Αναστάσιος Χαμουζάς, Δ/ντής 3ου ΓΕΛ Ρόδου: «Τα νέα παιδιά δεν έχουν ανάγκη από χειροκροτήματα. Έχουν ανάγκη από εμπιστοσύνη»

Κύριε Χαμουζά, το 3ο ΓΕΛ Ρόδου κατέ­γραψε υψηλές επι­δό­σεις στα απο­τε­λέ­σματα των βαθ­μο­λο­γιών των πανελ­λη­νίων εξε­τά­σεων, φέτος. Θα ήθελα το σχόλιό σας.

Εμείς εδώ, στο 3ο ΓΕΛ Ρόδου δεν κάνουμε τίποτε παρα­πάνω από το να συνε­χί­σουμε μια παρά­δοση. Και δεν το λέω για λόγους… κομπα­σμού. Είναι γιατί απλά, η πραγ­μα­τι­κό­τητα –η εκπαι­δευ­τική, η παι­δα­γω­γική, αν θέλετε και η στατιστική- δείχνει ότι εμείς, εδώ, προ­σπα­θούμε και αυτές οι προ­σπά­θειες πιάνουν τόπο, γιατί κάποια συνταγή υπάρχει, η οποία ακο­λου­θεί­ται τόσο από τους συνα­δέλ­φους, όσο και από τα παιδιά.

Αυτό έχει να κάνει κυρίως με την καλή επι­κοι­νω­νία που εμπε­δώ­νε­ται καθη­με­ρινά, σε κάθε φάση της δια­δι­κα­σίας που λέγεται μάθηση και εκπαί­δευση. Πολύ περισ­σό­τερο όταν έχει να κάνει και με την περί­φημη προ­ε­τοι­μα­σία για τις πανελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις.

Τα τελευ­ταία χρόνια βλέ­πουμε ότι αλλάζει η συμπε­ρι­φορά των παιδιών σύμφωνα και με τις εποχές. Πώς θα την χαρα­κτη­ρί­ζατε σε σχέση με άλλα μέρη της χώρας; Θα ήθελα την εκτί­μησή σας ως εκπαι­δευ­τι­κού.

Το θέμα είναι, ότι ενώ υπάρ­χουν τα social media ενώ ζούμε στην εποχή της τεχνη­τής νοη­μο­σύ­νης, εμείς αξιο­ποιούμε την τεχνο­λο­γία. Θέλω να πω ότι ειδικά στο 3ο ΓΕΛ Ρόδου γίνεται συλ­λο­γική δουλειά από ομάδα εκπαι­δευ­τι­κών με βαθιά παιδεία, με πίστη στον ρόλο του δημό­σιου σχο­λείου ως πυρήνα δημιουρ­γίας, ποιο­τι­κής σκέψης αλλά και πολι­τι­σμού. Δεν το ξεχνάμε αυτό. Δεν περιο­ρι­ζό­μα­στε στον τύπο του μαθή­μα­τος. Ρισκά­ρουμε, πει­ρα­μα­τι­ζό­μα­στε, ξέρουμε να δια­βά­ζουμε την εποχή μας.

Έχουμε παιδιά που δεν διστά­ζουν να εκτε­θούν, να δημιουρ­γή­σουν, να ταξι­δέ­ψουν. Δεν βλέπουν το σχολείο σαν μέσο πρό­σβα­σης σε μια σχολή αλλά σαν χώρο όπου μπορούν να εξε­λι­χθούν ως πολίτες με άποψη και με αξίες. Γι’ αυτό και όλες αυτές οι δράσεις που κάνουμε (από τη θεα­τρική ομάδα μέχρι τη συμ­με­τοχή σε διεθνή εργα­στή­ρια, επι­στη­μο­νι­κές συζη­τή­σεις κ.λπ.) δείχνει μια γενιά που έχει φωνή και την κατα­θέ­τει με αυτο­πε­ποί­θηση. Είναι οι μαθητές και οι μαθή­τριες του 3ου ΓΕΛ Ρόδου. Μαζί με τα τρία εικο­σά­ρια στα μαθη­μα­τικά… που γράψαμε φέτος… ένα φαι­νό­μενο το οποίο δεν ξέρω αν υπάρχει σε άλλο μέρος!

