Mονή Σινά: Την προστάτευσε ο Μωάμεθ, την τελειώνει το αιγυπτιακό κράτος με τον διακανονισμό που δεν τηρήθηκε

Ό,τι δεν κατόρ­θωσε να πετύχει το πέρασμα των 15 αιώνων συνε­χούς λει­τουρ­γίας της Ιεράς Μονής του Σινά, ούτε οι δεκάδες κατα­κτη­τές, επι­χει­ρεί να κάνει τώρα το αιγυ­πτιακό κράτος, με τη δικα­στική απόφαση με την οποία ουσια­στικά δημεύ­ε­ται η περιου­σία αλλά και το ίδιο το ιστο­ρικό κτίσμα της Μονής, οδη­γώ­ντας στο κλεί­σιμό της.

Πρό­κει­ται για την Ιερά Μονή που απο­τε­λεί το μονα­δικό χρι­στια­νικό μνημείο το οποίο θέλησε να προ­στα­τεύ­σει ο ίδιος ο Μωάμεθ, καθώς η «αχτι­ναμέ» (διαθήκη) του, που φυλάσ­σε­ται στη βιβλιο­θήκη της Μονής και φέρει ως σφρα­γίδα το απο­τύ­πωμα της παλάμης του, απο­δί­δει προ­νό­μια στην Ιερά Μονή Αγίας Αικα­τε­ρί­νης του Σινά.

Η προ­σπά­θεια «έξωσης» της Μονής από το Σινά έχει ιστορία του­λά­χι­στον 25 ετών, καθώς απο­τέ­λεσε στόχο των Αδελφών Μου­σουλ­μά­νων, αλλά και Αιγυ­πτίων εθνι­κι­στών που εχθρεύ­ο­νταν το κύρος και την παγκό­σμια εμβέ­λεια ενός ορθό­δο­ξου χρι­στια­νι­κού ζωντα­νού μνη­μείου στην καρδιά της χερ­σο­νή­σου του Σινά.

Η χθεσινή εξέλιξη με την απόφαση του δικα­στη­ρίου, που ουσια­στικά αφαιρεί όλη την περιου­σία της Μονής, ακόμη και τον ίδιο τον Ναό και το κτίριο, απο­τε­λεί βαθύ­τατη προ­σβολή και πρό­κληση όχι μόνο για ολό­κληρο τον χρι­στια­νικό κόσμο, αλλά και για τη διεθνή κοι­νό­τητα, καθώς η Ιερά Μονή Αγίας Αικα­τε­ρί­νης του Σινά είναι ένα από τα πλέον προ­βε­βλη­μένα Μνημεία του Κατα­λό­γου της UNESCO.

Ταυ­τό­χρονα, δημιουρ­γεί­ται και μείζον ζήτημα στις ελλη­νο­αι­γυ­πτια­κές σχέσεις, καθώς ο πρό­ε­δρος Σίσι, κατά την επί­σκεψή του στην Αθήνα, είχε χαι­ρε­τί­σει μαζί με τον πρω­θυ­πουργό Κυριάκο Μητσο­τάκη τη συμ­φω­νία που είχε επι­τευ­χθεί ώστε να απο­τρα­πεί αυτή η εξέλιξη και να λήξει η δικα­στική εκκρε­μό­τητα που στρε­φό­ταν κατά της Μονής από το 2015.

Ο αρχιε­πί­σκο­πος Δημή­τρης Σαμαρ­τζής, με τον κυβερ­νήτη Χαλέντ Μου­μπά­ρακ (στο μέσο) και τον πρε­σβευτή Ομάρ Αμέρ Γιουσέφ

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, ήδη από τα τέλη του 2024, μετά από συνεν­νό­ηση με το Κάιρο σε πολι­τικό επίπεδο, υπήρξε ελλη­νική απο­στολή στην Αίγυπτο και εγκρί­θηκε ο δια­κα­νο­νι­σμός στον οποίο κατέ­λη­ξαν ο αρχιε­πί­σκο­πος Δαμια­νός και το αιγυ­πτιακό κράτος. Σύμφωνα με αυτόν, θα γινόταν διακοπή των προ­σφυ­γών και θα ανα­γνω­ρί­ζο­νταν τα δικαιώ­ματα ιδιο­κτη­σίας της Μονής, με την υπο­χρέ­ωση συνερ­γα­σίας με την Αρχαιο­λο­γική Υπη­ρε­σία της Αιγύ­πτου για την προ­στα­σία των μνη­μείων.

