Μιρέλα Πάχου: Οι σπουδές στη Νομική, η μουσική και ο «σπουδαίος άνθρωπος Λαυρέντης Μαχαιρίτσας»

Η Μιρέλα Πάχου ασχο­λεί­ται από παιδί με τη μουσική, ωστόσο, όλοι την γνω­ρί­σαμε όταν μας έκανε να τρα­γου­δάμε το όνομα της… τον περι­βό­ητο πλέον στίχο: «Εγώ να λέω “μίλα ρε” κι αυτός να λέει “Μιρέλα”».

Ωστόσο, το χαμο­γε­λα­στό κορίτσι από τη Ρόδο δεν είναι μία κλασική τρα­γου­δί­στρια… Έχει τελειώ­σει Νομική και αυτή τη στιγμή παρά το έντονο πρό­γραμμα της κάνει μετα­δι­δα­κτο­ρικό στο τμήμα πλη­ρο­φο­ρι­κής της Νομικής, το αχώ­ρι­στο ταίρι της στις εμφα­νί­σεις της είναι ένα… ακορ­ντεόν ενώ τα τρα­γού­δια της είναι άκρως χρω­μα­τι­στά!

Αυτή την περίοδο μέχρι και την Παρα­σκευή 6 Δεκεμ­βρίου, η Μιρέλα Πάχου εμφα­νί­ζε­ται στον Σταυρό του Νότου Plus κάθε Παρα­σκευή αλλά όχι μόνο της αλλά με έναν… καλ­λι­τέ­χνη έκπληξη.

Γεν­νή­θη­κες και μεγά­λω­σες στη Ρόδο. Πώς είναι να μεγα­λώ­νεις στην επαρχία και ποια η σχέση με την οικο­γέ­νεια σου;

Η Ρόδος είναι υπέροχη και νιώθω πολύ τυχερή που είναι ο τόπος μου. Ζω στην Αθήνα εδώ και 15 χρόνια, αλλά η Ρόδος παρα­μέ­νει ένα πολύ αγα­πη­μένο κομμάτι της ζωής μου. Πέρασα όμορφα παιδικά χρόνια σε μια επαρχία που μου παρείχε, εκτός από το ιδανικό φυσικό περι­βάλ­λον, θάλασσα, κλίμα κλπ., όλες τις ευκαι­ρίες που παρέχει μια μεγάλη πόλη σε όλα τα επίπεδα: εκπαί­δευση, ψυχα­γω­γία, πολι­τι­σμός. Μου λείπει η Ρόδος, όπως και η οικο­γέ­νεια και οι φίλοι μου και μακάρι να μπο­ρούσα να πηγαίνω πιο συχνά.

Από πόσο χρονών ασχο­λεί­σαι με τη μουσική;

Άρχισα να «παίζω» με ένα πιανάκι που μου έκαναν δώρο για τα γενέ­θλιά μου, ακο­λού­θησε ένα αρμόνιο γύρω στα 5 και στα 7 ξεκί­νησα μαθή­ματα με κλασικό πιάνο. Ο Αγα­πη­τός ήταν εκείνος που εντό­πισε την ιδιαί­τερη σχέση μου με τη μουσική και με παρό­τρυνε να εκφρα­στώ μέσα από αυτή, αρχικά σαν παι­χνίδι και στη συνέ­χεια περισ­σό­τερο οργα­νω­μένα και μεθο­δικά.

Πώς αντέ­δρα­σαν οι γονείς σου όταν τους είπες ότι θέλεις να ασχο­λη­θείς με το τρα­γούδι;

Οι γονείς μου δε με ώθησαν να ασχο­ληθώ με τη μουσική, αλλά υπο­στή­ρι­ξαν τις επι­λο­γές μου. Το βέβαιο είναι πως και οι δύο χαί­ρο­νται πολύ που συνε­χίζω τη δια­δρομή μου στο χώρο της νομικής επι­στή­μης.