Είναι και η στήριξη που έχουμε από φορείς, από πανε­πι­στη­μιακά ιδρύ­ματα, την τοπική κοι­νω­νία, έχουμε επίσης συνερ­γα­σίες οι οποίες επι­τρέ­πουν να διευ­ρύ­νουμε τους ορί­ζο­ντες των παιδιών. Από το Πανε­πι­στή­μιο Αιγαίου, το Πανε­πι­στή­μιο Μονάχου, καθη­γη­τές από το εξω­τε­ρικό που προ­σφέ­ρο­νται να μιλή­σουν στους μαθητές… αυτά όλα είναι στοι­χεία που δεί­χνουν ότι, όταν το σχολείο ανοί­γε­ται και εμπι­στεύ­ε­ται τις δυνά­μεις του, βρίσκει αντα­πό­κριση και αντε­πε­ξέρ­χε­ται στις ανάγκες του. Όλα αυτά, τα παιδιά το ανα­γνω­ρί­ζουν και προ­σπα­θούν ακόμη περισ­σό­τερο. Υπάρχει μια δυνα­μική σε αυτό.

Τις νέες τεχνο­λο­γίες, τα σόσιαλ, την τεχνητή νοη­μο­σύνη κ.λπ. τα χρη­σι­μο­ποιείτε στο σχολείο; Τα παιδιά στο σχολείο μεγα­λώ­νουν σε αυτή την εποχή και τα χρη­σι­μο­ποιούν ούτως ή άλλως.

Να σας πω ότι ήδη έχουμε ξεκι­νή­σει συνερ­γα­σία με ορί­ζο­ντα τετρα­ε­τίας, με το Πανε­πι­στή­μιο Αιγαίου και το Πανε­πι­στή­μιο Γερ­μα­νίας. Για να το πω δια­φο­ρε­τικά, έχουμε ανέβει επίπεδο! Το πιο ουσια­στικό είναι ότι, πέρα από την τεχνο­λο­γία, εμείς δεν υπο­τι­μή­σαμε ποτέ κανένα παιδί και τις δυνα­τό­τη­τές του. Δηλαδή, η θεα­τρική παιδεία, τα θετικά επι­στη­μο­νικά εργα­στή­ρια, ο επαγ­γελ­μα­τι­κός προ­σα­να­το­λι­σμός, ο αθλη­τι­σμός, όλα είναι ισότιμα στην καθη­με­ρι­νό­τητα, την παι­δα­γω­γική πράξη. Κι αυτό, γιατί πιστεύ­ουμε σε ένα σχολείο, ολι­στικό. Δεν αντι­με­τω­πί­ζουμε τους μαθητές και τις μαθή­τριες ως απο­δέ­κτες γνώσης, αλλά ως προ­σω­πι­κό­τη­τες που έχουν ανάγκη να νοη­μα­το­δο­τή­σουν τον κόσμο γύρω τους και να τον ξανα­δια­βά­σουν, στο πλαίσιο αυτής της ψηφια­κής εποχής. Γι’ αυτό και οι επι­τυ­χίες, δεν μας κάνουν να επα­να­παυό­μα­στε.

Η ψηφιακή εποχή είναι μια δυνα­μική δια­δι­κα­σία. Οι επι­τυ­χίες, μας υπο­χρε­ώ­νουν να συνε­χί­σουμε με ακόμη μεγα­λύ­τερη ευθύνη και ένταση.

Πάντως είναι σημα­ντικό το γεγονός πως υπάρχει στήριξη από τους εκπαι­δευ­τι­κούς προς τα παιδιά που φοιτούν και τα προ­ε­τοι­μά­ζουν για το μέλλον τους.

