Γιάννης Ρέτσος: “Αντί Ευχών”

Η άποψη του Προ­έ­δρου ΣΕΤΕ, κ. Γιάννη Ρέτσου, για το 2018 και οι προσ­δο­κίες για τη χρονιά που έρχεται

“Πάντα τέτοιες μέρες συνη­θί­ζουμε ν’ ανταλ­λά­ζουμε ευχές, να θέτουμε στόχους και να κάνουμε δια­κη­ρύ­ξεις για τη νέα χρονιά.

Ιδανικά, επι­χει­ρούμε κάποιο είδος ανα­σκό­πη­σης και αυτο­κρι­τι­κής, ανα­ζη­τώ­ντας στον εαυτό μας κάποια από τα αίτια πιθανών δια­ψεύ­σεων ή απο­τυ­χιών. Με αυτό τον τρόπο θέλουμε να ξορ­κί­σουμε το σύνηθες ότι «για όλα φταίνε οι άλλοι!»

Σε αυτό λοιπόν το μοτίβο, θα επι­χει­ρήσω να συνο­ψίσω κάποιες απόψεις για το 2018, αλλά και τις πραγ­μα­τι­κές μου προσ­δο­κίες για το 2019.

Συνήθως, στις δημό­σιες τοπο­θε­τή­σεις μου μιλάω για τον του­ρι­σμό. Σήμερα θα επε­κταθώ, γιατί όπως λέω πάντα, καμία χώρα δεν μπορεί να βασί­ζε­ται σε μία μόνο δρα­στη­ριό­τητα και κανένας τομέας της οικο­νο­μίας δεν μπορεί να προ­ο­δεύει διαρκώς μόνος του, απο­κομ­μέ­νος από τους υπό­λοι­πους.

Το 2018 λοιπόν ήταν μια ακόμα χρονιά ρεκόρ για τον του­ρι­σμό μας.

Θα περί­μενε κανείς, μετά από οκτώ χρόνια κρίσης, τρία μνη­μό­νια και ατέ­λειω­τες θυσίες, κυρίως της μεσαίας τάξης και των χαμη­λό­τε­ρων οικο­νο­μικά στρω­μά­των, να έχουμε ήδη μπει σε ένα σταθερό περι­βάλ­λον ανά­πτυ­ξης, δημιουρ­γώ­ντας νέο πλούτο που στα­διακά θα ανα­πλη­ρώ­νει τις 25 χαμένες μονάδες του ΑΕΠ αυτής της οκτα­ε­τίας.

Δυστυ­χώς αυτό δε συνέβη ούτε το 2018.

Η ανά­πτυξη παρα­μέ­νει αναι­μική, η χώρα δεν μπορεί ακόμα να βγει στις αγορές, το διεθνές οικο­νο­μικό περι­βάλ­λον είναι ασταθές και οι «ταύροι» εναλ­λάσ­σο­νται με τις «αρκού­δες» σε εβδο­μα­διαία βάση. Στο εσω­τε­ρικό, η συνεν­νό­ηση εξα­κο­λου­θεί να απο­τε­λεί μεγάλο ζητού­μενο σε όλα τα επίπεδα. Ακόμα δεν έχουμε κατα­λή­ξει ποιο πρέπει να είναι το παρα­γω­γικό μοντέλο της χώρας. Σε επίπεδο του­ρι­στι­κού τομέα είμαστε σε ανα­ζή­τηση ανα­φο­ρικά με το πώς θα αλλά­ξουμε νοο­τρο­πία και θα δια­χει­ρι­στούμε τους προ­ο­ρι­σμούς μας για να συνε­χί­σουμε να δεχό­μα­στε τα εκα­τομ­μύ­ρια των του­ρι­στών.

Σε επίπεδο εται­ρειών επι­χει­ρούμε να εφαρ­μό­σουμε σύγ­χρονα μοντέλα εται­ρι­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης και να προ­σελ­κύ­σουμε νέα κεφά­λαια, που θα φέρουν νέες επεν­δύ­σεις, μεγα­λύ­τερο εισό­δημα, περισ­σό­τε­ρες θέσεις εργα­σίας.