Γιατί επέ­λε­ξες το ακορ­ντεόν και όχι κάποιο πιο συνη­θι­σμένο όργανο;

Ξεκί­νησα με σπουδές στο πιάνο, τις οποίες και  ολο­κλή­ρωσα. Αυτή η «κλασική» (κυριο­λε­κτικά και μετα­φο­ρικά) επιλογή ήταν νομίζω σωστή, γιατί μέσω του πιάνου  εξοι­κειώ­θηκα με πολλά είδη μου­σι­κής. Όταν ήρθα στην Αθήνα για σπουδές ξεκί­νησα μαθή­ματα ακορ­ντεόν, επειδή ανέ­κα­θεν αγα­πούσα τον ήχο του. Στην πορεία ο δάσκα­λός μου με έκανε να το αγαπήσω ακόμα περισ­σό­τερο.

Πώς γίνεται κάποιος να συν­δυά­ζει Νομική και μουσική; Ποια είναι η μεγα­λύ­τερη αγάπη σου από τις δυο;

Όσον αφορά στη μουσική, ποτέ δε σκέ­φτηκα το ενδε­χό­μενο να ασχο­ληθώ επαγ­γελ­μα­τικά με αυτή, ούτε και θα μπο­ρούσα να προ­βλέψω ότι θα απο­κτούσε τόσο σημα­ντική θέση στη ζωή μου. Αντί­θετα, η επιλογή της Νομικής ήταν από πολύ νωρίς συνει­δητή για πολλούς λόγους. Αρχικά υπήρχε μια ρομα­ντική, αλλά ισχυρή, αντί­ληψη του δικαίου ως μέσου προ­σφο­ράς και παροχής βοή­θειας και βέβαια οι επαγ­γελ­μα­τι­κές επι­λο­γές που θα μπο­ρούσε να μου προ­σφέ­ρει το συγκε­κρι­μένο πτυχίο.

Στη συνέ­χεια, όταν μπήκα στη σχολή ανα­κά­λυψα πτυχές της νομικής επι­στή­μης που δεν είχα φαντα­στεί: τον πολυ­διά­στατο χαρα­κτήρα της, τη σχέση της με την καθη­με­ρινή ζωή και την επι­και­ρό­τητα, τη γοητεία της θεμε­λί­ω­σης του νομικού επι­χει­ρή­μα­τος, την οργά­νωση της νομικής σκέψης μέσα από μια αλλη­λου­χία συλ­λο­γι­σμών και πολλά άλλα. Έτσι όπως εξε­λί­χθη­καν τα πράγ­ματα, πορεύ­ο­μαι με δύο μεγάλες αγάπες και δε θα ήθελα να απο­χω­ρι­στώ καμία από τις δύο.

Υπάρχει κάποιος που έχεις συνερ­γα­στεί και δεν θα ήθελες; Υπάρχει κάποια συνερ­γα­σία που να ξεχω­ρί­ζεις;

Όλες τις συνερ­γα­σίες μου τις ήθελα πολύ, κάποιες μάλιστα τις ονει­ρευό­μουν από παιδί. Δε φαντα­ζό­μουν ποτέ ότι θα βρι­σκό­μουν δίπλα σε καλ­λι­τέ­χνες που έγραψαν και γράφουν ιστορία: τον Λαυ­ρέ­ντη Μαχαι­ρί­τσα, τον Θάνο Μικρού­τσικο, τον Διονύση Σαβ­βό­πουλο, τον Μίλτο Πασχα­λίδη, τον Γιάννη Κότσιρα, τον Γιώργο Νταλάρα, τον Βασίλη Παπα­κων­στα­ντί­νου, τον Χρήστο Θηβαίο, τον Βασίλη Καζούλλη, τον Φίλιππο Πλιά­τσικα, τον Νότη Μαυ­ρουδή, τον Γιάννη Ζου­γα­νέλη, τον Σάκη Μπουλά, τον Γιάννη Κούτρα.