Εμένα με ενδια­φέ­ρει κυρίως να ανα­πτύ­ξει το κάθε παιδί, ελεύ­θερα την προ­σω­πι­κό­τητά του. Κι αυτό πάντοτε, έχει να κάνει με τη δυνα­τό­τητα που μπο­ρούμε να δώσουμε σε κάθε παιδί ξεχω­ρι­στά. Ξέρετε, εδώ στην Ελλάδα λείπουν αυτό που λέμε οι “κυνηγοί ταλέ­ντων”. Γιατί δια­πρέ­πουμε στο εξω­τε­ρικό, ενώ μέσα στη χώρα κυριαρ­χεί η εσω­στρέ­φεια και η απο­γο­ή­τευση –πολλές φορές; Η πολι­τική μας στο 3ο ΓΕΛ Ρόδου ενθαρ­ρύ­νουμε τα παιδιά θέλο­ντας να απο­κτή­σουν συγκρο­τη­μένη σκέψη, να νιώσουν ότι έχουν ευθύνες, ότι έχουν λόγο τον οποίο μπορούν να αρθρώ­σουν και να μάθουν να συμ­με­τέ­χουν, να προ­τεί­νουν. Τα νέα παιδιά δεν έχουν ανάγκη από χει­ρο­κρο­τή­ματα. Έχουν ανάγκη από εμπι­στο­σύνη. Και θέλουμε, σαν σχολική κοι­νό­τητα να είναι απο­τέ­λε­σμα συλ­λο­γι­κής προ­σπά­θειας. Θέλω να δουν την Παιδεία, μέσα από αυτό το σχολείο, όχι ως απο­κομ­μένο πεδίο από τη ζωή του τόπου –γιατί είναι η βάση του τόπου. Η Ρόδος δεν είναι μόνο η ναυαρ­χίδα του του­ρι­σμού. Η Ρόδος είναι και κάτι παρα­πάνω. Έχει να προ­σφέ­ρει και το απο­δει­κνύει –παραδοσιακά- και πολι­τι­σμό και παιδεία και τέχνες και γράμ­ματα. Το θέμα είναι ότι τα φώτα της δημο­σιό­τη­τας εστιά­ζουν στον του­ρι­σμό –γιατί ακριβώς αυτός είναι η κινη­τή­ρια δύναμη και ο μοχλός της οικο­νο­μίας. Ωστόσο, η παιδεία δεν είναι απο­κομ­μένο παιδί από τη ζωή του τόπου. Συνεπώς, δεν μένουμε απλοί θεατές ως προς αυτά, γιατί όταν βλέπεις ότι μπορείς, προ­σπα­θείς και οφεί­λεις να απο­δεί­ξεις να πας πιο μπροστά.

Είναι ενθαρ­ρυ­ντικό πάντως, το γεγονός πως τα παιδιά στα σχολεία της Ρόδου δεν εμφα­νί­ζουν σοβαρές παρα­βα­τι­κές συμπε­ρι­φο­ρές –όπως σε άλλα μέρη της χώρας.

Πρό­κει­ται ακριβώς για δυνα­τό­τητα που δίνει ακριβώς η παρά­δοση που έχουμε για την επι­τυ­χία στις εξε­τά­σεις για τις ανώ­τε­ρες και ανώ­τα­τες σχολές. Δηλαδή, σαν σχολεία, στη­ρί­ζουμε τη λει­τουρ­γία σε μια βαθιά πίστη στη δημο­κρα­τική σκέψη, στον σεβασμό της ελεύ­θε­ρης βού­λη­σης των μαθητών –όσο κι αν αυτό δεν βγαίνει προς τα έξω και κάποιοι νομί­ζουν ότι η εκπαί­δευση είναι μόνον φρο­ντι­στή­ρια. Για παρά­δειγμα, η φετινή σχολική χρονιά είναι ένα παρά­δειγμα, ήταν ενδει­κτική του τι μπορεί να πετύχει ένα σχολείο, όταν εργά­ζε­ται μεθο­δικά και συλ­λο­γικά. Υλο­ποι­ή­σαμε ευρω­παϊκά προ­γράμ­ματα, δράσεις, εκδρο­μές και ταξίδια σε άλλες χώρες, θεα­τρι­κές παρα­στά­σεις, πει­ρά­ματα, συνερ­γα­σίες με πανε­πι­στή­μια, δια­δι­κτυα­κές συνα­ντή­σεις με επι­στή­μο­νες. Αυτά δεν είναι μεμο­νω­μένα γεγο­νότα. Είναι σταθμοί πορείας που απο­τυ­πώ­νουν τι σημαί­νει σύγ­χρονο, δημόσιο σχολείο. Υπάρ­χουν βέβαια και αντι­κει­με­νι­κές δυσκο­λίες όπως η τεχνική υπο­στή­ριξη. Ευτυχώς σε κάποιες στιγμές όπου κάποιοι θεσμοί υστε­ρούν, ανα­δει­κνύ­ο­νται άλλες δυνά­μεις, όπως ο Σύλ­λο­γος Γονέων και Κηδε­μό­νων, το Δεκα­πε­ντα­με­λές Μαθη­τικό Συμ­βού­λιο κ.λπ. Θα σας έλεγα ότι όλη αυτή η πορεία με κάνει να σκεφτώ πιο σφαι­ρικά τον ρόλο της εκπαί­δευ­σης στο δημόσιο γίγνε­σθαι. Και όχι μόνον εμένα, αλλά όλους τους εκπαι­δευ­τι­κούς. Επο­μέ­νως, γεν­νιού­νται και στα παιδιά σκέψεις για το μέλλον, στο πεδίο της ευθύνης και της προ­ο­πτι­κής. Τα παιδιά είναι αυτά που θα πάρουν το τιμόνι και όταν το απαι­τή­σει η στιγμή, θα είναι εκεί, όχι με συν­θή­ματα, αλλά με σχέδιο.