τικό συμ­βού­λιο στις 29 Αυγού­στου 2025, επι­ση­μο­ποί­ησε αυτό που επί μήνες δια­φαι­νό­ταν: το χάσμα έγινε αγε­φύ­ρωτο.

Η σκιά των εκλογών του 2023 και η απόφαση του ΣτΕ

Η ήττα του Αντώνη Καμπου­ράκη στον δεύτερο γύρο τον Οκτώ­βριο του 2023 με αντί­παλο τον Αλέ­ξαν­δρο Κολιάδη υπήρξε κομβική. Η δικα­στική δια­δρομή που ακο­λού­θησε, με παρεμ­βά­σεις και δημό­σιες τοπο­θε­τή­σεις εκα­τέ­ρω­θεν, έληξε υπέρ του νυν δημάρ­χου. Το ΣτΕ απέρ­ριψε τις ενστά­σεις και επι­κύ­ρωσε ορι­στικά το απο­τέ­λε­σμα.

Αυτό δεν ήταν απλώς μια νομική κατά­ληξη, αλλά ένας πολι­τι­κός επι­τα­χυ­ντής. Στο εσω­τε­ρικό της μεί­ζο­νος αντι­πο­λί­τευ­σης, αντί για σύγκλιση κυριάρ­χη­σαν ασυ­ντό­νι­στες κινή­σεις, μειω­μένη εσω­τε­ρική επι­κοι­νω­νία και σπο­ρα­δι­κές δημό­σιες παρεμ­βά­σεις χωρίς ενιαίο αφήγημα. Δεν δια­μορ­φώ­θηκε ενιαίος βημα­τι­σμός. Αντί για «μασίφ» παρου­σία, δεν υπήρξαν παρα­τα­ξια­κές συνε­δριά­σεις, τα κανάλια επι­κοι­νω­νίας χαλά­ρω­σαν και ο δημό­σιος λόγος φάνηκε απο­σπα­σμα­τι­κός.

Η πολι­τική δυσα­νε­ξία που ακο­λού­θησε την απόφαση του ΣτΕ εγκλώ­βισε την αντι­πο­λί­τευση σε μια ζώνη αμη­χα­νίας, τη στιγμή που το εκλο­γικό σύστημα είχε ήδη τοπο­θε­τή­σει την παρά­ταξη «ΕΝΑ» σε θέση κυριαρ­χίας στο συμ­βού­λιο.

Υπο­ψή­φιοι που υπερ­τε­ρού­σαν σημα­ντικά σε αριθμό σταυρών, ελέω του εκλο­γι­κού συστή­μα­τος, είδαν να ανα­λαμ­βά­νουν τα έδρανα του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου δημο­τι­κοί σύμ­βου­λοι που δεν είχαν την εκλο­γική τους δύναμη και να μένουν στο περι­θώ­ριο χωρίς κανείς να τους προ­σφέ­ρει ελπίδα.

Η κατα­γραφή της «νέας κανο­νι­κό­τη­τας» επι­σφρά­γισε θεσμικά αυτό που πολι­τικά είχε ήδη συντε­λε­στεί.

Για τον Καμπούρη, που έβλεπε τον εαυτό του να χρε­ώ­νε­ται ισο­με­ρώς την ήττα, αυτό απο­τέ­λεσε οριακή στιγμή. Η αντι­πο­λί­τευση, όπως την αντι­λαμ­βα­νό­ταν δεν έβρισκε οργα­νω­τική «στέγη» μέσα στην παρά­ταξη.

Ο Καμπού­ρης ακο­λού­θησε, ίσως και αυτό­νομα, μια πιο επι­θε­τική κριτική, συχνά εστιά­ζο­ντας σε τεχνικά και θεσμικά ζητή­ματα και κατήγ­γειλε προ­σω­πι­κές επι­θέ­σεις και συκο­φα­ντία, επι­λέ­γο­ντας μάλιστα τη δικα­στική οδό ενα­ντίον του δημάρ­χου και του προ­έ­δρου της ΔΕΥΑΡ.

Η δημόσια απο­στα­σιο­ποί­ηση της παρά­τα­ξης και κυρίως του Καμπου­ράκη από αυτή την επιλογή ήταν, κατά τα φαι­νό­μενα, η «σταγόνα» που ξεχεί­λισε το ποτήρι.

