Γιάννης Παπαδομαρκάκης: 36 χρόνια προσφοράς στην εκπαιδευτική κοινότητα

Με­τρώ­ντας πλέον 36 χρό­νια ενερ­γής πα­ρου­σί­ας στον χώρο της εκ­παί­δευ­σης, ο προϊ­στά­με­νος της Πε­ρι­φε­ρεια­κής Διεύ­θυν­σης Πρω­το­βάθ­μιας και Δευ­τε­ρο­βάθ­μιας Εκ­παί­δευ­σης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, Γιάν­νης Πα­πα­δο­μαρ­κά­κης απο­τε­λεί έναν από τους πιο έμπει­ρους και στα­θε­ρούς κρί­κους της εκ­παι­δευ­τι­κής κοι­νό­τη­τας στη Ρόδο.

Από θέ­σεις ευ­θύ­νης και με διαρ­κή επαφή με μα­θη­τές, γο­νείς και συ­να­δέλ­φους του, έχει δει πολ­λές γε­νιές να περ­νούν τις πύλες του σχο­λεί­ου και να χα­ράσ­σουν τον δικό τους δρόμο.

Με αφορ­μή την ανα­κοί­νω­ση των φε­τι­νών απο­τε­λε­σμά­των των πα­νελ­λα­δι­κών εξε­τά­σε­ων, μι­λή­σα­με μαζί του για τις επι­δό­σεις, τις εναλ­λα­κτι­κές δια­δρο­μές, τις ευ­και­ρί­ες που υπάρ­χουν και πέρα από τα πα­νε­πι­στή­μια, αλλά και για τη στάση της ση­με­ρι­νής εκ­παι­δευ­τι­κής κοι­νό­τη­τας απέ­να­ντι σε κρί­σι­μα θέ­μα­τα όπως η επαγ­γελ­μα­τι­κή κα­θο­δή­γη­ση και η ψυ­χο­κοι­νω­νι­κή στή­ρι­ξη των μα­θη­τών.

• Κύριε Πα­πα­δο­μαρ­κά­κη, θέλω να ξε­κι­νή­σου­με από τα απο­τε­λέ­σμα­τα των πα­νελ­λα­δι­κών εξε­τά­σε­ων. Ακόμα μία δια­δρο­μή πα­νελ­λα­δι­κών εξε­τά­σε­ων έλαβε τέλος και νο­μί­ζω ότι τα πή­γα­με καλά.

Είμαι ιδιαί­τε­ρα ευ­χα­ρι­στη­μέ­νος με τις απο­δό­σεις των παι­διών. Να τους χα­ρού­με. Εί­χα­με τα απο­τε­λέ­σμα­τα χθες. Πήγα στα σχο­λεία, ανα­κοι­νώ­θη­καν οι βαθ­μο­λο­γί­ες. Είμαι ιδιαί­τε­ρα χα­ρού­με­νος γιατί, για άλλη μια φορά, νο­μί­ζω ότι κα­νείς δεν υστέ­ρη­σε. Αυτό τι ση­μαί­νει; Ότι υπήρ­χαν και οι αρι­στού­χοι, υπήρ­χαν και οι μα­θη­τές με λι­γό­τε­ρη ή μέ­τρια από­δο­ση και βέ­βαια, υπήρ­χαν και κά­ποιοι, ελά­χι­στοι, που δεν πέ­τυ­χαν τον σκοπό τους, τον στόχο τους. Ωστό­σο, στους τε­λευ­ταί­ους που προ­εί­πα, τους δί­νο­νται στη ζωή κι άλλες ευ­και­ρί­ες, να κά­νουν πράγ­μα­τα που θέ­λουν. Υπάρ­χουν δη­λα­δή δυ­να­τό­τη­τες να ξα­να­δώ­σουν εξε­τά­σεις ή να επι­λέ­ξουν κάτι άλλο. Άρα όλοι να είναι ευ­χα­ρι­στη­μέ­νοι. Μπο­ρεί τώρα να είναι μια δυ­σά­ρε­στη ίσως από­φα­ση, που ήρθε από τις επι­δό­σεις τους, αλλά πι­στεύω ότι πολύ σύ­ντο­μα θα έχουν βρει αυτό που επι­ζη­τούν.

