Στη Μνήμη του Ιωάννη Ζίγδη – Παράδειγμα Πολιτικού Ανδρός προς μίμηση

Του Ιάκωβου Τσ. Κολαϊνή

…. Στην πρό­κληση της Δικτα­το­ρίας προ­τί­μησα τη φυλακή. Οι Θερ­μο­πύ­λες που μου δόθηκε να φυλάξω, ήταν η ελευ­θε­ρία της γνώμης και το δικαί­ωμα του πολίτη να συμ­με­τέ­χει στα κοινά. Πολλές «Ισμήνες» προ­σπά­θη­σαν να με απο­τρέ­ψουν, να με μετα­πεί­σουν, να μην επι­μείνω στην απόφασή μου αυτή. Λυπού­μαι γιατί τις πίκρανα.

Έχουν όμως αμέ­ρι­στη τη συμπά­θειά μου, γιατί η προ­σπά­θειά τους πήγαζε από το περίσ­σευμα της αγάπης τους. Ήταν φυσικά και οι εκπρό­σω­ποι του πολι­τι­κού ρεα­λι­σμού, που κατέ­βα­λαν ανά­λο­γες προ­σπά­θειες. Γι’ αυτούς τίποτε το ωφέλιμο δε μπορεί να βγει από την αμε­τά­θετη προ­σή­λωση σε ορι­σμέ­νες αρχές, όσο βασικές και να είναι. Γι’ αυτούς οι συμ­βι­βα­σμοί που βολεύ­ουν είναι ο χρυσός κανόνας της πολι­τι­κής και ατο­μι­κής συμπε­ρι­φο­ράς…

Λυπού­μαι που μαζί τους δεν μπορεί να υπάρξει συνεν­νό­ηση. Μας χωρίζει βαθύ χάσμα στην αντί­ληψη της έννοιας του «χρέους».

Γι’ αυτό αμε­τα­νό­ητα προ­τί­μησα τη φυλακή*….

* από­σπα­σμα από τον πρόλογο του Βιβλίου του Ιωάννη Ζίγδη “Προ­τί­μησα τη φυλακή”

Στις 21 Οκτω­βρίου συμπλη­ρώ­νο­νται 28 χρόνια από το θάνατο του συμπα­τριώτη μας Πολι­τι­κού Ιωάννη Ζίγδη. Ενός Πολι­τι­κού που ξεχώ­ριζε για την προ­σή­λωση του στους Δημο­κρα­τι­κούς Θεσμούς, για τον Πατριω­τι­σμό του, για την αγάπη του στα Δωδε­κά­νησα αλλά και για το πείσμα του στην υπε­ρά­σπιση των ιδεών και των απόψεων του περί του πολι­τι­κού γίγνε­σθαι της εποχής του.

Η παρούσα αναφορά στην προ­σω­πι­κό­τητα και την πολι­τική δράση του αεί­μνη­στου Ιωάννη Ζίγδη στο­χεύει αφενός να κεντρί­σει το ενδια­φέ­ρον όλων εκείνων και ιδιαί­τερα της νέας γενιάς που δεν είχαν την τύχη να τον γνω­ρί­σουν κατά τη διάρ­κεια της πολι­τι­κής του δράσης και αφε­τέ­ρου να φρε­σκά­ρει τη μνήμη όσων τον γνώ­ρι­σαν ως μαχό­μενο Δωδε­κα­νή­σιο Πολι­τικό και να δια­πι­στώ­σουν οι μεν και οι δε πόσο επί­και­ρες είναι οι απόψεις του σε πολλά θέματα της σημε­ρι­νής οικο­νο­μι­κής και πολι­τι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας της χώρας μας.

Ο Ιωάννης Ζίγδης γεν­νή­θηκε στη Λίνδο της Ρόδου στις 21 Ιουλίου 1913, όπου πέρασε τα παιδικά και νεανικά του χρόνια υπό Ιταλική κατοχή, και πέθανε στις 21 Οκτω­βρίου 1997 στην Αθήνα. Στη διάρ­κεια της πολι­τι­κής του δράσης, κατά το δεύτερο ήμισυ του εικο­στού αιώνα, συνέ­βαλε τα μέγιστα στη δια­μόρ­φωση της πολι­τι­κής ζωής στην Ελλάδα και θεω­ρεί­ται ένας από τους επι­φα­νέ­στε­ρους και μαχη­τι­κό­τε­ρους πολι­τι­κούς της εποχής του.