Έπαιξα μαζί τους στο Ηρώδειο, στο Μέγαρο Μου­σι­κής, στο Καλ­λι­μάρ­μαρο, σε συναυ­λίες και μου­σι­κές σκηνές, ταξί­δεψα μαζί τους στην Φραν­κφούρτη, το Μόναχο, τις Βρυ­ξέλ­λες, το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη, ερμή­νευσα τρα­γού­δια τους και μελο­ποί­η­σαν στίχους μου στο πρώτο μου CD. Δεν έχω τίποτα παρα­πάνω να ευχηθώ, παρά να φανώ άξια όλης αυτής της αγάπης και της εμπι­στο­σύ­νης. Και αυτό είναι ένα μεγάλο άγχος και μια τερά­στια ευθύνη!

Πέρυσι συνερ­γά­στη­κες με τον Λαυ­ρέ­ντη Μαχαι­ρί­τσα.  Πώς ήταν μαζί σου και τι δεν πρό­κει­ται να ξεχά­σεις ποτέ από την συνύ­παρξη σας;

Δε θα ξεχάσω απο­λύ­τως τίποτα, γιατί ο Λαυ­ρέ­ντης ήταν ο πιο σπου­δαίος καλ­λι­τέ­χνης, αλλά και ένας από τους πιο σπου­δαί­ους ανθρώ­πους που έχω γνω­ρί­σει. Από τότε που πρω­το­συ­να­ντη­θή­καμε στη σκηνή πριν από 9 χρόνια, εκτί­μησα βαθιά την ακε­ραιό­τητα του χαρα­κτήρα του, την ευθύ­τητα και την ειλι­κρί­νειά του, τη δοτι­κό­τητα και την υπο­στη­ρι­κτική στάση προς τους νεό­τε­ρους καλ­λι­τέ­χνες.

Εκτός από το ότι δίπλα του έμαθα πάρα πολλά σε όλα τα επίπεδα, του οφείλω κάποιες από τις πιο σημα­ντι­κές στιγμές στην καλ­λι­τε­χνική μου πορεία. Όταν έκανα το πρώτο μου δίσκο, έγραψε μουσική σε στίχους μου στα τρα­γού­δια «Κι εμείς καλύ­τερα» και «Δύο και κάτι», με τίμησε με τη συμ­με­τοχή του στο video clip του τρα­γου­διού «Λίγο χρώμα» και όταν τολ­μούσα κάτι και­νούρ­γιο ήταν πάντα παρών.

Ποια ήταν η πιο δυνατή στιγμή για σένα στην πορεία σου μέχρι τώρα;

Χάρη στον Λαυ­ρέ­ντη έζησα την εμπει­ρία της συμ­με­το­χής στη συναυ­λία του «Οι άγγελοι ζουν ακόμα στη Μεσό­γειο», στο Καλ­λι­μάρ­μαρο, τον Ιούλιο του 2012. Ιδιαί­τερα δυνατές στιγμές ήταν ακόμα οι παραστάσεις-αφιερώματα του Διονύση Σαβ­βό­που­λου στον Μάνο Χατζι­δάκι στο Ηρώδειο και το Μέγαρο Μου­σι­κής, στη μεγάλη συναυ­λία του Μίλτου Πασχα­λίδη στο Θέατρο Βράχων αλλά και στην πρώτη προ­σω­πική μου παρά­σταση στο Σταυρό του Νότου.

Έχεις κάποιο γούρι ή υπάρχει κάποιο μότο που ακο­λου­θείς πάντα;

Aut viam inveniam aut faciam («ή θα τον βρούμε τον δρόμο ή θα τον φτιά­ξουμε»).

Ποια είναι τα επόμενα βήματα και τα όνειρα σου;

Ξεκινάω μετα­δι­δα­κτο­ρική έρευνα και παράλ­ληλα κάνω προ­σω­πι­κές συναυ­λίες στην Ελλάδα και την Κύπρο. Νέο single σε λίγους μήνες: Συνεργασία-έκπληξη!