Χυδαιότητα και κυνισμός

Αν ποτέ ανα­ρω­τη­θείς πόση χυδαιό­τητα και κυνι­σμός χωράει με αφορμή την υπόθεση Revenge porn , θα υπάρχει πάντα το άρθρο γνωστού δημο­σιο­γρά­φου. Αν ανα­ρω­τη­θείς για δεύτερη φορά, τότε μπορείς να δυνα­μώ­σεις λίγο την ένταση της τηλε­ό­ρα­σης και να ακού­σεις τον γνωστό και μη εξαι­ρε­τέο συν­δι­κα­λι­στή της αστυ­νο­μίας, μετά τις  οδηγίες για μελ­λο­ντι­κούς γυναι­κο­κτό­νους, να μοι­ρά­ζει δωρεάν «συμ­βου­λές» στις γυναί­κες. Μια ρυπαρή ομο­βρο­ντία από  άνδρες με την  ίδια δυσώδη επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία, τα ίδια μου­χλια­σμένα ρητο­ρικά σχήματα, την ίδια αποφορά θλι­βε­ρών στε­ρε­ο­τύ­πων. Ο τυπικός κακο­ποι­η­τι­κός, νέο-πουριτανικός λόγος στα καλύ­τερα του. Η γυναίκα θύμα κακο­ποί­η­σης κατα­σκευά­ζε­ται είτε ως δολο­πλόκα για να απο­κο­μί­σει οικο­νο­μικά οφέλη, είτε ως ηλίθια. Είτε είναι ελαφρών ηθών, είτε καλώς κακο­ποιεί­ται και στιγ­μα­τί­ζε­ται αφού δεν προ­φυ­λά­χθηκε. Και φυσικά, είναι αυτή που πρέπει να δέχεται συμ­βου­λές, να προ­σέ­χει, να φυλά­γε­ται. Πέραν των βαριών ποινών που βρί­σκο­νται στα σκαριά για τους θύτες, πέραν της κατα­κραυ­γής που φέρνει η επι­και­ρό­τητα και η ανα­γνω­ρι­σι­μό­τητά τους, σημασία έχει να φωνά­ζουμε αυτά που θέλουμε και αυτά που δεν θέλουμε, να γνω­ρί­ζουμε τα όρια του «ναι» και του «όχι» και, κυρίως, να σπάμε την ντροπή. Τη δική τους και τη δική μας.