• Από την εμπει­ρία σας, κύριε Πα­πα­δο­μαρ­κά­κη, μιας και ανα­φέ­ρε­στε ου­σια­στι­κά στις ευ­και­ρί­ες που υπάρ­χουν και δεν είναι μόνο τα απο­τε­λέ­σμα­τα των εξε­τά­σε­ων τη στιγ­μή που ανα­κοι­νώ­νο­νται, πόσοι μα­θη­τές έχουν αξιο­ποι­ή­σει αυτή τη δεύ­τε­ρη ευ­και­ρία;

Ένα 10% με 15% των μα­θη­τών. Είναι με­γά­λος ο αριθ­μός αυτός για τους μα­θη­τές που μετά από ένα απο­τέ­λε­σμα στις πα­νελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις το οποίο δεν τους ικα­νο­ποιεί, στρέ­φο­νται προς άλλες κα­τευ­θύν­σεις. Ή πάνε στο εξω­τε­ρι­κό, ή ασχο­λού­νται με άλλες ει­δι­κό­τη­τες. Μπο­ρούν ακο­λου­θώ­ντας άλλες επι­λο­γές, να έχουν επι­τυ­χί­ες και να είναι επαγ­γελ­μα­τί­ες που εμείς τους έχου­με ανά­γκη. Εγώ τους βλέπω. Και αυτό είναι που με ικα­νο­ποιεί ιδιαί­τε­ρα. Εξάλ­λου, ξέ­ρε­τε, ζούμε σε μία μικρή κοι­νω­νία, εδώ στη Ρόδο. Και όχι μόνο εδώ, και στα νησιά που πάω, αυτό βλέπω. Αυτά τα παι­διά που συ­νει­δη­το­ποι­η­μέ­να αξιο­ποιούν δεύ­τε­ρες ευ­και­ρί­ες, πε­τυ­χαί­νουν αυτό που επι­θυ­μούν και τα κα­τα­φέρ­νουν μια χαρά. Και εμείς, ως κοι­νω­νία, το απο­ζη­τού­με αυτό. Δεν πρέ­πει να γί­νουν όλοι επι­στή­μο­νες. Δεν πρέ­πει να γί­νουν όλοι για­τροί και δι­κη­γό­ροι. Υπάρ­χουν και άλλα επαγ­γέλ­μα­τα στη ζωή. Εχου­με ανά­γκη από κα­λούς, κα­ταρ­τι­σμέ­νους τε­χνί­τες, που ακο­λου­θούν μια επι­τυ­χη­μέ­νη επαγ­γελ­μα­τι­κή πο­ρεία.

• Και φα­ντά­ζο­μαι ότι και ένας με­γά­λος αριθ­μός μα­θη­τών που συ­να­ντά­τε στη συ­νέ­χεια, επι­διώ­κει την επαφή μαζί σας.

Φυ­σι­κά. Ποτέ δεν κό­βου­με εμείς επα­φές με τους από­φοι­τούς μας. Εί­μα­στε ανοι­χτοί, συ­ζη­τά­με μαζί τους και, όπου μπο­ρού­με να βοη­θή­σου­με, το κά­νου­με με με­γά­λη χαρά και ευ­χα­ρί­στη­ση.

