Στις καλένδες του Δήμου Ρόδου ο συμπαραστάτης του δημότη και της επιχείρησης

Στις καλέν­δες του Δήμου Ρόδου έχει παρα­πεμ­φθεί, κατά παρά­βαση του Καλ­λι­κράτη, το θέμα του διο­ρι­σμού «Συμπα­ρα­στάτη του Δημότη και της Επι­χεί­ρη­σης».

Η εκκρε­μό­τητα παρα­μέ­νει μάλιστα από τον Μάρτιο του 2011, όταν, μετά από μυστική ψηφο­φο­ρία, επί συνόλου 46 ψήφων κανείς εκ των δύο ενδια­φε­ρο­μέ­νων δεν είχε λάβει την απόλυτη πλειο­ψη­φία.

Ο κ. Βασίλης Παπα­νι­κό­λας είχε λάβει 28 ψήφους και ο κ. Σάββας Καρα­γιάν­νης 17, ενώ υπήρξε και ένα άκυρο ψηφο­δέλ­τιο.

Ο θεσμός του συμπα­ρα­στάτη του δημότη και της επι­χεί­ρη­σης θεσμο­θε­τή­θηκε για πρώτη φορά πανελ­λη­νίως στο άρ. 77 παρ. 3 ν. 3852/2010, (νόμος για τον Καλ­λι­κράτη), σύμφωνα με το οποίο, ο Συμπα­ρα­στά­της του Δημότη και της Επι­χεί­ρη­σης, “δέχεται καταγ­γε­λίες άμεσα θιγό­με­νων πολιτών και επι­χει­ρή­σεων για κακο­διοί­κηση των υπη­ρε­σιών του Δήμου, των νομικών του προ­σώ­πων και των επι­χει­ρή­σεών του και δια­με­σο­λα­βεί προ­κει­μέ­νου να επι­λυ­θούν τα σχετικά προ­βλή­ματα”.

Η δε αιτιο­λο­γική έκθεση του ν. 3852/2010 απο­τε­λεί χρήσιμο εργα­λείο για να κατα­δεί­ξει τους σκοπούς του νέου θεσμού “..τα πολυ­συ­ζη­τη­μένα προ­βλή­ματα κακο­διοί­κη­σης στους δήμους, τα παρά­πονα αρκετών πολιτών για μερο­λη­ψία και επι­λε­κτική πρό­σβαση στα κέντρα απο­φά­σεων των δημο­τι­κών αρχών, αλλά και η υπερ­φόρ­τωση του δημάρ­χου από αιτή­ματα και παρά­πονα μεμο­νω­μέ­νων πολιτών και ομάδων, καθι­στούν ανα­γκαία την καθιέ­ρωση ενός νέου θεσμού δια­με­σο­λά­βη­σης μεταξύ διοι­κού­με­νων και δημο­τι­κών αρχών και υπη­ρε­σιών. Ο συμπα­ρα­στά­της του δημότη και της επι­χεί­ρη­σης θα έχει ως απο­στολή την έγκαιρη κατα­πο­λέ­μηση της κακο­διοί­κη­σης, τη δια­σφά­λιση της αμε­ρο­λη­ψί­α­ςτων δημο­τι­κών αρχών, την βελ­τί­ωση της εξυ­πη­ρέ­τη­σης των πολιτών και των επι­χει­ρή­σεων, καθώς και την απο­συμ­φό­ρηση του δημάρ­χου και άλλων αιρετών οργάνων του δήμου από την ασφυ­κτική και συχνά, παρα­λυ­τική, συσ­σώ­ρευση αιτη­μά­των και παρα­πό­νων των πολιτών..”.

Εξά­γε­ται λοιπόν το συμπέ­ρα­σμα ότι ο Συμπα­ρα­στά­της δεν είναι μία ακόμη γρα­φειο­κρα­τική υπη­ρε­σία του Δήμου, αλλά ένας ανε­ξάρ­τη­τος δια­με­σο­λα­βη­τι­κός μηχα­νι­σμός μεταξύ των δημοτών και των δημο­τι­κών αρχών και δημο­τι­κών υπη­ρε­σιών.

Το βασικό ζήτημα που τίθεται και χρήζει διευ­κρί­νι­σης είναι το περιε­χό­μενο της αξιο­λο­γι­κής έννοιας “κακο­διοί­κηση”. Η απο­σα­φή­νιση της παρα­πάνω έννοιας οδηγεί αυτο­μά­τως και στην οριο­θέ­τηση των αρμο­διο­τή­των του Συμπα­ρα­στάτη, καθόσον είναι επι­φορ­τι­σμέ­νος με την κατα­πο­λέ­μηση αυτής. Περιττό να ειπωθεί ότι ο νόμος εκλαμ­βά­νει ως δεδο­μένο την ύπαρξη κακο­διοί­κη­σης, γι’ αυτό άλλωστε και προ­βαί­νει στη σύσταση του εν λόγω θεσμού.

Ο θεσµός του Συμπα­ρα­στάτη του Δημότη δεν είναι αμιγώς ελεγ­κτι­κός, διότι έλεγχος κατά κυριο­λε­ξία σηµαίνει δυνα­τό­τητα κύρωσης και δυνα­τό­τητα καταναγκασµού να επι­βάλ­λεις την άποψή σου και ο συμπα­ρα­στά­της του Δημότη δεν έχει αυτή την αρμο­διό­τητα. Συνεπώς αν η διοί­κηση δεν συμ­φω­νεί με την άποψη του συμπα­ρα­στάτη δεν ενεργεί κατά τον τρόπο που της υπο­δει­κνύει.

Μια και µόνο κύρωση έχει ο Συμπα­ρα­στά­της του Δημότη και αυτή δεν είναι έννομη αλλά μία κύρωση ηθι­κο­κοι­νω­νι­κού χαρα­κτήρα, που του ανα­γνω­ρί­ζει ο ίδιος ο νομο­θέ­της. Την δημο­σιό­τητα μέσω της επί­ση­μης ιστο­σε­λί­δας του Δήμου των ειδικών εκθέ­σεων ελέγχου όπου προ­βάλ­λο­νται φαι­νό­μενα κακο­διοί­κη­σης που ο ίδιος εντο­πί­ζει και προ­τεί­νει λύσεις για την αντι­με­τώ­πισή τους.

Η αρχή της δια­φά­νειας βέβαια επι­βάλ­λει την δημο­σιο­ποί­ηση εκτός των εκθέ­σεων ελέγχου και των απα­ντη­τι­κών πορι­σμά­των που απευ­θύ­νο­νται σε δημότες και την στάση ή τις ενέρ­γειες της διοί­κη­σης απέ­να­ντι στην τοπο­θέ­τηση του συμπα­ρα­στάτη. Η δημο­σιο­ποί­ηση εξάλλου των ενερ­γειών του συμπα­ρα­στάτη και των σκε­πτι­κών των κρίσεών του, επι­βάλ­λε­ται για να προ­λη­φθεί κάθε κακό­βουλη και υστε­ρό­βουλη έκφραση γνώμης που αμφι­σβη­τεί την θεμε­λιώδη αρχή πάνω στην οποία λει­τουρ­γεί και θα λει­τουρ­γεί ο θεσμός, για όσο χρόνο φέρω την τιμή να είμαι φορέας του, αυτή δηλαδή της νομι­μό­τη­τας.