Είναι βραδείας ωρίμανσης…

Εκεί όπου όλοι νό­μι­ζαν ότι κα­τά­φε­ραν να πε­ριο­ρί­σουν τις συ­νέ­πειες από την υπό­θε­ση των Τε­μπών, oχυ­ρώ­θη­καν πίσω από το «αν­θρώ­πι­νο λάθος» και το επι­χεί­ρη­μα πως «ατυ­χή­μα­τα με τρένα συμ­βαί­νουν και στις πιο σο­βα­ρές χώρες, πα­ντού και πάντα», έρ­χε­ται το «συ­ναί­σθη­μα», όπως κι αν ορί­ζε­ται για τον κα­θέ­να μας, και βάζει τα πράγ­μα­τα στη θέση τους. Γιατί κάθε Ελ­λη­νας γο­νιός ταυ­τί­στη­κε με όσους είχαν τη δι­καιο­λο­γη­μέ­νη απαί­τη­ση να φθά­σουν σώα τα παι­διά τους στη Θεσ­σα­λο­νί­κη. Πί­στε­ψε ότι ο θυμός θα πα­ρα­γρα­φό­ταν με την εκλο­γι­κή νίκη της. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, τα Τέμπη δεν ξε­χά­στη­καν και η κυ­βέρ­νη­ση έμοια­ζε να ήθελε να ξε­χα­στούν με το ζόρι, γε­γο­νός που κλι­μά­κω­σε τον θυμό και γι­γά­ντω­σε τη δυ­σπι­στία. Προ­φα­νώς, συμ­βάλ­λει η αξιο­πρε­πής, θε­σμι­κή και σθε­να­ρή αντί­δρα­ση γο­νέ­ων των θυ­μά­των του τρα­γι­κού δυ­στυ­χή­μα­τος. Απο­δει­κνύ­ει, ένα χρόνο μετά, ότι τα με­γά­λα πένθη είναι βρα­δεί­ας ωρί­μαν­σης. Το πέν­θος ελέγ­χει, δεν ελέγ­χε­ται. Συ­μπε­ρι­φέ­ρε­ται όπως το νερό: ακο­λου­θεί δια­δρο­μές απρό­βλε­πτες και δυ­σα­νά­γνω­στες. Αρκεί και μια μικρή, ανε­παί­σθη­τη, ρωγμή για να διο­χε­τευ­θεί και να προ­κα­λέ­σει ζη­μιές…