• Οι μα­θη­τές ζη­τά­νε τη συμ­βου­λή σας, κύριε Πα­πα­δο­μαρ­κά­κη;

Πολ­λές φορές, πάρα πολ­λές φορές. Έρ­χο­νται στο γρα­φείο μου είτε να με δουν, να πούμε ένα γεια, είτε για να μας ρω­τή­σουν για κά­ποια πράγ­μα­τα, τι μπο­ρούν να ακο­λου­θή­σουν, τι να κά­νουν. Και μην ξε­χνά­τε, υπάρ­χει και ο επαγ­γελ­μα­τι­κός προ­σα­να­το­λι­σμός. Είναι ένα γρα­φείο που λει­τουρ­γεί στη Διεύ­θυν­ση Εκ­παί­δευ­σης και μπο­ρεί να τους κα­τευ­θύ­νει στα πι­θα­νά ερω­τή­μα­τα που έχουν και να πά­ρουν σω­στές απα­ντή­σεις.

• Εν όψει του μη­χα­νο­γρα­φι­κού, λέτε, ή γε­νι­κό­τε­ρα;

Και για το μη­χα­νο­γρα­φι­κό, αλλά και μετά. Το γρα­φείο αυτό λει­τουρ­γεί όλο τον χρόνο, όλες τις ώρες.

• Υπάρ­χουν πε­ρι­πτώ­σεις μα­θη­τών που τις θυ­μά­στε πιο έντο­να;

Θυ­μά­μαι έναν μα­θη­τή που ήθελε να γίνει ψυ­κτι­κός. Τον κα­θο­δη­γή­σα­με, πήγε στο ΙΕΚ, ακο­λού­θη­σε την ει­δι­κό­τη­τα του ψυ­κτι­κού. Αυτή τη στιγ­μή είναι από τους κα­λύ­τε­ρους και πε­ρι­ζή­τη­τους επαγ­γελ­μα­τί­ες στον τομέα του. Κι αυτό είναι ένα μόνο πα­ρά­δειγ­μα. Οι ηλε­κτρο­λό­γοι το ίδιο, μας λεί­πουν αυτές οι ει­δι­κό­τη­τες, λεί­πουν τε­χνί­τες από τη Ρόδο αλλά και τα νησιά. Και πι­στέψ­τε με όσοι ακο­λου­θούν τε­χνι­κά επαγ­γέλ­μα­τα, και γί­νο­νται καλοί επαγ­γελ­μα­τί­ες, και πολύ γρή­γο­ρα στα­διο­δρο­μούν και έχουν ικα­νο­ποι­η­τι­κές απο­λα­βές. Επο­μέ­νως, ένας μα­θη­τής ο οποί­ος είναι συ­γκρο­τη­μέ­νος και έχει τε­λειώ­σει το Λύ­κειό του, έχει δώσει τις εξε­τά­σεις του, μπο­ρεί να πα­ρα­κο­λου­θή­σει τα μα­θή­μα­τα και ο συν­δυα­σμός με την πρα­κτι­κή άσκη­ση τον κάνει να είναι ένας απο­τε­λε­σμα­τι­κός, ενερ­γός πο­λί­της της κοι­νω­νί­ας, με την προ­σφο­ρά αυτής της ει­δι­κό­τη­τας που έχει επι­λέ­ξει.

• Οι γο­νείς επη­ρε­ά­ζουν τα παι­διά σε αυτές τις επι­λο­γές, κύριε Πα­πα­δο­μαρ­κά­κη;

Πολ­λές φορές το κά­νουν. Δεν είμαι σε θέση να γνω­ρί­ζω το πο­σο­στό. Όμως κά­ποιοι γο­νείς, ναι, επη­ρε­ά­ζουν. Λένε: “να γί­νεις για­τρός, να γί­νεις δι­κη­γό­ρος, να γί­νεις μη­χα­νι­κός, να γί­νεις φι­λό­λο­γος”. Όμως τα παι­διά, να ξέ­ρε­τε, έχουν συ­γκρο­τη­μέ­νη σκέψη πλέον και ξέ­ρουν τι θέ­λουν.