Σπού­δασε αρχικά στην Α.Σ.Ο.Ε.Ε. και μετέ­πειτα συνέ­χισε και ολο­κλή­ρωσε τις σπουδές του στις Οικο­νο­μι­κές και Πολι­τι­κές επι­στή­μες σε Γενεύη, Λωζάννη και Λονδίνο. Το 1939 ανα­κη­ρύ­χθηκε Διδά­κτο­ρας Οικο­νο­μι­κών (Ph.D. Econ.) από τη Σχολή Οικο­νο­μι­κών και Πολι­τι­κών Επι­στη­μών του Λον­δί­νου όπου εκπό­νησε τη δια­τριβή του με θέμα «Πόλεμος και Οικο­νο­μία». Το θέμα της δια­τρι­βής του φανε­ρώ­νει ότι ο Ιωάννης Ζίγδης διέ­βλεψε τις κατα­στρο­φι­κές συνέ­πειες του επερ­χό­με­νου Πολέμου και προ­φα­νώς ήθελε να είναι έτοιμος να ανα­λά­βει δράση ως Οικο­νο­μο­λό­γος σε διεθνές επίπεδο, όπως και έγινε.

Ο Ιωάννης Ζίγδης ήταν διο­ρα­τι­κός και έδινε μεγάλη σημασία στις προ­βλέ­ψεις που έχουν να κάνουν με τη δια­κυ­βέρ­νηση μιας χώρας για αυτό και συνή­θιζε να λέει στα γαλλικά ” Gouverner c’est prevoir” δηλαδή Κυβερνώ σημαί­νει προ­βλέπω – δια­βλέπω τα θετικά και τα αρνη­τικά που είναι δυνατόν να προ­κύ­ψουν από τις απο­φά­σεις ή και τις παρα­λεί­ψεις μιας Κυβέρ­νη­σης.

Με την έναρξη του Β΄ Παγκο­σμίου Πολέμου επέ­στρεψε από το Λονδίνο στην Ελλάδα και μετά την 28 Οκτω­βρίου 1940 πρω­το­στά­τησε στον σχη­μα­τι­σμό του Συντάγ­μα­τος Δωδε­κα­νη­σίων εθε­λο­ντών, στο οποίο κατα­τά­χτηκε ως απλός στρα­τιώ­της.

Αρχικά υπη­ρέ­τησε στο Μακε­δο­νικό Μέτωπο και την Κρήτη. Ενώ το 1941 με την εισβολή των Γερ­μα­νών διέφυγε στην Αίγυπτο, όπου κατα­τά­χθηκε εθε­λο­ντής στις ελλη­νι­κές ένοπλες δυνά­μεις Μέσης Ανα­το­λής. Για την πολε­μική του δράση τιμή­θηκε με δύο μετάλ­λια.

Από τον Ιούνιο του 1944 μέχρι τα τέλη του 1947 υπη­ρέ­τησε στο διεθνές προ­σω­πικό του Οργα­νι­σμού Περι­θάλ­ψεως και Απο­κα­τα­στά­σεως των Ηνω­μέ­νων Εθνών (UNRRA), στην αρχή στο Λονδίνο και κατόπιν στην Αθήνα. Από την τελευ­ταία αυτή θέση, ως πρό­ε­δρος της Επι­τρο­πής Τεχνι­κών και Οικο­νο­μο­λό­γων, κατάρ­τισε το πρώτο μακρο­πρό­θε­σμο πρό­γραμμα για τον εξη­λε­κτρι­σμό και την εκβιο­μη­χά­νιση της Ελλάδας θέτο­ντας τα θεμέλια για την ίδρυση της Δημό­σιας Επι­χεί­ρη­σης Ηλε­κτρι­σμού δηλαδή της σημε­ρι­νής ΔΕΗ.

