Μιρέλα Πάχου: Οι σπουδές στη Νομική, η μουσική και ο «σπουδαίος άνθρωπος Λαυρέντης Μαχαιρίτσας»

Η Μι­ρέ­λα Πάχου ασχο­λεί­ται από παιδί με τη μου­σι­κή, ωστό­σο, όλοι την γνω­ρί­σα­με όταν μας έκανε να τρα­γου­δά­με το όνομα της… τον πε­ρι­βό­η­το πλέον στίχο: «Εγώ να λέω “μίλα ρε” κι αυτός να λέει “Μι­ρέ­λα”».

Ωστό­σο, το χα­μο­γε­λα­στό κο­ρί­τσι από τη Ρόδο δεν είναι μία κλα­σι­κή τρα­γου­δί­στρια… Έχει τε­λειώ­σει Νο­μι­κή και αυτή τη στιγ­μή παρά το έντο­νο πρό­γραμ­μα της κάνει με­τα­δι­δα­κτο­ρι­κό στο τμήμα πλη­ρο­φο­ρι­κής της Νο­μι­κής, το αχώ­ρι­στο ταίρι της στις εμ­φα­νί­σεις της είναι ένα… ακορ­ντε­όν ενώ τα τρα­γού­δια της είναι άκρως χρω­μα­τι­στά!

Αυτή την πε­ρί­ο­δο μέχρι και την Πα­ρα­σκευή 6 Δε­κεμ­βρί­ου, η Μι­ρέ­λα Πάχου εμ­φα­νί­ζε­ται στον Σταυ­ρό του Νότου Plus κάθε Πα­ρα­σκευή αλλά όχι μόνο της αλλά με έναν… καλ­λι­τέ­χνη έκ­πλη­ξη.

Γεν­νή­θη­κες και με­γά­λω­σες στη Ρόδο. Πώς είναι να με­γα­λώ­νεις στην επαρ­χία και ποια η σχέση με την οι­κο­γέ­νεια σου;

Η Ρόδος είναι υπέ­ρο­χη και νιώθω πολύ τυ­χε­ρή που είναι ο τόπος μου. Ζω στην Αθήνα εδώ και 15 χρό­νια, αλλά η Ρόδος πα­ρα­μέ­νει ένα πολύ αγα­πη­μέ­νο κομ­μά­τι της ζωής μου. Πέ­ρα­σα όμορ­φα παι­δι­κά χρό­νια σε μια επαρ­χία που μου πα­ρεί­χε, εκτός από το ιδα­νι­κό φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον, θά­λασ­σα, κλίμα κλπ., όλες τις ευ­και­ρί­ες που πα­ρέ­χει μια με­γά­λη πόλη σε όλα τα επί­πε­δα: εκ­παί­δευ­ση, ψυ­χα­γω­γία, πο­λι­τι­σμός. Μου λεί­πει η Ρόδος, όπως και η οι­κο­γέ­νεια και οι φίλοι μου και μα­κά­ρι να μπο­ρού­σα να πη­γαί­νω πιο συχνά.

Από πόσο χρο­νών ασχο­λεί­σαι με τη μου­σι­κή;

Άρ­χι­σα να «παίζω» με ένα πια­νά­κι που μου έκα­ναν δώρο για τα γε­νέ­θλιά μου, ακο­λού­θη­σε ένα αρ­μό­νιο γύρω στα 5 και στα 7 ξε­κί­νη­σα μα­θή­μα­τα με κλα­σι­κό πιάνο. Ο Αγα­πη­τός ήταν εκεί­νος που εντό­πι­σε την ιδιαί­τε­ρη σχέση μου με τη μου­σι­κή και με πα­ρό­τρυ­νε να εκ­φρα­στώ μέσα από αυτή, αρ­χι­κά σαν παι­χνί­δι και στη συ­νέ­χεια πε­ρισ­σό­τε­ρο ορ­γα­νω­μέ­να και με­θο­δι­κά.

Πώς αντέ­δρα­σαν οι γο­νείς σου όταν τους είπες ότι θέ­λεις να ασχο­λη­θείς με το τρα­γού­δι;

Οι γο­νείς μου δε με ώθη­σαν να ασχο­λη­θώ με τη μου­σι­κή, αλλά υπο­στή­ρι­ξαν τις επι­λο­γές μου. Το βέ­βαιο είναι πως και οι δύο χαί­ρο­νται πολύ που συ­νε­χί­ζω τη δια­δρο­μή μου στο χώρο της νο­μι­κής επι­στή­μης.

