Μαθήματα καλλιτεχνίας και σωστής συνεργασίας παραδίδουν καθημερινά οι ζωγράφοι της Ρόδου

Γράφει

ο Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

Απο­τε­λούν μια από τις λίγες μορφές καλ­λι­τε­χνι­κής έκφρα­σης που έχουν πλήρως εναρ­μο­νι­στεί με το του­ρι­στικό ρεύμα. Καθη­με­ρινά δημιουρ­γούν έργα που λει­τουρ­γούν ως μικροί πρε­σβευ­τές της Ρόδου σε ολό­κληρο τον κόσμο. Είναι οι ζωγρά­φοι του νησιού και είναι εκείνοι που έχουν κατα­φέ­ρει να δημιουρ­γή­σουν ένα μικρό συνε­ται­ρι­σμό τα μέλη του οποίου συνερ­γά­ζο­νται αρμο­νικά για να μπο­ρέ­σουν να εξα­σφα­λί­σουν τα απα­ραί­τητα προς το ζην.

Τα χιλιά­δες έργα που οι υπαί­θριοι ζωγρά­φοι δημιουρ­γούν κάθε καλο­καίρι, φέρουν την υπο­γραφή του δημιουρ­γού και ακριβώς δίπλα γράφουν με μεγάλα γράμ­ματα «RHODES” ή «Rhodos» ή απλώς «Ρόδος». Αυτά τα έργα κοσμούν τα σαλόνια στις κατοι­κίες των επι­σκε­πτών του νησιού και λει­τουρ­γούν τόσο ως ανα­μνη­στικά απο­λαυ­στι­κών δια­κο­πών, αλλά και ως μέσα δια­φή­μι­σης. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν κανο­νι­στεί οικο­γε­νειακά πακέτα δια­κο­πών μόνο και μόνο από μια συζή­τηση που με τη σειρά της ξεκί­νησε με αφορμή ένα τέτοιο πίνακα.

«Είμαστε 22 άτομα στο σωμα­τείο υπαί­θριων ζωγρά­φων “Απελλής” και όλοι μαζί δου­λεύ­ουμε συντο­νι­σμένα, μέσα από μια συμ­φω­νία κυρίων που έχουμε κάνει μεταξύ μας» δήλωσε προς τη “δημο­κρα­τική” ο πρό­ε­δρός του κ. Γιάννης Χατζη­βα­σί­λης, υιός του αεί­μνη­στου και μεγάλου, λαϊκού καλ­λι­τέ­χνη Βασίλη Χατζη­βα­σίλη. Οι υπαί­θριοι ζωγρά­φοι μοι­ρά­ζο­νται στις θέσεις Νεώριο, πύλη Ντ’ Αμπουάζ, πλατεία Μου­σείου και πλατεία Εβραίων Μαρ­τύ­ρων. Στις θέσεις αυτές εναλ­λάσ­σο­νται κάθε εβδο­μάδα,  έτσι ώστε όλοι να είναι ίσοι, όλοι να μοι­ρά­ζο­νται εξίσου τα καλά και τα δύσκολα πόστα.

«Ολοι προ­σφέ­ρουμε την καλ­λι­τε­χνία και για το λόγο αυτό συντο­νι­στή­καμε ώστε όλοι να δου­λεύ­ουμε με τις ίδιες τιμές και όλοι να έχουμε ίσες ευκαι­ρίες απέ­να­ντι στους υπο­ψή­φιους πελάτες» εξήγησε ο κ. Χατζη­βα­σί­λης, απο­δει­κνύ­ο­ντας ότι οι υγιείς συνερ­γα­σίες μπορούν να λει­τουρ­γή­σουν στην πράξη και να απο­φέ­ρουν σπου­δαία απο­τε­λέ­σματα. Υπάρ­χουν, ωστόσο ελά­χι­στα πρόσωπα που αρνού­νται να συμπρά­ξουν με την πολι­τική του Σωμα­τείου «Απελλής» και επι­διώ­κουν να παζα­ρεύ­ουν τις τιμές και να περι­φέ­ρο­νται στα πόστα. «Το Σωμα­τείο μας ξεκί­νησε το έτος 1983 και από τότε όλοι μας παλεύ­ουμε για το καλύ­τερο. Εάν κάποια πρόσωπα δεν μπορούν να εναρ­μο­νι­στούν με τους κανόνες που η παρά­δοση επέβαλε στον κλάδο μας, τότε είναι καλό να δου­λεύ­ουν σε κάποιο δια­φο­ρε­τικό χώρο, τον οποίο θα μπο­ρούσε να προσ­διο­ρί­σει η δημο­τική αρχή».