Μετά την ενσω­μά­τωση της Δωδε­κα­νή­σου και κατά τις πρώτες εκλογές το 1950, στις οποίες συμ­με­τεί­χαν, για πρώτη φορά, και τα ελεύ­θερα πλέον Δωδε­κά­νησα, εξελέγη μεταξύ των πρώτων Βου­λευ­τών Δωδε­κα­νή­σου. Από τότε εκλε­γό­ταν Βου­λευ­τής μέχρι το 1989, εκτός από τις εκλογές του 1956, του 1974 και του 1981 για διά­φο­ρους λόγους.

Πολι­τικά ήταν τοπο­θε­τη­μέ­νος στο χώρο του Κέντρου, με βασική επι­δί­ωξη την δημο­κρα­τική δια­κυ­βέρ­νηση της χώρας. Η εκβιο­μη­χά­νιση της Ελλάδας και η ανά­πτυξη της υπαί­θρου ήταν δύο από τις βασικές του επι­διώ­ξεις κατά την άσκηση της πολι­τι­κής του δράσης.

Κατά την πρώτη του θητεία ως Υπουρ­γός Βιο­μη­χα­νίας (1951-1952), ψηφί­στηκε ο πρώτος στην Ελλάδα περι­βαλ­λο­ντι­κός νόμος «Περί επαρ­χια­κής βιο­μη­χα­νίας» (1952) και κατά τη δεύτερη (1963-65) πολλοί άλλοι. Στον ίδιο, επίσης, οφεί­λε­ται η ίδρυση της Ελλη­νι­κής Τρά­πε­ζας Βιο­μη­χα­νι­κής Ανα­πτύ­ξεως (Ε.Τ.Β.Α.) και πολλών άλλων ανα­πτυ­ξια­κών οργα­νι­σμών. Η ΔΕΗ συγκρο­τή­θηκε σε πραγ­μα­τικό Δημόσιο Οργα­νι­σμό κατά την δεύτερη Υπουρ­γική του θητεία. Η ίδρυσή της στη­ρί­χθηκε στα πλούσια κοι­τά­σματα λιγνίτη της χώρας και ιδιαί­τερα στα λιγνι­τω­ρυ­χεία της Πτο­λε­μα­ΐ­δας, εξ αυτού δε του λόγου ο Ιωάννης Ζίγδης ανα­κη­ρύ­χθηκε αργό­τερα σε επίτιμο δημότη Πτο­λε­μα­ΐ­δας. Σήμερα έχει εγκα­τα­λει­φθεί η αξιο­ποί­ηση των λιγνι­τω­ρυ­χείων με αρνη­τι­κές συνέ­πειες για την περιοχή της Πτο­λε­μα­ΐ­δας και όχι μόνο.

Το 1964 εγκαι­νί­ασε το πρό­γραμμα εξη­λε­κτρι­σμού της υπαί­θρου, με το οποίο πήραν ηλε­κτρι­σμό όλα σχεδόν τα χωριά και τα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου. Μέχρι τότε τα παιδιά της μετα­πο­λε­μι­κής εποχής, όπως εγώ, διά­βα­ζαν τα βράδια με τη λάμπα πετρε­λαίου ή με το τρε­μά­μενο φως του καντη­λιού. Δηλαδή πριν 60 χρόνια τα χωριά της Ρόδου μετά τη δύση του ήλιου ζούσαν στο απόλυτο σκοτάδι.

Ο εξη­λε­κτρι­σμός λοιπόν των χωριών της Ρόδου και των άλλων νησιών οφεί­λε­ται στις απο­φά­σεις και τις ενέρ­γειες του αεί­μνη­στου συμπα­τριώτη μας Ιωάννη Ζίγδη. Θυμάμαι ακόμα την γιορτή που οργά­νωσε η ΔΕΗ το 1966 στην πλατεία του χωριού μου, τον Αρχάγ­γελο Ρόδου, όπου μοι­ρά­στη­καν απλές ηλε­κτρι­κές συσκευές, όπως είναι τα σίδερα σιδε­ρώ­μα­τος και τα ηλε­κτρικά “μάτια”, με σκοπό την εξοι­κεί­ωση των νοι­κο­κυ­ριών με τη χρήση του ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος. Και όλα αυτά πριν 60 χρόνια.