Γιατί επέ­λε­ξες το ακορ­ντε­όν και όχι κά­ποιο πιο συ­νη­θι­σμέ­νο όρ­γα­νο;

Ξε­κί­νη­σα με σπου­δές στο πιάνο, τις οποί­ες και  ολο­κλή­ρω­σα. Αυτή η «κλα­σι­κή» (κυ­ριο­λε­κτι­κά και με­τα­φο­ρι­κά) επι­λο­γή ήταν νο­μί­ζω σωστή, γιατί μέσω του πιά­νου  εξοι­κειώ­θη­κα με πολλά είδη μου­σι­κής. Όταν ήρθα στην Αθήνα για σπου­δές ξε­κί­νη­σα μα­θή­μα­τα ακορ­ντε­όν, επει­δή ανέ­κα­θεν αγα­πού­σα τον ήχο του. Στην πο­ρεία ο δά­σκα­λός μου με έκανε να το αγα­πή­σω ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο.

Πώς γί­νε­ται κά­ποιος να συν­δυά­ζει Νο­μι­κή και μου­σι­κή; Ποια είναι η με­γα­λύ­τε­ρη αγάπη σου από τις δυο;

Όσον αφορά στη μου­σι­κή, ποτέ δε σκέ­φτη­κα το εν­δε­χό­με­νο να ασχο­λη­θώ επαγ­γελ­μα­τι­κά με αυτή, ούτε και θα μπο­ρού­σα να προ­βλέ­ψω ότι θα απο­κτού­σε τόσο ση­μα­ντι­κή θέση στη ζωή μου. Αντί­θε­τα, η επι­λο­γή της Νο­μι­κής ήταν από πολύ νωρίς συ­νει­δη­τή για πολ­λούς λό­γους. Αρ­χι­κά υπήρ­χε μια ρο­μα­ντι­κή, αλλά ισχυ­ρή, αντί­λη­ψη του δι­καί­ου ως μέσου προ­σφο­ράς και πα­ρο­χής βο­ή­θειας και βέ­βαια οι επαγ­γελ­μα­τι­κές επι­λο­γές που θα μπο­ρού­σε να μου προ­σφέ­ρει το συ­γκε­κρι­μέ­νο πτυ­χίο.

Στη συ­νέ­χεια, όταν μπήκα στη σχολή ανα­κά­λυ­ψα πτυ­χές της νο­μι­κής επι­στή­μης που δεν είχα φα­ντα­στεί: τον πο­λυ­διά­στα­το χα­ρα­κτή­ρα της, τη σχέση της με την κα­θη­με­ρι­νή ζωή και την επι­και­ρό­τη­τα, τη γοη­τεία της θε­με­λί­ω­σης του νο­μι­κού επι­χει­ρή­μα­τος, την ορ­γά­νω­ση της νο­μι­κής σκέ­ψης μέσα από μια αλ­λη­λου­χία συλ­λο­γι­σμών και πολλά άλλα. Έτσι όπως εξε­λί­χθη­καν τα πράγ­μα­τα, πο­ρεύ­ο­μαι με δύο με­γά­λες αγά­πες και δε θα ήθελα να απο­χω­ρι­στώ καμία από τις δύο.

Υπάρ­χει κά­ποιος που έχεις συ­νερ­γα­στεί και δεν θα ήθε­λες; Υπάρ­χει κά­ποια συ­νερ­γα­σία που να ξε­χω­ρί­ζεις;

Όλες τις συ­νερ­γα­σί­ες μου τις ήθελα πολύ, κά­ποιες μά­λι­στα τις ονει­ρευό­μουν από παιδί. Δε φα­ντα­ζό­μουν ποτέ ότι θα βρι­σκό­μουν δίπλα σε καλ­λι­τέ­χνες που έγρα­ψαν και γρά­φουν ιστο­ρία: τον Λαυ­ρέ­ντη Μα­χαι­ρί­τσα, τον Θάνο Μι­κρού­τσι­κο, τον Διο­νύ­ση Σαβ­βό­που­λο, τον Μίλτο Πα­σχα­λί­δη, τον Γιάν­νη Κό­τσι­ρα, τον Γιώρ­γο Ντα­λά­ρα, τον Βα­σί­λη Πα­πα­κων­στα­ντί­νου, τον Χρή­στο Θη­βαίο, τον Βα­σί­λη Κα­ζούλ­λη, τον Φί­λιπ­πο Πλιά­τσι­κα, τον Νότη Μαυ­ρου­δή, τον Γιάν­νη Ζου­γα­νέ­λη, τον Σάκη Μπου­λά, τον Γιάν­νη Κού­τρα.