Εκείνο που ο κ. Χατζη­βα­σί­λης προ­σπα­θεί να εξη­γή­σει είναι το αυτο­νό­ητο: Εάν όλοι δεν λει­τουρ­γούν σαν ρολόι, τότε ο ένας που δεν ακο­λου­θεί μπορεί να στα­μα­τή­σει ολό­κληρο το μηχα­νι­σμό. Η «παρα­φω­νία» των ελά­χι­στων έχει ανα­γκά­σει ορι­σμέ­νους από τους καλ­λι­τέ­χνες να εγκα­τα­λεί­ψουν τις θέσεις τους στην πόλη της Ρόδου και να εγκα­τα­στα­θούν μέσα σε ξενο­δο­χεία. Εκεί, στα μεγάλα ξενο­δο­χεία έχουν περισ­σό­τε­ρες ευκαι­ρίες για να κερ­δί­σουν πελάτες, καθώς ως ένας του­ρί­στας παρα­κι­νεί (άμεσα ή έμμεσα) τον άλλο στο να κάνει ένα πορ­τραίτο.

Η σεζόν για τους καλ­λι­τέ­χνες, όπως και για όλους τους υπό­λοι­πους επαγ­γελ­μα­τίες της Ρόδου, φέτος δεν πάει καλά. Οι του­ρί­στες είναι πιο συγκρα­τη­μέ­νοι στις δαπάνες τους, ίσως και να μην έχουν χρήματα για να ξοδέ­ψουν. «Ένα πορ­τραίτο, ή μια οικο­γε­νειακή παρά­σταση δημιουρ­γεί­ται εκείνη την ώρα μπροστά στα μάτια των επι­σκε­πτών μας. Βλέπουν το λευκό χαρτί να ζωντα­νεύει με το κάρ­βουνο και σιγά – σιγά να παίρ­νουν μορφή οι εικόνες. Μαγεύ­ο­νται και αυτό τους αρέσει. Αγαπούν τις εικόνες αυτές και είναι το καλύ­τερο ανα­μνη­στικό από τις δια­κο­πές τους, γιατί εμείς πάντα φρο­ντί­ζουμε δίπλα στην υπο­γραφή μας να γρά­φουμε το όνομα του νησιού μας και την χρο­νο­λο­γία. Αυτό είναι πραγ­μα­τικά όμορφο και αυτό στο­λί­ζουν στα σπίτια τους».

Πρέπει να σημειω­θεί ότι οι υπαί­θριοι ζωγρά­φοι του νησιού απο­τε­λούν σήμερα μία από τις ελά­χι­στες δρα­στη­ριό­τη­τες που προ­σφέ­ρουν προς τους του­ρί­στες αυθε­ντική, ροδί­τικη γεύση. Το γεγονός αυτό το γνω­ρί­ζουν οι επι­σκέ­πτες της Ρόδου και μάλιστα δεν είναι λίγοι εκείνοι που μετα­βαί­νουν στα πόστα των ζωγρά­φων και ζητούν μια προ­σω­πο­γρα­φία, γιατί θεωρούν ότι το έργο που θα πάρουν, κάποια στιγμή θα απο­κτή­σει σοβαρή αξία. Στο θέμα της οικο­νο­μι­κής αξίας πιστεύ­ουν πολλοί επι­σκέ­πτες, διότι γνω­ρί­ζουν ότι αρκετοί από τους ζωγρά­φους της Ρόδου είναι μεγάλοι καλ­λι­τέ­χνες, ανα­γνω­ρί­σι­μοι στην Ελλάδα και στο εξω­τε­ρικό.

«Τις προ­σω­πο­γρα­φίες τις κάνουμε ως επάγ­γελμα, όμως η πραγ­μα­τική καλ­λι­τε­χνική αξία των μελών του Σωμα­τείου μας φαί­νε­ται στις ατο­μι­κές και στις συλ­λο­γι­κές εκθέ­σεις που συμ­με­τέ­χουν» εξήγησε προς τη “δημο­κρα­τική” ο κ. Γιάννης Χατζη­βα­σί­λης και τόνισε ότι «τα περισ­σό­τερα μέλη του “Απελλής” το χειμώνα ταξι­δεύ­ουν σε όλη την Ευρώπη, δημιουρ­γούν, εκπαι­δεύ­ο­νται, ανα­πτύσ­σο­νται και το καλο­καίρι επι­στρέ­φουν στην βάση τους, για να συνε­χί­σουν τη σπου­δαία παρά­δοση των ζωγρά­φων της Ρόδου».