Επίσης, ο Ιωάννης Ζίγδης υπήρξε ο πρω­τερ­γά­της και ο εμπνευ­στής της πολι­τι­κής της περι­φε­ρεια­κής ανά­πτυ­ξης του τόπου μας, με βάση το τοπικό δασμο­λό­γιο και το φορο­λο­γικό και πιστω­τικό σύστημα. Σε αυτό το ειδικό δασμο­λό­γιο βασί­στηκε πολύ αργό­τερα, την δεκα­ε­τία του 1980, η θέσπιση από την Κυβέρ­νηση εκείνης της εποχής μειω­μέ­νων συντε­λε­στών ΦΠΑ στα Δωδε­κά­νησα, οι οποίοι καταρ­γή­θη­καν το 2015-2016 με την ψήφιση του τρίτου μνη­μο­νίου και έκτοτε πασχί­ζουν οι εκπρό­σω­ποι της Ρόδου να τους επα­να­φέ­ρουν χωρίς απο­τέ­λε­σμα.

Ακόμα, μεταξύ πολλών άλλων, ο Ιωάννης Ζίγδης συνέ­στησε με το Ν.2100/52 τον Οργα­νι­σμό Δια­χεί­ρι­σης της Ακί­νη­της Περιου­σίας του Δημο­σίου στη Δωδε­κά­νησο (Ο.Δ.Α.Π.Δ.Δ.), στον οποίο μετα­βι­βά­στηκε η κυριό­τητα όλης της ακί­νη­της περιου­σίας, η οποία με την Συνθήκη Ειρήνης περι­ήλθε από το Ιταλικό στο Ελλη­νικό Δημόσιο.

Όπως έχει προ­α­να­φερ­θεί, ο Ιωάννης Ζίγδης ήταν υπέρ­μα­χος του Κοι­νο­βου­λευ­τι­σμού και υπε­ρα­σπι­στής των Δημο­κρα­τι­κών Θεσμών. Έτσι μετά την εγκα­θί­δρυση της Δικτα­το­ρίας την 21 Απρι­λίου 1967, υπήρξε ένας από τους πρω­τα­γω­νι­στές της Αντί­στα­σης για αυτό και φυλα­κί­στηκε από το χου­ντικό καθε­στώς.

Συνε­λή­φθη για πρώτη φορά την 1η Ιουνίου του 1967 και εκτο­πί­στηκε στη Φολέ­γαν­δρο και αργό­τερα στη Σύρο απ’ όπου απε­λευ­θε­ρώ­θηκε στις 23 Δεκεμ­βρίου του 1967 με την αμνη­στία που δόθηκε μετά το απο­τυ­χη­μένο βασι­λικό κίνημα στο ναυτικό στις 13-12-1967.

Την 1η Απρι­λίου του 1970 κατα­δι­κά­στηκε από το Έκτακτο Στρα­το­δι­κείο Αθηνών σε 4,5 χρόνια φυλά­κιση, χρη­μα­τική ποινή 300 χιλ. μεταλ­λι­κών δραχμών και κατά­σχεση της οικίας του στην Πολι­τεία, γιατί στις 24 Μαρτίου του 1970 η εφη­με­ρίδα Έθνος δημο­σί­ευσε συνέ­ντευξή του, στην οποία συνι­στούσε, εξαι­τίας της επι­δεί­νω­σης του Κυπρια­κού προ­βλή­μα­τος (πρώτη δολο­φο­νική από­πειρα κατά του Μακα­ρίου, δολο­φο­νία του Πολύ­καρ­που Γιωρ­κά­τζη κ.λπ.), τον σχη­μα­τι­σμό Κυβέρ­νη­σης «Εθνικής Ενό­τη­τας» και επι­στροφή στη δημο­κρα­τική τάξη. Σίγουρα θα είχε απο­φευ­χθεί η μετέ­πειτα τρα­γω­δία της Κύπρου, αν είχε εισα­κου­σθεί και είχε απο­κα­τα­στα­θεί η δημο­κρα­τική τάξη, όπως το είχε προ­τεί­νει στην προ­α­να­φερ­θείσα συνέ­ντευξή του.