Έπαι­ξα μαζί τους στο Ηρώ­δειο, στο Μέ­γα­ρο Μου­σι­κής, στο Καλ­λι­μάρ­μα­ρο, σε συ­ναυ­λί­ες και μου­σι­κές σκη­νές, τα­ξί­δε­ψα μαζί τους στην Φραν­κφούρ­τη, το Μό­να­χο, τις Βρυ­ξέλ­λες, το Λον­δί­νο και τη Νέα Υόρκη, ερ­μή­νευ­σα τρα­γού­δια τους και με­λο­ποί­η­σαν στί­χους μου στο πρώτο μου CD. Δεν έχω τί­πο­τα πα­ρα­πά­νω να ευ­χη­θώ, παρά να φανώ άξια όλης αυτής της αγά­πης και της εμπι­στο­σύ­νης. Και αυτό είναι ένα με­γά­λο άγχος και μια τε­ρά­στια ευ­θύ­νη!

Πέ­ρυ­σι συ­νερ­γά­στη­κες με τον Λαυ­ρέ­ντη Μα­χαι­ρί­τσα.  Πώς ήταν μαζί σου και τι δεν πρό­κει­ται να ξε­χά­σεις ποτέ από την συ­νύ­παρ­ξη σας;

Δε θα ξε­χά­σω απο­λύ­τως τί­πο­τα, γιατί ο Λαυ­ρέ­ντης ήταν ο πιο σπου­δαί­ος καλ­λι­τέ­χνης, αλλά και ένας από τους πιο σπου­δαί­ους αν­θρώ­πους που έχω γνω­ρί­σει. Από τότε που πρω­το­συ­να­ντη­θή­κα­με στη σκηνή πριν από 9 χρό­νια, εκτί­μη­σα βαθιά την ακε­ραιό­τη­τα του χα­ρα­κτή­ρα του, την ευ­θύ­τη­τα και την ει­λι­κρί­νειά του, τη δο­τι­κό­τη­τα και την υπο­στη­ρι­κτι­κή στάση προς τους νε­ό­τε­ρους καλ­λι­τέ­χνες.

Εκτός από το ότι δίπλα του έμαθα πάρα πολλά σε όλα τα επί­πε­δα, του οφεί­λω κά­ποιες από τις πιο ση­μα­ντι­κές στιγ­μές στην καλ­λι­τε­χνι­κή μου πο­ρεία. Όταν έκανα το πρώτο μου δίσκο, έγρα­ψε μου­σι­κή σε στί­χους μου στα τρα­γού­δια «Κι εμείς κα­λύ­τε­ρα» και «Δύο και κάτι», με τί­μη­σε με τη συμ­με­το­χή του στο video clip του τρα­γου­διού «Λίγο χρώμα» και όταν τολ­μού­σα κάτι και­νούρ­γιο ήταν πάντα παρών.

Ποια ήταν η πιο δυ­να­τή στιγ­μή για σένα στην πο­ρεία σου μέχρι τώρα;

Χάρη στον Λαυ­ρέ­ντη έζησα την εμπει­ρία της συμ­με­το­χής στη συ­ναυ­λία του «Οι άγ­γε­λοι ζουν ακόμα στη Με­σό­γειο», στο Καλ­λι­μάρ­μα­ρο, τον Ιού­λιο του 2012. Ιδιαί­τε­ρα δυ­να­τές στιγ­μές ήταν ακόμα οι πα­ρα­στά­σεις-αφιε­ρώ­μα­τα του Διο­νύ­ση Σαβ­βό­που­λου στον Μάνο Χα­τζι­δά­κι στο Ηρώ­δειο και το Μέ­γα­ρο Μου­σι­κής, στη με­γά­λη συ­ναυ­λία του Μίλ­του Πα­σχα­λί­δη στο Θέ­α­τρο Βρά­χων αλλά και στην πρώτη προ­σω­πι­κή μου πα­ρά­στα­ση στο Σταυ­ρό του Νότου.

Έχεις κά­ποιο γούρι ή υπάρ­χει κά­ποιο μότο που ακο­λου­θείς πάντα;

Aut viam inveniam aut faciam («ή θα τον βρού­με τον δρόμο ή θα τον φτιά­ξου­με»).

Ποια είναι τα επό­με­να βή­μα­τα και τα όνει­ρα σου;

Ξε­κι­νάω με­τα­δι­δα­κτο­ρι­κή έρευ­να και πα­ράλ­λη­λα κάνω προ­σω­πι­κές συ­ναυ­λί­ες στην Ελ­λά­δα και την Κύπρο. Νέο single σε λί­γους μήνες: Συ­νερ­γα­σία-έκ­πλη­ξη!