• Πόσα χρό­νια είστε στον χώρο της εκ­παί­δευ­σης κύριε Πα­πα­δο­μαρ­κά­κη;

36 ολό­κλη­ρα χρό­νια…

• Τι έχετε δια­πι­στώ­σει σε αυτά τα 36 χρό­νια σε ό,τι αφορά στο σύ­στη­μα των πα­νελ­λα­δι­κών εξε­τά­σε­ων;

Κυρία Φώτη, ακού­στε. Κάθε χρο­νιά είναι εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κή. Δη­λα­δή, κά­ποια πράγ­μα­τα μπο­ρεί να μην ισχύ­ουν από την προη­γού­με­νη χρο­νιά. Και δεν εννοώ μόνο τις πα­νελ­λα­δι­κές. Εννοώ γε­νι­κά τον τρόπο που δη­λώ­νουν τις σχο­λές κ.λπ. Όμως, να ξέ­ρε­τε ότι βα­δί­ζου­με σε μια πε­πα­τη­μέ­νη. Οι μα­θη­τές θέ­λουν να μπουν στο πα­νε­πι­στή­μιο. Αν δεν μπουν, υπάρ­χουν αυτά που εί­πα­με. Άρα λοι­πόν, δεν έχει αλ­λά­ξει κάτι. Η αλ­λα­γή που βλέ­που­με τα τε­λευ­ταία χρό­νια είναι ότι οι μα­θη­τές έχουν πιο συ­γκρο­τη­μέ­νη προ­σω­πι­κό­τη­τα. Ξέ­ρε­τε, παλιά δεν ήταν τόσο έντο­νο το bullying. Ή για να το θέσω δια­φο­ρε­τι­κά, υπήρ­χε αλλά δεν είχε ανα­δει­χθεί. Τώρα που ανα­δει­κνύ­ε­ται, λαμ­βά­νο­νται μέτρα. Με ψυ­χο­λό­γους στα σχο­λεία, με συ­να­ντή­σεις με ει­δι­κούς. Όλα αυτά είναι θέ­μα­τα που προ­κύ­πτουν ξαφ­νι­κά. Και πρέ­πει να τα αντι­με­τω­πί­σου­με. Αυτές είναι οι ου­σια­στι­κές αλ­λα­γές.

• Άρα και τα παι­διά κα­ταγ­γέλ­λουν το bullying πιο εύ­κο­λα.

Φυ­σι­κά. Γιατί δί­νε­ται η δυ­να­τό­τη­τα πλέον να μι­λά­νε. Παλιά δεν μι­λού­σαν.

• Υπάρ­χει όμως, κύριε Πα­πα­δο­μαρ­κά­κη, υπο­στη­ρι­κτι­κό πλαί­σιο που δη­μιουρ­γούν οι ίδιοι οι μα­θη­τές, για να προ­στα­τεύ­σουν όσους υφί­στα­νται αυτή τη συ­μπε­ρι­φο­ρά;

Πολ­λές φορές μπο­ρεί να μη γίνει αυτό. Αλλά εμείς τους προ­τρέ­που­με να μι­λά­νε. Η ομι­λία, ο διά­λο­γος, η συ­ζή­τη­ση, αυτό είναι που έχει το με­γα­λύ­τε­ρο κέρ­δος. Γιατί το να μιλάς και να το βγά­ζεις από μέσα σου, σε βοηθά να το αντι­με­τω­πί­σεις.

• Εσείς λέτε ότι τα παι­διά μι­λά­νε πλέον;

Βε­βαί­ως. Πολύ πιο εύ­κο­λα τώρα.

• Αυτό είναι πολύ εν­θαρ­ρυ­ντι­κό.

Βε­βαί­ως και είναι. Παλιά δεν μι­λού­σαν τα παι­διά. Και βλέ­πα­με ένα παιδί, για πα­ρά­δειγ­μα, απο­μο­νω­μέ­νο και δεν ξέ­ρα­με τι το προ­βλη­μα­τί­ζει. Τώρα, δεν λέω το 100%, αλλά το 90-95% μας μι­λά­ει. Ανοί­γε­ται. Και αυτό είναι εξαι­ρε­τι­κά ση­μα­ντι­κό.