Η συνέ­ντευξή του αυτή χαρα­κτη­ρί­στηκε από το Στρα­το­δι­κείο σαν «δια­σπορά ψευδών ειδή­σεων» και «άσκηση αντε­θνι­κής προ­πα­γάν­δας» και έγινε η αιτία να κρα­τη­θεί στις φυλακές Κορυ­δαλ­λού μέχρι την 22α Ιανουα­ρίου 1973, όταν, με απόφαση του Πλημ­με­λειο­δι­κείου Πει­ραιώς, δια­κό­πηκε η έκτιση της ποινής του, για να προ­λη­φθεί «ανή­κε­στος βλάβη της υγείας του», καθώς είχε υποστεί δυο θρομ­βώ­σεις στο δεξί του μάτι.

Δεν δέχτηκε να υπο­βά­λει αίτηση ανα­θε­ώ­ρη­σης της κατα­δι­κα­στι­κής από­φα­σης του Στρα­το­δι­κείου καίτοι το δικτα­το­ρικό καθε­στώς εξέδωσε για το σκοπό αυτό τρεις νόμους, που παρεί­χαν στους κατα­δι­κα­σθέ­ντες το σχετικό δικαί­ωμα. Δεν ήθελε έτσι, έστω και τυπικά, να ανα­γνω­ρί­σει τη νομι­μό­τητα του δικτα­το­ρι­κού καθε­στώ­τος. Αρνή­θηκε να υπο­βά­λει αίτηση απο­φυ­λά­κι­σης για «ανή­κε­στον βλάβη».

Έτσι για τον ίδιο λόγο το καθε­στώς υπο­χρε­ώ­θηκε με δική του πρω­το­βου­λία να θέσει σε κίνηση τη σχετική δια­δι­κα­σία, επειδή η υγεία του είχε κλο­νι­στεί επι­κίν­δυνα. Δια­πι­στώ­νουμε για άλλη μια φορά το πείσμα και την προ­σή­λωση του Ιωάννη Ζίγδη στην προ­ά­σπιση της Δημο­κρα­τίας αλλά και της προ­σω­πι­κής του αξιο­πρέ­πειας. Έθετε τα ιδεώδη του πάνω από την υγεία του και πάνω από την ίδια του τη ζωή. Απε­λευ­θε­ρώ­θηκε στις 26 Νοεμ­βρίου 1973, ύστερα από την ανα­τροπή του Παπα­δό­που­λου από τον Ιωαν­νίδη.

Τον Μάρτιο του 1974, απο­γοη­τευ­μέ­νος από την απόδοση του αντι­δι­κτα­το­ρι­κού αγώνα στην Ελλάδα, διέφυγε στο Λονδίνο και στη συνέ­χεια μετέβη στις ΗΠΑ όπου συνέ­χισε τον αγώνα για την απο­κα­τά­σταση της Δημο­κρα­τίας στην χώρα μας.

Η δρα­στη­ριό­τητα του στην Αμερική εξόρ­γισε το καθε­στώς των Αθηνών με απο­τέ­λε­σμα να τον παρα­πέμ­ψει και πάλι στο Στρα­το­δι­κείο, διότι την επομένη της Συνε­δρί­α­σης του Συμ­βού­λιου Ασφα­λείας Ηνω­μέ­νων Εθνών στη Νέα Υόρκη, την 21η Ιουλίου 1974, δηλαδή αμέσως μετά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, απηύ­θυνε προς τους Έλληνες αξιω­μα­τι­κούς την περί­φημη έκκληση από την Ντόιτσε Βέλλε για κατά­λυση της δικτα­το­ρίας εντός 24 ωρών, «αν αυτοί δεν ήθελαν να είναι οι νεκρο­θά­φτες του Έθνους».

