Απόστολος Χατζηκάλφας: «Θέλω σε βάθος χρόνου το Νοσοκομείο της Ρόδου να γίνει σημείο αναφοράς για τις ελάχιστα επεμβατικές μεθόδους»

Πείτε μας λίγα λόγια για τη δια­δρομή σας κ. Χατζη­κάλφα: Πού σπου­δά­σατε και πού ασκή­σατε την ειδι­κό­τητα της νευ­ρο­χει­ρουρ­γι­κής στο εξω­τε­ρικό;

Τελεί­ωσα την ιατρική σχολή το 2001 στο Βελι­γράδι της Σερβίας. Κατέ­θεσα τα χαρτιά μου για να δώσω εξε­τά­σεις ανα­γνώ­ρι­σης στην Ελλάδα, αλλά δυστυ­χώς εκείνη την περίοδο έκαναν παρα­τε­τα­μέ­νες απερ­γίες οι πανε­πι­στη­μια­κοί καθη­γη­τές όποτε υπήρξαν απα­νω­τές ανα­βο­λές κι έτσι διέκοψα την αναβολή μου και κατα­τά­χτηκα στον ελλη­νικό στρατό. Υπη­ρέ­τησα στη Ρόδο, στο Καστελ­λό­ριζο και στη νησίδα Ρω. Το 2004 μετά από μια ανα­ζή­τησή για το ποια ειδι­κό­τητα ήθελα να ακο­λου­θήσω, βρέθηκα στην Κολωνία της Γερ­μα­νίας για να κάνω διδα­κτο­ρικό. Το 2006 θέλο­ντας να βελ­τιώσω τα γερ­μα­νικά μου και τις γνώσεις μου στη γερ­μα­νική ιατρική ορο­λο­γία βρέθηκα στην πανε­πι­στη­μιακή κλινική για στε­ρε­ο­τα­κτική και λει­τουρ­γική Νευ­ρο­χει­ρουρ­γική της Κολω­νίας. Εκεί ένας Έλληνας, ονόματι Αθα­νά­σιος Κου­λου­ζά­κης, ο οποίος ήταν η κορυφή στην Ευρώπη στον τομέα της νευ­ρο­τρο­πο­ποί­η­σης για χρόνιο πόνο και σπα­στι­κό­τητα, με πήρε κάτω από τις φτε­ρού­γες του. Για συνο­λικά επτά χρόνια μου έδειξε όλα τα μυστικά της νευ­ρο­τρο­πο­ποί­η­σης. Στο ενδιά­μεσο φοίτησα τρία χρόνια υπό τον καθη­γητή Schramm, διευ­θυ­ντή της πανε­πι­στη­μια­κής κλι­νι­κής στη Βόννη και έναν από τους κορυ­φαί­ους νευ­ρο­χει­ρουρ­γούς στον κόσμο, ιδιαί­τερα στον τομέα της νευ­ρο­χει­ρουρ­γι­κής αντι­με­τώ­πι­σης της επι­λη­ψίας. Το 2017 έχοντας πάρει πια τον τίτλο ειδι­κό­τη­τας πήγα στο πανε­πι­στη­μιακό νοσο­κο­μείο του Ντί­σελ­ντορφ όπου ανέλαβα τη διοί­κηση του τμή­μα­τος πόνου και σπα­στι­κό­τη­τας. Το 2020 μετα­κό­μισα οικο­γε­νεια­κώς στην Ελβετία για να αναλάβω τη διοί­κηση του τμή­μα­τος νευ­ρο­τρο­πο­ποί­η­σης στην κλινική πόνου της Βασι­λείας

Ποιες ήταν οι κυριό­τε­ρες εμπει­ρίες ή σταθμοί στην καριέρα σας εκτός Ελλάδας;

Είναι πραγ­μα­τικά πάρα πολλές οι εμπει­ρίες που πρόλαβα να μαζέψω στα 29 χρόνια παρα­μο­νής μου στο εξω­τε­ρικό. Μία από τις πρώτες εμπει­ρίες, που δεν θα της έλεγες και ιδιαί­τερα ευχά­ρι­στες, ήταν ο βομ­βαρ­δι­σμός του Βελι­γρα­δίου το 1999, που μου έδειξε το πόσο εύκολα μπορεί ένα πολι­τικό παι­χνίδι να κατα­στρέ­ψει μια χώρα.