Στον αντί­ποδα, η ανα­κοί­νωση Καμπου­ράκη την ημέρα της ανε­ξαρ­τη­το­ποί­η­σης υπο­γράμ­μισε την ανάγκη υπευ­θυ­νό­τη­τας και απο­φυ­γής «τυφλών αντι­πα­ρα­θέ­σεων», σημα­το­δο­τώ­ντας μια προ­τί­μηση σε χαμη­λό­τε­ρους τόνους και θεσμικό προφίλ.

Η συνύ­παρξη των δύο αυτών σχολών σκέψης χωρίς ξεκά­θαρη ιεράρ­χηση παρή­γαγε το τωρινό αδιέ­ξοδο.

Η διά­σταση Δήμου–Περι­φέ­ρειας ως κατα­λύ­της

Στο φόντο, η μείζων πολι­τική μετα­βλητή: οι τετα­μέ­νες σχέσεις Δήμου Ρόδου με την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου. Η προ­ε­κλο­γική και μετε­κλο­γική αλλη­λου­χία υποψιών, ταύ­τι­σης ή απο­στα­σιο­ποί­η­σης, δημιούρ­γησε μια ιδιό­τυπη γεω­με­τρία ισχύος.

Ο Καμπού­ρης είδε, μετά την ρήξη Περι­φέ­ρειας με την δημο­τική αρχή, όπως και άλλα στελέχη της αντι­πο­λί­τευ­σης, στον Περι­φε­ρειάρχη μια ηγετική φωνή αντι­πο­λί­τευ­σης και στοί­χισε τη ρητο­ρική του ανάλογα, υπο­στη­ρί­ζο­ντας δημόσια κρι­τι­κές θέσεις.

Αντί­θετα, ο πρώην δήμαρ­χος, που βίωσε προ­σω­πικά την εκλο­γική αντι­πα­ρά­θεση με τον Κολιάδη και παράλ­ληλα την ψυχρό­τητα με την Περι­φέ­ρεια, κινή­θηκε με μεγα­λύ­τερη επι­φυ­λα­κτι­κό­τητα, ενίοτε δίνο­ντας σήματα συνεν­νό­η­σης με την νέα δημο­τική αρχή.

Το μήνυμα προς το εσω­τε­ρικό ακρο­α­τή­ριο ήταν αντι­φα­τικό: σε ποιους απευ­θύ­νε­ται η μείζων αντι­πο­λί­τευση, ποιον θεωρεί προ­νο­μιακό συνο­μι­λητή και με ποια συμ­μα­χία φιλο­δο­ξεί να ελέγξει την ατζέντα της Ρόδου;

Η έλλειψη σαφούς απά­ντη­σης ενί­σχυσε την απο­συ­σπεί­ρωση.

Η «χαρι­στική βολή»: η προ­σφυγή στη Δικαιο­σύνη και το «άδεια­σμα»

Σύμφωνα με την ανα­κοί­νωση ανε­ξαρ­τη­το­ποί­η­σης, η προ­σφυγή του Καμπούρη στη Δικαιο­σύνη για συκο­φα­ντική δυσφή­μιση κατά του δημάρ­χου και του προ­έ­δρου της ΔΕΥΑΡ απο­τέ­λεσε κορυ­φαία πράξη υπε­ρά­σπι­σης της προ­σω­πι­κής του αξιο­πρέ­πειας. Η δημόσια δια­φο­ρο­ποί­ηση της παρά­τα­ξης και η απόφαση να μη στη­ρι­χθεί πολι­τικά αυτή η κίνηση, ερμη­νεύ­θη­καν από τον ίδιο ως απο­κή­ρυξη.

Στο κείμενο απο­χώ­ρη­σής του ανα­δει­κνύει τη δια­φω­νία φιλο­σο­φίας για το τι σημαί­νει «δημιουρ­γική αντι­πο­λί­τευση». Η ανα­κοί­νωση της παρά­τα­ξης Καμπου­ράκη, με τη σειρά της, επι­μέ­νει σε σταθερή γραμμή «υπευ­θυ­νό­τη­τας» και απο­φυ­γής πόλωσης, απο­συν­δέ­ο­ντας την αντι­πο­λί­τευση από προ­σω­πι­κές ατζέ­ντες.

Οι δύο αφη­γή­σεις πλέον βαδί­ζουν παράλ­ληλα, χωρίς δυνα­τό­τητα συγκόλ­λη­σης.