Κατά τη Μετα­πο­λί­τευση της 24ης Ιουλίου 1974 βρι­σκό­ταν στις ΗΠΑ. Μετά την επι­στροφή του στην Ελλάδα (3 Αυγού­στου 1974) αντι­τά­χθηκε στην πολι­τική της Κυβέρ­νη­σης Εθνικής Ενό­τη­τας με πρω­θυ­πουργό τον Κων­στα­ντίνο Καρα­μανλή στα θέματα της απο­χου­ντο­ποί­η­σης, του Κυπρια­κού, της αντι­με­τώ­πι­σης της απειλής της εδα­φι­κής ακε­ραιό­τη­τας της χώρας, ως και της στρα­τη­γι­κής του ΝΑΤΟ στη Μεσό­γειο. Επέ­κρινε δρι­μύ­τατα την επα­να­φορά, από την κυβέρ­νηση Καρα­μανλή, του εκλο­γι­κού νόμου της ενι­σχυ­μέ­νης ανα­λο­γι­κής και την πρόωρη διε­νέρ­γεια των εκλογών.

Για τον λόγο αυτό, ήρθε σε αντι­πα­ρά­θεση με τον ομοϊ­δε­άτη του Γεώργιο Μαύρο, που ήταν Αντι­πρό­ε­δρος της Κυβέρ­νη­σης και Υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών και ο οποίος εκλέ­χτηκε ως αρχηγός της Ένωσης Κέντρου στις 20 Σεπτεμ­βρίου 1974. Μετά την εκλογή του, ο Γ. Μαύρος και η ομάδα των Νέων Δυνά­μεων ίδρυσαν το νέο κόμμα Ένωσις Κέντρου-Νέες Δυνά­μεις (Ε.Κ.-Ν.Δ.), από το οποίο εκπα­ρα­θύ­ρω­σαν τον Ζίγδη, που υπο­χρε­ώ­θηκε να κατέβει ανε­ξάρ­τη­τος υπο­ψή­φιος βου­λευ­τής στις εκλογές της 17ης Νοεμ­βρίου 1974 στη Δωδε­κά­νησο υπό τον τίτλο Δημο­κρα­τική Ένωση Κέντρου συγκε­ντρώ­νο­ντας ποσοστό 13,81%, αλλά απο­τυγ­χά­νο­ντας να εκλεγεί, όπως περι­γρά­φει διε­ξο­δικά στο βιβλίο του “Μπροστά στον Νέο Εθνικό Διχασμό (1974)”.

Στις βου­λευ­τι­κές και στις ευρω­ε­κλο­γές του Οκτω­βρίου του 1981 η ΕΝΩΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΎ ΚΕΝΤΡΟΥ (Ε.ΔΗ.Κ.) δεν εκλέγει βου­λευ­τές ή ευρω­βου­λευ­τές, παρά την εντυ­πω­σιακή της παρου­σία στα Δωδε­κά­νησα. Το ίδιο συμ­βαί­νει και στις Ευρω­ε­κλο­γές του 1984. Το 1985 εξελέγη βου­λευ­τής κατόπιν της Συμπα­ρά­τα­ξης της Ε.ΔΗ.Κ. με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ηγήθηκε της αυτό­νο­μης προ­σπά­θειας της Ε.ΔΗ.Κ. στις πρώτες εκλογές του 1989, ενώ απείχε έκτοτε, αντι­δρώ­ντας με τον τρόπο αυτό στο νέο εκλο­γικό σύστημα της ενι­σχυ­μέ­νης ανα­λο­γι­κής.

Ο Ιωάννης Ζίγδης ήταν σφοδρός πολέ­μιος του εκλο­γι­κού συστή­μα­τος της ενι­σχυ­μέ­νης ανα­λο­γι­κής και υπέρ­μα­χος της απλής ανα­λο­γι­κής. Θεω­ρούσε ότι με τον “παρα­μορ­φω­τικό της λαϊκής βού­λη­σης νόμο της ενι­σχυ­μέ­νης ανα­λο­γι­κής, μοιραία κάποτε η χώρα θα οδη­γείτο σ’ ένα νέο εθνικό διχασμό.”** Για τον Ιωάννη Ζίγδη “η ενι­σχυ­μένη ανα­λο­γική απο­τε­λεί τη γενε­σιουργό αιτία του εθνικού διχα­σμού”. Απε­να­ντίας πίστευε ότι “με την υιο­θέ­τηση του εκλο­γι­κού συστή­μα­τος της απλής ανα­λο­γι­κής θα επέλθει σύμπνοια “. Ακόμα θεω­ρούσε ότι “η απλή ανα­λο­γική δεν εμπο­δί­ζει τη δημιουρ­γία αυτο­δύ­να­μων κομ­μα­τι­κών κυβερ­νή­σεων, εάν ο λαός το θέλει. Εάν, όμως, ο λαός δεν έχει αυτή την πρόθεση, η απλή ανα­λο­γική επι­βάλ­λει την κομ­μα­τική σύμπραξη για τη δημιουρ­γία συμ­μα­χι­κών κυβερ­νή­σεων, που πάνω σ’ ένα συγκε­κρι­μένο πρό­γραμμα εκφρά­ζουν τη λαϊκή βούληση”.**