Σίγουρα μία από τις κορυ­φαίες στιγμές είναι η συμ­με­τοχή μου σαν γιατρός αγώνων στη formula 1 και η πεντα­ετή παρου­σία στην πίστα Nürburgring, Η εκλογή μου σε πρόεδρο του Ερυθρού Σταυρού στο Wachtberg της Βόννης, η επιλογή από τη γερ­μα­νική κυβέρ­νηση να υπο­στη­ρίξω υγειο­νο­μικά τόσο τον τότε υπουργό εσω­τε­ρι­κών Thomas de Maiziere όσο και τον πρόεδρο της Γερ­μα­νίας Joachim Gaul.

Από πλευράς ιατρι­κής είμαι ιδιαί­τερα περή­φα­νος για το βραβείο καλύ­τε­ρης επι­στη­μο­νι­κής εργα­σίας που μου απο­νε­μή­θηκε το 2017 από τη γερ­μα­νική εταιρία νευ­ρο­τρο­πο­ποί­η­σης (DGNM), το 2016 η ομάδα μου με εμένα μπρο­στάρη ήταν η πρώτη στην Ευρώπη που εμφύ­τευσε ηλε­κτρό­δια για την αντι­με­τώ­πιση πόνου που λει­τουρ­γού­σαν ασύρ­ματα και γενικά από το 2014 έως το 2022 η ομάδα μου είχε να παρου­σιά­σει μόνο πρω­το­πο­ρια­κές μέθοδος θερα­πείας που δεν υπήρχαν πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Τα επι­τεύγ­ματά μας φιλο­ξε­νή­θη­καν αρκετές φορές στις εφη­με­ρί­δες της Γερ­μα­νίας. Μάλιστα αυτά τα έχω και σαν λάφυρα στο επεμ­βα­τικό κέντρο μου στη Ρόδο.

Τι σας οδήγησε γιατρέ στην απόφαση να εντα­χθείτε στο δυνα­μικό του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου και πώς σας υπο­δέ­χθηκε η κοι­νό­τητα των νοσο­κο­μεια­κών γιατρών και νοση­λευ­τών;

Η αλήθεια είναι ότι πάντα ήθελα να προ­σφέρω τις υπη­ρε­σίες μου, τις γνώσεις μου και τις εμπει­ρίες μου στην τοπική κοι­νω­νία της Ρόδου. Ήταν άλλωστε και ένας από τους λόγους που απο­φά­σισα να επα­να­πα­τρι­στώ. Το καλο­καίρι του 2024, όντας ήδη ενάμιση χρόνο στη Ρόδο, ήρθα σε επαφή με την τότε διοί­κηση του νοσο­κο­μείου όπου και προ­σέ­φερα τη βοήθεια μου. Δυστυ­χώς οι συν­θή­κες τότε δεν ευδο­κί­μη­σαν κάποια συνερ­γα­σία.

Φέτος ένας συν­δυα­σμός από γεγο­νότα καθώς και η παρου­σία από ευήκοα ώτα τόσο στη διοί­κηση του νοσο­κο­μείου όσο και στα ανώτερα κλι­μά­κια, απέ­δει­ξαν πως είχαν ωρι­μά­σει πια οι συν­θή­κες προ­κει­μέ­νου να συνερ­γα­στώ με το νοσο­κο­μείο της Ρόδου.

Οφείλω να παρα­δε­χτώ ότι, μηδενός εξαι­ρου­μέ­νου, όλοι ήταν και είναι άψογοι απέ­να­ντί μου, με καλω­σό­ρι­σαν εγκάρ­δια στο δυνα­μικό του νοσο­κο­μείου. Μάλιστα ένας τραυ­μα­τιο­φο­ρέας όταν συστη­θή­καμε και γνω­ρι­στή­καμε, απο­κρι­νό­με­νος σε εμένα, μου είπε «καλώς ήρθατε στην οικο­γέ­νειά μας». Αυτό μου έκανε ιδιαί­τερη εντύ­πωση. Δεν έχω πάρα θετικά λόγια για όλους τους συνα­δέλ­φους και συνερ­γά­τες του νοσο­κο­μείου.