Ποιος φταίει; Επι­με­ρί­ζο­ντας ευθύνες πέρα από τα πρόσωπα

Η απά­ντηση στο «τις πταίει» σπάνια είναι μονο­σή­μα­ντη. Στην προ­κει­μένη περί­πτωση, η ευθύνη φαί­νε­ται να επι­με­ρί­ζε­ται σε τρία επίπεδα:

Πρώτον, στην ηγεσία της παρά­τα­ξης Καμπου­ράκη, που μετά το 2023 δεν κατόρ­θωσε να δια­μορ­φώ­σει ένα συνε­κτικό, κλι­μα­κωτό σχέδιο αντι­πο­λί­τευ­σης με σταθερά κανάλια εσω­τε­ρι­κής συνεν­νό­η­σης.

Η περιο­ρι­σμένη συχνό­τητα παρα­τα­ξια­κών διερ­γα­σιών και η απο­συ­γκρό­τηση του δημό­σιου λόγου άφησαν ανε­πί­λυ­τες αντι­φά­σεις που τελικά εξερ­ρά­γη­σαν. Η επίμονη επί­κληση της «υπευ­θυ­νό­τη­τας» δεν συνο­δεύ­τηκε από πρα­κτι­κούς μηχα­νι­σμούς συνοχής στο εσω­τε­ρικό.

Δεύ­τε­ρον, στον ίδιο τον Τηλέ­μαχο Καμπούρη, του οποίου η επιλογή να κλι­μα­κώ­σει με νομική αντι­πα­ρά­θεση δημιούρ­γησε ένα σημείο μηδέν. Η στρα­τη­γική της «σκληρής» θεσμι­κής πίεσης προ­ϋ­πο­θέ­τει παρά­ταξη πρόθυμη και ικανή να τη σηκώσει πολι­τικά. Όταν αυτή η στήριξη δεν προ­σφέ­ρε­ται, η σύγκρουση εσω­τε­ρι­κεύ­ε­ται και οδηγεί σε δια­ζύ­γιο.

Τρίτον, στο πολω­μένο περι­βάλ­λον Δήμου–Περι­φέ­ρειας και στην κλη­ρο­νο­μιά της δικα­στι­κής δια­μά­χης για τις εκλογές. Η συνε­χι­ζό­μενη αντι­πα­λό­τητα και οι αμφί­ση­μες πολι­τι­κές γραμμές, πότε κόντρα, πότε συνεν­νό­ηση, παρή­γα­γαν ένα πεδίο όπου οι «δύο σχολές αντι­πο­λί­τευ­σης» έγιναν ασύμ­βα­τες υπό τον ίδιο μανδύα.

Η νέα πραγ­μα­τι­κό­τητα στο δημο­τικό συμ­βού­λιο

Η ανε­ξαρ­τη­το­ποί­ηση ενός πρώτου σε σταυ­ρούς δημο­τι­κού συμ­βού­λου έχει αριθ­μη­τικό και συμ­βο­λικό βάρος. Σε ένα συμ­βού­λιο όπου το εκλο­γικό σύστημα οδήγησε σε κυριαρ­χία της παρά­τα­ξης «ΕΝΑ» του δημάρ­χου, με συμ­βού­λους που σε ατομικό επίπεδο υπο­λεί­πο­νταν ψήφων από στελέχη της μεί­ζο­νος αντι­πο­λί­τευ­σης, η μετα­κί­νηση Καμπούρη αλλάζει τους άξονες επιρ­ροής.

Δεν πρό­κει­ται μόνο για μια έξοδο πρό­κει­ται για την ανάδυση ενός αυτό­νο­μου πόλου κρι­τι­κής που ενδέ­χε­ται να επι­κοι­νω­νεί οργα­νικά με την περι­φε­ρειακή ατζέντα. Σε επίπεδο πολι­τι­κής ουσίας, ο Καμπού­ρης δεσμεύ­ε­ται να συνε­χί­σει «με μονα­δικό γνώμονα το συμ­φέ­ρον της Ρόδου», επι­μέ­νο­ντας σε προ­γραμ­μα­τικό έλεγχο και προ­τά­σεις. Το αν αυτή η αυτο­νο­μία θα παράξει γόνιμη πίεση ή θα εντα­χθεί στο θορυ­βώ­δες υπό­στρωμα της τοπικής πόλωσης, θα κριθεί στους επό­με­νους μήνες.

