Εξαρση σε ιώσεις, λοιμώξεις, αλλεργίες και γαστρεντερίτιδες!

Σε «έξαρση» βρί­σκο­νται αυτή την περίοδο στην Ρόδο, διά­φο­ρες ιώσεις, γαστρε­ντε­ρί­τι­δες, αλλερ­γίες και λοι­μώ­ξεις του ανα­πνευ­στι­κού που προ­σβάλ­λουν πολλά άτομα και κυρίως όσους ανήκουν σε ευπα­θείς ομάδες.

Όπως δήλωσε στην «δημο­κρα­τική» ο κ. Στέλιος Καρα­τα­πά­νης, διευ­θυ­ντής Α΄ Παθο­λο­γι­κής Κλι­νι­κής του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου, τα κρού­σματα με τις λοι­μώ­ξεις του ανα­πνευ­στι­κού, κατα­γρά­φουν αύξηση έως και 30% σε σχέση με πέρσι, ενώ οι άλλες ιώσεις, όπως γαστρε­ντε­ρί­τι­δες, γρίπη και αλλερ­γίες παρου­σιά­ζουν πτώση αυτό τον καιρό.

«Βρι­σκό­μα­στε στην εποχή που έχει αλλάξει ο καιρός. Δεν είναι ακριβώς χει­μώ­νας αλλά είμαστε σε περί­ο­δος κλι­μα­τι­κής αλλαγής. Ωστόσο, η περί­ο­δος ‘αιχμής’ που ξεκι­νάει τον Ιανουά­ριο και θα κρα­τή­σει τους πρώτους μήνες του έτους, είναι καθο­ρι­στι­κοί για άλλες ιώσεις και κυρίως την γρίπη. Αυτή την περίοδο όμως, στο Νοσο­κο­μείο της Ρόδου παρου­σιά­ζε­ται έξαρση στις λοι­μώ­ξεις του ανα­πνευ­στι­κού» όπως ανέφερε.

Όπως είναι γνωστό, ανάλογα με τις εποχές (καλο­καίρι με πολύ ζέστη και καύ­σω­νες, φθι­νό­πωρο με υγρασία) στο νησί, κατα­γρά­φο­νται και δια­φο­ρε­τι­κές ιώσεις.

«Οι άνθρω­ποι που ανήκουν στις ευαί­σθη­τες ομάδες, όπως οι ηλι­κιω­μέ­νοι, που είναι επιρ­ρε­πείς στα μικρό­βια, οι δια­βη­τι­κοί, οι καρ­διο­πα­θείς, όσοι έχουν ευαι­σθη­σίες στο γαστρε­ντε­ρικό σύστημα αλλά κυρίως τα μικρά παι­δά­κια που πηγαί­νουν στους παι­δι­κούς σταθ­μούς ή στα νηπια­γω­γεία, πρέπει να προ­φυ­λάσ­σο­νται πολύ καλά. Οι λοι­μώ­ξεις του ανα­πνευ­στι­κού είναι συνή­θεις αυτή την περίοδο, όπως και οι αλλερ­γίες. Είναι η ‘δημοφιλέστερη’ κατη­γο­ρία νοση­μά­των που ταλαι­πω­ρεί ή ακόμη και απειλεί την υγεία πολλών ανθρώ­πων κυρίως ευπαθών ομάδων. Οι λοι­μώ­ξεις ανα­πνευ­στι­κού περι­λαμ­βά­νουν ένα ευρύ φάσμα νοση­μά­των, από ένα απλό κρυο­λό­γημα μέχρι την πνευ­μο­νία», εξήγησε ο κ. Καρα­τα­πά­νης.

Πώς εκδη­λώ­νο­νται –

κατη­γο­ρίες

Οι λοι­μώ­ξεις του ανα­πνευ­στι­κού συστή­μα­τος αντι­προ­σω­πεύ­ουν το μεγα­λύ­τερο ποσοστό οξέων νοση­μά­των και απο­τε­λούν μια από τις συχνό­τε­ρες αιτίες για να ζητήσει κανείς ιατρική συμ­βουλή. Ένας ξαφ­νι­κός πυρετός, βήχας, κατα­βολή, κακή διάθεση, συχνά η μύτη «βου­λω­μένη», συνάχι. Είναι αλήθεια ότι έτσι συνήθως εκδη­λώ­νε­ται αρχικά μια μεγάλη ομάδα παθή­σεων που περι­λαμ­βά­νει ο όρος «λοίμωξη ανα­πνευ­στι­κού». Ωστόσο, το φάσμα των λοι­μώ­ξεων ανα­πνευ­στι­κού είναι μεγάλο, από το κοινό κρυο­λό­γημα έως την πνευ­μο­νία, περι­λαμ­βά­νο­ντας παθή­σεις λιγό­τερο ή περισ­σό­τερο σοβαρές που χρειά­ζο­νται δια­φο­ρε­τική αντι­με­τώ­πιση κάθε φορά.

