Kαραμανλής: Οι ηγεμονικές βλέψεις της Τουρκίας δεν θα αλλάξουν – Αυταπάτες δεν επιτρέπονται

Στα ελλη­νο­τουρ­κικά ανα­φέρ­θηκε ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός, Κώστας Καρα­μαν­λής, μιλώ­ντας στο συνέ­δριο που διορ­γα­νώ­νει ο STAR Κεντρι­κής Ελλάδος, με θέμα τη δημο­γρα­φική κρίση.

Ανα­φέρ­θηκε στα στοι­χεία του δημο­γρα­φι­κού αλλά και του brain drain. Συνέ­δεσε μάλιστα το δημο­γρα­φικό με τα εθνικά θέματα.

“Η Ελλάδα δεν γεννά, γερνά και εξα­σθε­νεί! Το δημο­γρα­φικό είναι μια ωρο­λο­γιακή βόμβα στα θεμέλια του έθνους και ως εκ τούτου το κρι­σι­μό­τερο εθνικό θέμα στα χρόνια που έρχο­νται!

Οι επι­πτώ­σεις του είναι πολυ­ε­πί­πε­δες και υπό συν­θή­κες δρα­μα­τι­κές. Οδηγούν σε συρ­ρί­κνωση της παρα­γω­γι­κής βάσης της χώρας, σε αδυ­να­μία στή­ρι­ξης του ασφα­λι­στι­κού συστή­μα­τος, σε ασφυξία της ιατρο­φαρ­μα­κευ­τι­κής περί­θαλ­ψης, θέτουν σε κίνδυνο την κοι­νω­νική συνοχή. Απο­τε­λούν όμως προ­ο­πτικά και σοβαρή απειλή για την αμυ­ντική και απο­τρε­πτική ικα­νό­τητά μας. Ειδικά για μια χώρα όπως η Ελλάδα που ζει σε ένα ασταθές βαλ­κα­νικό περι­βάλ­λον και πρω­τί­στως απει­λεί­ται η εδαφική της ακε­ραιό­τητα και τα κυριαρ­χικά της δικαιώ­ματα”, είπε ο κ. Καρα­μαν­λής και πρό­σθεσε:

“Οι ηγε­μο­νι­κές βλέψεις της Τουρ­κίας δεν θα αλλά­ξουν έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου. Αυτα­πά­τες ούτε επι­τρέ­πο­νται ούτε συγ­χω­ρού­νται. Επι­βάλ­λε­ται σθένος, εγρή­γορση, απο­φα­σι­στι­κό­τητα, ομο­ψυ­χία για την αντι­με­τώ­πισή τους. Προ­φα­νώς η πλη­θυ­σμιακή ευρω­στία συνιστά κρίσιμη παρά­με­τρο για την εθνική ασφά­λεια και την υπε­ρά­σπιση των εθνικών δικαίων.”

Κίν­δυ­νοι από την ανα­τροπή του κοι­νω­νι­κού μοντέ­λου της μετα­πο­λε­μι­κής Ευρώπης

Ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός, με το βλέμμα στις ευρω­ε­κλο­γές του Ιουνίου, ανα­φέρ­θηκε και στις πολι­τι­κές που εφαρ­μό­ζο­νται σε επίπεδο Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, ασκώ­ντας κριτική.

“Είναι αλήθεια ότι τις τελευ­ταίες δεκα­ε­τίες εφαρ­μό­ζο­νται πολι­τι­κές που ανα­τρέ­πουν στα­διακά το κοι­νω­νικό μοντέλο της μετα­πο­λε­μι­κής Ευρώπης. Ανε­λα­στική δημο­σιο­νο­μική αυστη­ρό­τητα, περι­κο­πές, ενίοτε δρα­στι­κές, στην πρόνοια και την στήριξη των ασθε­νέ­στε­ρων ομάδων, εργα­σιακή ανα­σφά­λεια, φόβος και αβε­βαιό­τητα για το μέλλον δημιουρ­γούν ένα πλαίσιο που υπο­νο­μεύει την κοι­νω­νική συνοχή, μεγα­λώ­νει τις κοι­νω­νι­κές ανι­σό­τη­τες, κάνει πιο δύσκολη την προ­ο­πτική των νέων και ως εκ τούτου αφήνει αρνη­τικό απο­τύ­πωμα και στην δημο­γρα­φική εξέλιξη.

Και αντί­στροφα βέβαια, οι αρνη­τι­κές δημο­γρα­φι­κές τάσεις έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την απαι­σιό­δοξη πρό­βλεψη ανα­φο­ρικά με το μέλλον του ευρω­παϊ­κού οικο­νο­μι­κού και κοι­νω­νι­κού μοντέ­λου”, είπε ο κ.Καρα­μαν­λής.

Δια­φώ­νησε πάντως με την άποψη ότι οι μαζικές μετα­να­στευ­τι­κές ροές είναι ρεα­λι­στική λύση για την συρ­ρί­κνωση του εργα­τι­κού δυνα­μι­κού της Ευρώπης.