Είχατε δισταγ­μούς για το πώς θα είναι η επι­στροφή στην ελλη­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα της υγείας; Γιατί πολλοί που διά­βα­σαν το βιο­γρα­φικό σας ανα­ρω­τή­θη­καν πώς αφήνετε μία καριέρα σε μία χώρα που οι οικο­νο­μι­κές απο­λα­βές είναι υψηλές για να εντα­χθείτε σ’ ένα σύστημα υγείας που πάσχει και που η ιατρική επι­στήμη αμφι­σβη­τεί­ται από πολλούς υπο­τα­κτι­κούς;

Σίγουρα, την απόφαση να επι­στρέψω πίσω στην Ελλάδα δεν την πήρα ελαφριά την καρδία. Ήξερα από την αρχή ότι η προ­σαρ­μογή σε μία εντελώς δια­φο­ρε­τική πραγ­μα­τι­κό­τητα, ιδιαί­τερα όταν απέχεις από την Ελλάδα 29 χρόνια, θα ήταν κάτι αρκετά δύσκολο. Όμως άλλαξε ο τρόπος σκέψης μου από τη στιγμή που έγινα πατέρας.

Οι προ­τε­ραιό­τη­τές μου άλλαξαν σημα­ντικά και θεώρησα ότι πρω­τί­στως θα πρέπει να φρο­ντίσω ώστε τα παιδιά μου να μεγα­λώ­σουν με τον καλύ­τερο δυνατό τρόπο. Ναι, η Ελβετία και η Γερ­μα­νία προ­σφέ­ρουν σε πολλά πράγ­ματα καλύ­τε­ρες μισθο­λο­γι­κές απο­λα­βές, ένα πιο σταθερό σύστημα λει­τουρ­γίας, όμως μετά από 29 χρόνια εξω­τε­ρι­κού μπορώ να πω σε αυτούς που ονει­ρεύ­ο­νται τη ζωή στο εξω­τε­ρικό, ότι δεν είναι ουτοπία, πολλά από τα πράγ­ματα που κάνουμε εμείς οι Έλληνες, ιδιαί­τερα κάποιες κακές συνή­θειές μας, τις ίδιες ακριβώς έχουν και στην αλλο­δαπή, όμως έχουν βρει τρόπο να της καμου­φλά­ρουν ώστε να μη φαί­νο­νται με την πρώτη ματιά. Σίγουρα με τις εξει­δι­κεύ­σεις που έχω και το βιο­γρα­φικό μου θα μπο­ρούσα στην Αθήνα ή στη Θεσ­σα­λο­νίκη να έχω πολύ καλύ­τερη ανέλιξη, όμως αμφι­βάλλω εάν η ποιό­τητα ζωής των παιδιών μου θα ήταν το ίδιο καλή, όπως σε ένα μέρος σαν τη Ρόδο.

Ποια είναι η κατά­σταση της Νευ­ρο­χει­ρουρ­γι­κής Κλι­νι­κής στο Νοσο­κο­μείο σήμερα; Υπάρχει επαρκής υλι­κο­τε­χνική υποδομή;

Η Νευ­ρο­χει­ρουρ­γική Κλινική είναι σε πολύ καλή κατά­σταση. Το επίπεδο των συνα­δέλ­φων είναι υψηλό και δεν είναι μόνο γιατί το λέω εγώ, αλλά το έργο το οποίο έχουν προ­σφέ­ρει τα τελευ­ταία 20 χρόνια στη Ρόδο απο­δει­κνύει από μόνο του του λόγου το αληθές. Σίγουρα υπάρ­χουν αρκετές δυνα­τό­τη­τες βελ­τί­ω­σης, σίγουρα οι ανάγκες για ακόμα περισ­σό­τε­ρες εξει­δι­κευ­μέ­νες θερα­πείες απαι­τούν και τον κατάλ­ληλο εξο­πλι­σμό, άρα ανάγκη για βελ­τί­ωση της υλι­κο­τε­χνι­κής υπο­δο­μής, όμως το επίπεδο και η ποιό­τητα υπη­ρε­σιών είναι υψηλή.