Δια­κρί­νο­νται σε δύο κατη­γο­ρίες:

1. Λοι­μώ­ξεις ανω­τέ­ρου ανα­πνευ­στι­κού

Οι λοι­μώ­ξεις του ανω­τέ­ρου ανα­πνευ­στι­κού αφορούν συνήθως το φάρυγγα, το λάρυγγα, τις αμυ­γδα­λές, την τραχεία, προ­κα­λώ­ντας παθή­σεις που αντί­στοιχα ονο­μά­ζουμε φαρυγ­γί­τιδα, λαρυγ­γί­τιδα, αμυ­γδα­λί­τιδα και τρα­χειο­βρογ­χί­τιδα. Αλλες συχνές λοι­μώ­ξεις του ανω­τέ­ρου ανα­πνευ­στι­κού είναι η γρίπη, η ιγμο­ρί­τιδα (αφορά την κοι­λό­τητα του κρανίου που βρί­σκε­ται πίσω από τη μύτη), η ωτίτιδα. Μιά όχι τόσο γνωστή πάθηση είναι ακόμα η λοι­μώ­δης μονο­πυ­ρή­νωση. Οι λοι­μώ­ξεις του ανω­τέ­ρου ανα­πνευ­στι­κού είναι συνήθως ιογε­νείς (οφεί­λο­νται δηλαδή σε ιούς), χωρίς αυτό να είναι απόλυτο.

2. Λοι­μώ­ξεις κατω­τέ­ρου ανα­πνευ­στι­κού

Οι λοι­μώ­ξεις του κατω­τέ­ρου ανα­πνευ­στι­κού αφορούν τους πνεύ­μο­νες (πνευ­μο­νίες). Πρό­κει­ται για σοβαρά νοσή­ματα, που συνήθως οφεί­λο­νται σε μικρό­βια και όχι σε ιούς, είναι δηλαδή (συνήθως) μικρο­βια­κές λοι­μώ­ξεις. Συχνά χρειά­ζο­νται νοσο­κο­μειακή νοση­λεία για την αντι­με­τώ­πισή τους.

Σε περι­πτώ­σεις ιογενών λοι­μώ­ξεων δεν χρειά­ζο­νται αντι­βιο­τικά. Σε ειδικές περι­πτώ­σεις, όπως σε ηλι­κιω­μένα ή εξα­σθε­νη­μένα άτομα, όπου μια ιογενής λοίμωξη μπορεί να επι­πλα­κεί με μικρο­βιακή, είναι πιθανώς απα­ραί­τητα. Αλλά αυτό είναι κάτι που πάντα θα κρίνει και θα απο­φα­σί­σει ο γιατρός.

Για τις περισ­σό­τε­ρες ιογε­νείς λοι­μώ­ξεις (και βέβαια οι ιογε­νείς λοι­μώ­ξεις του ανα­πνευ­στι­κού δεν απο­τε­λούν εξαί­ρεση) δεν υπάρχει ειδική θερα­πεία. Συνήθως, όπως λέμε, αυτοϊ­ώ­νται, δηλαδή ο άρρω­στος γίνεται καλά χωρίς κάποια ειδική παρέμ­βαση μετά από λίγες ημέρες.

Στις περι­πτώ­σεις αυτές ο γιατρός θα συστή­σει «υπο­στη­ρι­κτική» θερα­πεία. Η ανά­παυση είναι πάντα απα­ραί­τητη. Η χορή­γηση υγρών (νερό, χυμοί φρούτων) βοηθάει σημα­ντικά τον οργα­νι­σμό που έχει χάσει υγρά λόγω του πυρετού. Αντι­πυ­ρε­τικά χορη­γού­νται για την δια­τή­ρηση του πυρετού σε χαμηλά επίπεδα. Ενο­χλη­τικά συμ­πτώ­ματα όπως ο ξηρός βήχας, η ρινική συμ­φό­ρηση και η καταροή (συνάχι) μπορούν να απα­λυν­θούν.

Εάν τα συμ­πτώ­ματα είναι βαριά, θα χρεια­στεί επί­σκεψη σε γιατρό ή ακόμη και νοσο­κο­μείο.