Ψυχραιμία

Πότε άραγε χάθηκε η δυνα­τό­τητα των μελών της κυβέρ­νη­σης και του κυβερ­νη­τι­κού κόμ­μα­τος να δέχο­νται και να αντέ­χουν την κριτική; Οποιος δια­φω­νεί με την κυβέρ­νηση βαφτί­ζε­ται εχθρός της στα­θε­ρό­τη­τας ή της προόδου. Η κυβέρ­νηση, κιν­δυ­νεύει, όσο πιο απα­ξιω­τικά αντι­με­τω­πί­ζει την κριτική, τόσο πιο δυνα­μική να τη βρει κάποια στιγμή μπροστά της. Προ­σπα­θεί να παρου­σιά­σει κάθε δια­μαρ­τυ­ρία ενα­ντίον της σαν κίνδυνο για «διχασμό» για προ­σπά­θεια δημιουρ­γίας «νέων αγα­να­κτι­σμέ­νων και μπα­χα­λο­ποί­η­σης». Αυτό που έχουμε σήμερα είναι μια κοι­νω­νία βαθιά δυσα­ρε­στη­μένη από την κυβέρ­νηση για την ακρί­βεια, για τη στε­γα­στική κρίση, για την κατά­σταση με την εγκλη­μα­τι­κό­τητα, για τα απο­γευ­μα­τινά χει­ρουρ­γεία με «νόμιμα φακε­λά­κια», για τα προ­βλή­ματα με το κράτος δικαίου, για τις υπο­κλο­πές, για τα Τέμπη, για την αλα­ζο­νεία αρκετών υπουρ­γών. Κοι­νω­νική δυσα­ρέ­σκεια έχουμε όχι «εμφύλιο πόλεμο». Ψυχραι­μία χρειά­ζε­ται και να ξανα­πιά­σει τον παλμό της κοι­νω­νίας, που μοιάζει να χάθηκε στην κοιλάδα των Τεμπών.