Το κερα­σάκι σε όλα αυτά, είναι οι ελίτ του τόπου, πολι­τι­κές, οικο­νο­μι­κές και πνευ­μα­τι­κές, που εξα­κο­λου­θη­τικά αδυ­να­τούν να συνεν­νοη­θούν και να συν­δη­μιουρ­γή­σουν τα νέα πρότυπα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ποιες μπορεί να είναι οι προσ­δο­κίες για το 2019;

Θα ακου­στεί απλοϊκό, είναι δύσκολο όμως να γίνει και χρειά­ζε­ται υπερ­βά­σεις.

Σκε­φτείτε όμως όλοι, να κατα­φέρ­ναμε να απο­στα­σιο­ποι­η­θούμε για λίγο από την πραγ­μα­τι­κό­τητά μας: όσοι ευη­με­ρούν να απο­στα­σιο­ποι­η­θούν από την επι­τυ­χία τους, όσοι απλά εξα­σφα­λί­ζουν τα προς το ζην από την καθη­με­ρι­νό­τητά τους κι όσοι πασχί­ζουν να επι­βιώ­σουν από τη διαρκή τους αγωνία για επι­βί­ωση.

Πόσες περισ­σό­τε­ρες πιθα­νό­τη­τες δε θα είχαμε να κατα­νο­ή­σουμε τι χρειά­ζε­ται να γίνει για να βρεθεί η κοινή συνι­στα­μένη που θα οδη­γή­σει σε πραγ­μα­τική ανά­πτυξη!

Θα παράξει νέο εισό­δημα και δε θ’ ανα­κυ­κλώ­νει απλά το υφι­στά­μενο.

Θα δημιουρ­γή­σει πραγ­μα­τι­κές νέες θέσεις εργα­σίας και όχι νέες μορφές ελα­στι­κής απα­σχό­λη­σης.

Θα φέρει αύξηση του κατώ­τα­του μισθού ως απο­τέ­λε­σμα της συμ­φω­νίας των παρα­γό­ντων της αγοράς και όχι ως απλώς νομο­θε­τι­κών πρω­το­βου­λιών.

Θα επι­δο­τεί την εργασία και όχι την ανεργία.

Θα μπορεί να χρη­μα­το­δο­τεί και να συντη­ρεί ένα υγιές πλέγμα προ­στα­σίας για τους κοι­νω­νικά αδύ­να­μους.

Και τέλος, που θα αφήνει το περι­θώ­ριο στον καθένα να ονει­ρεύ­ε­ται ένα καλύ­τερο μέλλον.

Με την εφαρ­μογή νέων τεχνο­λο­γιών, με τη δυνα­τό­τητα χρη­μα­το­δό­τη­σης και­νο­τό­μων ιδεών, με την ενθάρ­ρυνση συμπρά­ξεων με κάθε τρόπο, με την ολο­κλη­ρω­τική εξα­φά­νιση ανα­χρο­νι­στι­κών συντε­χνιών που συμ­με­τεί­χαν στη δημιουρ­γία της κρίσης.

Θα μου πείτε βέβαια, ωραία όλα αυτά για να ονει­ρεύ­ε­σαι, τι κάνεις όμως στην πραγ­μα­τι­κό­τητα;

Η απά­ντησή είναι απλή: τόση ώρα αναλύω τις προσ­δο­κίες μου για το 2019.

Από όλους εμάς εξαρ­τά­ται πότε θα απο­φα­σί­σουμε, θυσιά­ζο­ντας κεκτη­μένα, υπερ­βαί­νο­ντας προ­κα­τα­λή­ψεις και σκε­πτό­με­νοι έξω από τα κου­τά­κια μας, να προ­σπα­θή­σουμε να κάνουμε τις προσ­δο­κίες και τις επι­θυ­μίες πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Καλή χρονιά, με υγεία, χαμό­γελα και θετικές σκέψεις!”