Το λέω και το ξαναλέω, ο Δωδε­κα­νή­σιος δεν έχει κανένα λόγο να ανα­ζη­τή­σει χει­ρουρ­γική αντι­με­τώ­πιση στα προ­βλή­ματα υγείας του στην Αθήνα ή σε κάποιο άλλο μεγάλο αστικό κέντρο. Δυστυ­χώς έχει εδραιω­θεί μία πολύ κακή νοο­τρο­πία σε σχέση με αυτό. Και αυτό δεν ισχύει μόνο για τη νευ­ρο­χει­ρουρ­γική, αλλά και για τις υπό­λοι­πες χει­ρουρ­γι­κές ειδι­κό­τη­τες. Την τελευ­ταία τετρα­ε­τία έχουν επα­να­πα­τρι­στεί μία σειρά από Δωδε­κα­νή­σιους συνά­δελ­φους με εξαι­ρε­τι­κές σπουδές στο εξω­τε­ρικό. Με εξαί­ρεση πολύ συγκε­κρι­μέ­νες θερα­πείες, οι οποίες χρειά­ζο­νται και τον κατάλ­ληλο εξο­πλι­σμό, το μεγα­λύ­τερο ποσοστό των νευ­ρο­χει­ρουρ­γι­κών παθή­σεων που βλέ­πουμε στην καθη­με­ρι­νό­τητά μας, μπορούν να αντι­με­τω­πι­στούν στη Ρόδο.

Ποιες είναι οι νέοι μέθοδοι νευ­ρο­χει­ρουρ­γι­κών επεμ­βά­σεων που φιλο­δο­ξείτε να προ­σθέ­σετε στη λίστα των υπη­ρε­σιών του Νοσο­κο­μείου Ρόδου, ώστε να εξε­λι­χθεί σε σημείο ανα­φο­ράς για πιο εξει­δι­κευ­μέ­νες υπη­ρε­σίες υγείας στο Νότιο Αιγαίο;

Πέρα από την κλασική νευ­ρο­χει­ρουρ­γική, ο σκοπός μου είναι να φέρω τις ελά­χι­στα επεμ­βα­τι­κές μεθό­δους θερα­πείας παθο­λο­γιών της σπον­δυ­λι­κής στήλης καθώς επίσης και ενός πλήθους θερα­πειών για νευ­ρο­λο­γι­κές ασθέ­νειες όπως η νόσος του Πάρ­κιν­σον, ο τρόμος, η σπα­στι­κό­τητα, ο χρόνιος πόνος στην κλινική. Η εξει­δί­κευσή μου στις ελά­χι­στα επεμ­βα­τι­κές μεθό­δους έρχεται να γεφυ­ρώ­σει το χάσμα ανάμεσα στη συντη­ρη­τική αγωγή και στα ανοιχτά χει­ρουρ­γεία, που ένα μεγάλο ποσοστό των ασθενών μας τόσο πολύ φοβάται.

Μάλιστα σε συνερ­γα­σία με το δίκτυο γνω­ρι­μιών που έχω τόσο στη Γερ­μα­νία όσο και στη Ελβετία θέλω σε βάθος χρόνου το νοσο­κο­μείο της Ρόδου να γίνει σημείο ανα­φο­ράς για τις ελά­χι­στα επεμ­βα­τι­κές μεθό­δους καθώς επίσης και κέντρο εκπαί­δευ­σης νεαρών συνα­δέλ­φων που θέλουν ασχο­λη­θούν με αυτόν τον τομέα.

Αν μπο­ρού­σατε ν’ αλλά­ξετε ένα πράγμα στο ελλη­νικό σύστημα υγείας, ποιο θα ήταν αυτό;

Πιστεύω ότι το ελλη­νικό σύστημα υγείας χρειά­ζε­ται περισ­σό­τερη ευε­λι­ξία κυρίως στο να ενστερ­νι­στεί πρα­κτι­κές και μεθό­δους που χρη­σι­μο­ποιού­νται στον ιδιω­τικό τομέα και απο­δε­δειγ­μένα λει­τουρ­γούν προς όφελος των ασθενών. Θα πρέπει να διώ­ξουμε το στίγμα που ακο­λου­θεί τις διά­φο­ρες πρα­κτι­κές που ακο­λου­θού­νται στον ιδιω­τικό τομέα, μόνο και μόνο γιατί εκτε­λού­νται από ιδιώτες. Υπάρ­χουν πολλά πράγ­ματα που μπορούν να μάθουν οι συνά­δελ­φοι του Δημο­σίου από τους συνα­δέλ­φους του ιδιω­τι­κού τομέα και ταυ­τό­χρονα υπάρ­χουν πολλά που μπορούν να προ­σφέ­ρουν οι ιδιώτες συνά­δελ­φοι στο δημόσιο σύστημα υγείας. Πάντα θα υπάρ­χουν τα κακά παρα­δείγ­ματα, αλλά θέλω να πιστεύω ότι αυτά θα είναι η εξαί­ρεση που θα επι­βε­βαιώ­νει τον κανόνα.