Τα επόμενα χρόνια ασχο­λή­θηκε με τη συγ­γραφή των βιβλίων του: “Μπροστά στον νέο Εθνικό Διχασμό” (1974), “Για την Δημο­κρα­τία και την Κύπρο – 4 μήνες αγώνα στις Η.Π.Α.” (1976), “Προ­τί­μησα τη φυλακή” (1977) και πολύ αργό­τερα “Η Τρα­γω­δία του Κυπρια­κού Ελλη­νι­σμού” ( 1990).

Ο Ιωάννης Ζίγδης, με το έργο του και την αγάπη του για την πατρίδα και ιδιαί­τερα για τη Ρόδο και τα Δωδε­κά­νησα, απο­τε­λεί ένα άσβεστο φάρο που φώτιζε το χθες, αλλά εξα­κο­λου­θεί να φωτίζει το σήμερα και το αύριο του τόπου μας. Οι Δωδε­κα­νή­σιοι και ιδιαί­τερα οι Ροδίτες πρέπει να είναι ευγνώ­μο­νες για το έργο του και να τιμούν τη μνήμη του. Τέλος, όσοι και όσες πολι­τεύ­ο­νται, ας έχουν το θάρρος και τη διο­ρα­τι­κό­τητα του Ιωάννη Ζίγδη σε ότι αφορά την προ­ά­σπιση της Δημο­κρα­τίας και των Εθνικών μας θεμάτων και ακόμα ας έχουν κατά νουν τη φράση του ”Το Πολι­τεύ­ε­σθαι εστί Προ­βλέ­πειν”, διότι, όπως ο ίδιος έλεγε, οι καιροί για τη χώρα μας είναι χαλεποί κυρίως σε ότι αφορά το δημο­γρα­φικό ζήτημα, το οποίο ανα­δει­κνύ­ε­ται ποι­κι­λο­τρό­πως ως ένα από τα πιο σοβαρά και σύνθετα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζει η Ελλάδα σήμερα και για το οποίο ο Ιωάννης Ζίγδης έδινε ιδιαί­τερη σημασία, διότι γνώριζε ότι στην άνθηση του δημο­γρα­φι­κού και στη δυνα­μική της νέας γενιάς στη­ρί­ζε­ται το μέλλον και η ευη­με­ρία της Πατρί­δας μας.

Ας είναι λοιπόν Αιώνια η Μνήμη αυτού του Ευπα­τρίδη και Ευερ­γέτη του τόπου μας και ο καθένας από εμάς ας εμπνέ­ε­ται από το παρά­δειγμα και τα Δημο­κρα­τικά Ιδεώδη αυτού του Επιφανή Ρόδιου Πολι­τι­κού Ανδρός , που έζησε και έδρασε με το όνομα Ιωάννης Ζίγδης.

**Για τη συγ­γραφή του παρα­πάνω αφιε­ρώ­μα­τος αντλή­θη­καν στοι­χεία από την Ιστο­σε­λίδα του Ιδρύ­μα­τος Ι. Ζίγδη ” ΚΛΕΟΒΟΥΛΟΣ Ο ΛΙΝΔΙΟΣ” και από τα βιβλία του “Προ­τί­μησα τη φυλακή ” , εκδό­σεις Kέδρος 1977 και “Η Τρα­γω­δία του Κυπρια­κού Ελλη­νι­σμού”, Εκδό­σεις Κάκτος 1990.

Ρόδος 17 Οκτω­βρίου 2025