Τι σημαί­νει για τον Αντώνη Καμπου­ράκη

Η απά­ντηση της παρά­τα­ξης Καμπου­ράκη, την ίδια ημέρα της απο­χώ­ρη­σης, κινή­θηκε σε δύο ράγες: σεβα­σμός σε προ­σω­πι­κές επι­λο­γές και εμμονή σε «στάση αρχών».

Το πολι­τικό μήνυμα ήταν καθαρό: η αντι­πο­λί­τευση οφείλει να παρα­μεί­νει θεσμική, με προ­τε­ραιό­τητα στα «πραγ­μα­τικά προ­βλή­ματα των πολλών».

Όμως η απώλεια ενός πρω­το­κλα­σά­του προ­σώ­που στε­νεύει την περί­με­τρο επιρ­ροής και θέτει ερώτημα στρα­τη­γι­κής: μπορεί η μείζων αντι­πο­λί­τευση να επα­να­συ­σπει­ρω­θεί χωρίς να απα­ντή­σει στο πώς και με ποιο ύφος θα ελέγχει την εξουσία;

Χωρίς συλ­λο­γική απά­ντηση, η «υπευ­θυ­νό­τητα» κιν­δυ­νεύει να εκλη­φθεί ως αδρά­νεια.

Ο ρόλος του δημάρ­χου Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη στο κάδρο

Η σημε­ρινή διοί­κηση οφείλει επίσης να δια­βά­σει σωστά τη συγκυ­ρία. Η διαιώ­νιση μιας ρητο­ρι­κής «εμείς ή αυτοί» εγκλω­βί­ζει τον δημόσιο διάλογο σε σπιράλ καχυ­πο­ψίας. Οι καταγ­γε­λίες περί ρεβαν­σι­σμού, οι αψι­μα­χίες για πρόσωπα και οι εντά­σεις για τη δια­χεί­ριση της ενη­μέ­ρω­σης δεν μπορούν να απο­τε­λούν μόνιμη συνθήκη διοί­κη­σης.

Η ώσμωση με την Περι­φέ­ρεια, όσο δύσκολη κι αν είναι, παρα­μέ­νει προ­ϋ­πό­θεση για έργα υπο­δο­μής και χρη­μα­το­δο­τή­σεις.

Η πολι­τική ενη­λι­κί­ωση της νέας δημο­τι­κής αρχής θα κριθεί από την ικα­νό­τητά της να μετα­κι­νή­σει το κέντρο βάρους από τα «στρα­τό­πεδα» στα παρα­δο­τέα.

Μια ανε­ξαρ­τη­το­ποί­ηση ως καμπα­νάκι για όλους

Η απο­χώ­ρηση του Τηλέ­μα­χου Καμπούρη δεν είναι μια παρέν­θεση. Είναι καμπα­νάκι. Για την αντι­πο­λί­τευση, ότι χωρίς συνε­κτικό σχέδιο, σαφή ρόλο και εσω­τε­ρι­κούς κανόνες, τα ισχυρά πρόσωπα θα ανα­ζη­τούν μόνοι τους χώρο έκφρα­σης.

Για τη δημο­τική αρχή, ότι η «πολι­τική των απο­κλει­σμών» ανα­πα­ρά­γει αντι­πά­λους και όχι συναι­νέ­σεις. Η ρητο­ρική των δια­χω­ρι­σμών τρέφει αντί­παλα δίκτυα επιρ­ροής και δεν παράγει κυβερ­νη­σι­μό­τητα.

Για το θεσμικό τρίγωνο Δήμος–παρά­ταξη μεί­ζο­νος αντι­πο­λί­τευ­σης–Περι­φέ­ρεια, ότι χωρίς λει­τουρ­γικά κανάλια, η δημόσια πολι­τική θα συνε­χί­σει να δοκι­μά­ζε­ται σε πεδίο μικρο­πο­λι­τι­κών εντά­σεων.

Στο ερώτημα «τις πταίει», η εντι­μό­τερη απά­ντηση είναι ότι φταίει η αδυ­να­μία όλων να υπερ­βούν την τοξι­κό­τητα της σύγκρου­σης και να επι­λέ­ξουν μια συνε­κτική, διαφανή, προ­γραμ­μα­τική πολι­τική.

Οι πολίτες τελικά θα κρίνουν όχι ποιος μίλησε πιο δυνατά, αλλά ποιος έκανε τη δουλειά με μετρή­σιμα απο­τε­λέ­σματα.