“Ο αριθμός των μετα­να­στών που απαι­τεί­ται για την στα­θε­ρο­ποί­ηση του ευρω­παϊ­κού πλη­θυ­σμού σε ηλικία εργα­σίας στα επόμενα χρόνια, είναι τερά­στιος. Υπο­λο­γί­ζε­ται σε 3,2 εκα­τομ­μύ­ρια νεοει­σερ­χό­με­νους ετησίως. Προ­φα­νώς η σκέψη αυτή δεν συνιστά λύση. Αντι­θέ­τως εγκυ­μο­νεί σοβα­ρούς κιν­δύ­νους, αφού μία τόσο μαζική εισροή μετα­να­στών θα προ­κα­λέ­σει μετά βεβαιό­τη­τάς κοι­νω­νική ανα­τα­ραχή, δια­τά­ραξη της κοι­νω­νι­κής συνοχής και πολι­τική αστά­θεια”, υπο­στή­ριξε ο κ. Καρα­μαν­λής και πρό­σθεσε:

“Η επιλογή αυτή μπορεί να είναι μόνο τμήμα μιας ολο­κλη­ρω­μέ­νης ευρω­παϊ­κής πολι­τι­κής και μάλιστα υπό την προ­ϋ­πό­θεση νόμιμης, ελεγ­χό­με­νης και στο­χευ­μέ­νης κάλυψης θέσεων εργα­σίας από εκτός Ευρω­παϊ­κής Ένωσης εργα­ζό­με­νους, ανάλογα με τις ανάγκες και τα προ­α­παι­τού­μενα κάθε κράτους – μέλους. Είναι αδια­νό­ητη η αθρόα και ανε­ξέ­λεγ­κτη παρά­νομη μετα­νά­στευση ανθρώ­πων που δεν είναι δια­τε­θει­μέ­νοι να σεβα­στούν τους κανόνες, την νομι­μό­τητα, τις αντι­λή­ψεις και τον αξιακό κώδικα του κράτους υπο­δο­χής. Ειδικά μάλιστα για χώρες εκτε­θει­μέ­νες σε απειλές και κιν­δύ­νους όπως η Ελλάδα, όταν πρό­κει­ται για ανθρώ­πους που πολλές φορές δεν ξέρουμε ούτε καν από που προ­έρ­χο­νται, ποιων ενερ­γού­μενα μπορεί να είναι, εάν απο­τε­λούν εθνικό κίνδυνο ή όχι.”

Επι­κα­λέ­στηκε δε έρευνα της EUROSTAT, που ανα­φέ­ρει ότι από τις 75.921 γεν­νή­σεις το 2022, οι 23.000 είναι αλλο­δα­ποί στο γένος. “Αν αυτή η τάση συνε­χι­στεί το 2050 οι Έλληνες στο γένος θα απο­τε­λούν μόλις το 63% του έτσι κι αλλιώς συρ­ρι­κνω­μέ­νου τότε συνο­λι­κού πλη­θυ­σμού”, είπε.

“Αφ’ υψηλού ελι­τί­στι­κες συμπε­ρι­φο­ρές δεν χωρούν”

Ο κ. Καρα­μαν­λής εκτί­μησε ότι: “Η ανα­τροπή του μετα­πο­λε­μι­κού ευρω­παϊ­κού μοντέ­λου οικο­νο­μι­κής ανά­πτυ­ξης, κοι­νω­νι­κής πρό­νοιας και συνοχής, η ανα­σφά­λεια και η αβε­βαιό­τητα για το μέλλον, οι επι­δει­νού­με­νες δημο­γρα­φι­κές τάσεις και η προ­ώ­θηση από κάποιους κύκλους της μαζικής μετα­νά­στευ­σης ως λύσης για το δημο­γρα­φικό και εργα­σιακό πρό­βλημα της Ευρώπης ήταν ανα­πό­φευ­κτο να προ­κα­λέ­σουν και πολι­τι­κές συνέ­πειες.”

Συνέ­χισε λέγο­ντας: “Πολι­τικά κόμματα που πρω­τα­γω­νί­στη­σαν για πολλές δεκα­ε­τίες εξαϋ­λώ­νο­νται, η ομαλή εναλ­λαγή στην εξουσία μετριο­πα­θών κομ­μά­των με όχι δια­με­τρικά αντί­θε­τους προ­σα­να­το­λι­σμούς είναι παρελ­θόν. Ογκού­μενα τμήματα του πλη­θυ­σμού εκφρά­ζουν δυσα­ρέ­σκεια, απο­γο­ή­τευση, απο­ξέ­νωση. Συχνά μάλιστα ψηφί­ζο­ντας όχι από πεποί­θηση αλλά από απόρ­ριψη.”

Ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός προει­δο­ποί­ησε επίσης ότι: “Οι ευρω­παϊ­κές πολι­τι­κές ηγεσίες οφεί­λουν να αφου­γκρα­στούν προ­σε­κτικά και να απα­ντή­σουν πει­στικά στις ανη­συ­χίες των πολιτών, ειδικά αυτών που πλήτ­το­νται από τα φαι­νό­μενα αυτά και βλέπουν τις ζωές τους να αλλά­ζουν προς το χει­ρό­τερο. Οφεί­λουν να σκύψουν στα προ­βλή­ματά τους, να ακού­σουν τις ανη­συ­χίες τους, να εξη­γή­σουν ότι νοιά­ζο­νται πραγ­μα­τικά γι αυτούς.. Αφ’ υψηλού ελι­τί­στι­κες συμπε­ρι­φο­ρές δεν χωρούν. Απα­ξιω­τι­κοί και υπο­τι­μη­τι­κοί χαρα­κτη­ρι­σμοί απλώς ρίχνουν λάδι στην φωτιά.”

Υπο­στή­ριξε τέλος ότι: “Οι άνθρω­ποι έχουν ανάγκη από σεβασμό στις αξίες, τις παρα­δό­σεις τους και τις ρίζες τους τον πατριω­τι­σμό και την εθνική τους ταυ­τό­τητα, το ρόλο της οικο­γέ­νειας, την θρη­σκευ­τική τους πίστη. Έχουν ανάγκη να πει­στούν ότι δεν μπορεί στο όνομα ενός δικαιω­μα­τι­σμού να μην γίνο­νται εξ ίσου σεβαστά τα δικά τους δικαιώ­ματα.”