Μια επανάληψη μέχρι του χρόνου

Στις 19 Δεκεμ­βρίου 1843 κυκλο­φο­ρεί στο Λονδίνο το διήγημα του Τσαρλς Ντίκενς «Χρι­στου­γεν­νιά­τικα Κάλαντα» (Christmas Carol), το οποίο μέσα σε ελά­χι­στες μέρες γίνεται ανάρ­πα­στο. Ο λόγος απλός: οι ολο­ζώ­ντα­νοι χαρα­κτή­ρες και οι υπέ­ρο­χες εικόνες της ιστο­ρίας μετα­δί­δουν στον ανα­γνώ­στη το ζεστό εορ­τα­στικό κλίμα που έχει δημιουρ­γή­σει ο Ντίκενς ανα­γκά­ζο­ντάς τον να παρα­δο­θεί και ο ίδιος στη μαγεία των Χρι­στου­γέν­νων. Η χαρα­κτη­ρι­στική φιγούρα του Εμπε­νί­ζερ Σκρουτζ, σύμβολο της τσι­γκου­νιάς, πρω­τα­γω­νι­στεί στο βιβλίο. Πρό­κει­ται για έναν μίζερο άνθρωπο που γεμάτος αδια­φο­ρία για κάθε λογής συναί­σθημα θησαύ­ριζε εις βάρος των φτωχών ανθρώ­πων. Ωστόσο, ο τσι­γκού­νης γέρος κατα­φέρ­νει να βρει το Πνεύμα των Χρι­στου­γέν­νων, μετα­νιώ­νει για την άσχημη συμπε­ρι­φορά του, εξι­λε­ώ­νε­ται και μοι­ρά­ζε­ται τις εορ­τα­στι­κές μέρες με τον εργα­ζό­μενο της επι­χεί­ρη­σής του που μέχρι πρό­τι­νος ταλαι­πω­ρούσε και εκμε­ταλ­λευό­ταν. Και είναι τα δια­χρο­νικά κοι­νω­νικά μηνύ­ματα του συγ­γρα­φέα για την αγάπη, την ανθρώ­πινη αξία και την εξά­λειψη των κοι­νω­νι­κών δια­κρί­σεων που πρέπει να μας προ­βλη­μα­τί­σουν αν ανα­λο­γι­στούμε πως σήμερα, δύο αιώνες μετά, οι κοι­νω­νι­κές δια­κρί­σεις και πάσης φύσεως αδικίες , αλλά και η ολοένα μεγα­λύ­τερη απουσία αξιών και συναι­σθη­μά­των, έχουν εξο­ρί­σει το χρι­στου­γεν­νιά­τικο πνεύμα του Ντίκενς από τις ζωές μας. Ας θυμη­θούμε λοιπόν, πως ο Ντίκενς στην κλασική πλέον Χρι­στου­γεν­νιά­τικη Ιστορία του για μια ακόμη φορά «τάσ­σε­ται στο πλευρό των αδύ­να­μων» και δια­μη­νύει πως ποτέ δεν είναι αργά για ένα θαύμα!