• Εσείς, 36 χρό­νια στην εκ­παί­δευ­ση, τι έχετε κερ­δί­σει; Έχετε υπη­ρε­τή­σει από ση­μα­ντι­κές θέ­σεις και συ­νε­χί­ζε­τε.

Αυτό που έχω κερ­δί­σει είναι η εμπι­στο­σύ­νη των μα­θη­τών και των απο­φοί­των στο πρό­σω­πό μου. Αυτό με αγ­γί­ζει. Με αγ­γί­ζει ότι μπορώ να μιλάω με τους μα­θη­τές. Δεν λέω ότι τους κα­τευ­θύ­νω αλλά τους κα­θο­δη­γώ όσο μπορώ, όσο βλέπω ότι μπορώ, για να τους συμ­βου­λέ­ψω και να τους το­νώ­σω το ηθικό. Είναι ση­μα­ντι­κό.

• Φυ­σι­κά και είναι.

Αυτό είναι το λει­τούρ­γη­μα, κυρία Φώτη. Δεν είναι επάγ­γελ­μα, είναι λει­τούρ­γη­μα. Όταν εκτε­λού­με ένα λει­τούρ­γη­μα, πρέ­πει να εί­μα­στε δίπλα στις ανά­γκες των μα­θη­τών μας. Οι μα­θη­τές μας μάς νοιά­ζουν και αυτό προ­σπα­θού­με πάντα να κά­νου­με. Υπάρ­χουν εξαι­ρέ­σεις, υπάρ­χουν προ­βλή­μα­τα για τους εκ­παι­δευ­τι­κούς, αλλά είναι ελά­χι­στα. Και προ­σπα­θού­με να τα αντι­με­τω­πί­σου­με.

• Θέλω να κλεί­σου­με με ένα μή­νυ­μα προς τους μα­θη­τές αλλά και προς τους συ­να­δέλ­φους εκ­παι­δευ­τι­κούς.

Το μή­νυ­μα είναι το εξής: να χα­ρούν τα παι­διά που πέ­τυ­χαν τον στόχο τους και να απο­λαύ­σουν τους καρ­πούς της προ­σπά­θειάς τους. Και να πω ότι, για τους μα­θη­τές που δεν τα κα­τά­φε­ραν, δεν είναι ποτέ αργά να κά­νουν κάτι και­νούρ­γιο. Να προ­σπα­θή­σουν ξανά, αν το θέ­λουν. Ή να επι­λέ­ξουν κάτι άλλο που μπο­ρεί να τους δώσει μια άλλη επαγ­γελ­μα­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση ή έναν άλλο δρόμο για να φτά­σουν στον στόχο τους.

Προς τους εκ­παι­δευ­τι­κούς, να τους ευ­χα­ρι­στή­σω για την προ­σφο­ρά τους όλα αυτά τα χρό­νια που υπη­ρε­τούν. Και να τους πω πως, επι­μορ­φώ­νο­ντάς τους με νέα προ­γράμ­μα­τα και και­νούρ­γιες φά­σεις στη ζωή τους, πι­στεύω ότι προ­σφέ­ρου­με από τη δική μας πλευ­ρά, στο κοι­νω­νι­κό σύ­νο­λο όπως και όλα τα άλλα επαγ­γέλ­μα­τα. Αλλά, επει­δή το επάγ­γελ­μα του εκ­παι­δευ­τι­κού είναι λει­τούρ­γη­μα, εμείς, ως δη­μό­σιοι λει­τουρ­γοί, πρέ­πει να εί­μα­στε δίπλα στους μα­θη­τές μας σε κάθε φάση της εκ­παί­δευ­σής τους. Και εί­μα­στε. Αυτό είναι ση­μα­ντι­κό και ελ­πι­δο­φό­ρο.