Τον δια­κα­νο­νι­σμό αυτό  χαι­ρέ­τι­σαν από την Αθήνα οι κκ. Μητσο­τά­κης και Σίσι, με την ελλη­νική πλευρά να ανα­μέ­νει την ολο­κλή­ρωση της δια­δι­κα­σίας με την υπο­γραφή του δια­κα­νο­νι­σμού από το υπουρ­γείο Δικαιο­σύ­νης της Αιγύ­πτου. Αντ’ αυτού, χθες εκδό­θηκε η απόφαση του Δικα­στη­ρίου, την οποία, μάλιστα, το Κάιρο δεν μπήκε καν στον κόπο να δια­βι­βά­σει επι­σή­μως και να ενη­με­ρώ­σει την  Αθήνα.

Η κίνηση αυτή του Καΐρου πρέπει να αντι­με­τω­πι­στεί σε ανώτατο πολι­τικό επίπεδο, με ταυ­τό­χρονη κινη­το­ποί­ηση της UNESCO και της ΕΕ, και να σταλεί το μήνυμα ότι θα επη­ρε­ά­σει αρνη­τικά τις σχέσεις των δύο χωρών.

Βεβαίως, από την αντα­πό­κριση της αιγυ­πτια­κής πλευράς θα κριθεί και η αξιο­πι­στία της, και η Αθήνα θα εξα­γά­γει χρήσιμα συμπε­ρά­σματα για το κατά πόσο μπορεί στο μέλλον να βασί­ζε­ται σε δια­βε­βαιώ­σεις που δίνο­νται από το Κάιρο και σε άλλα μείζονα ζητή­ματα της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου. Η απόφαση, σύμφωνα με ανε­πί­ση­μες εκκλη­σια­στι­κές πηγές, ορίζει ότι όλη η περιου­σία της Μονής ανήκει στο αιγυ­πτιακό Δημόσιο, ενώ ανα­γνω­ρί­ζε­ται στους μονα­χούς μόνο το δικαί­ωμα… να παρα­μεί­νουν στη Μονή.

Με τον τρόπο αυτό, η Αίγυ­πτος επι­χει­ρεί να δια­γρά­ψει μια ιστορία 15 αιώνων, αντι­με­τω­πί­ζο­ντας τη Μονή ως ένα απλό «νεκρό» μνημείο, παρα­βλέ­πο­ντας ότι απο­τε­λεί όχι μόνο παγκό­σμια πολι­τι­στική κλη­ρο­νο­μιά αλλά ενεργός χώρος θρη­σκευ­τι­κής λατρείας.

Το 2015 υπήρξε η πρώτη αμφι­σβή­τηση των ιδιο­κτη­σιών της Μονής από τον τότε κυβερ­νήτη του Νοτίου Σινά, ο οποίος κινή­θηκε δικα­στικά κατά του Αρχιε­πι­σκό­που Δαμια­νού, ηγου­μέ­νου της Μονής, καθώς η Μονή δεν είχε ανα­γνω­ρι­στεί νομικά ως νομικό πρόσωπο. Η υπόθεση αφο­ρούσε 31 κτί­σματα και 40 αγρο­τι­κές ιδιο­κτη­σίες. Μεταξύ αυτών περι­λαμ­βά­νο­νται οι εγκα­τα­στά­σεις της Μονής, οι κήποι, οι ξενώνες και η βιβλιο­θήκη της.

Σοβαρά ερω­τή­ματα εγεί­ρο­νται επίσης για το αν η απόφαση αφορά και την πολύ­τιμη και μονα­δική στον κόσμο βιβλιο­θήκη της Μονής, καθώς και τις ανε­κτί­μη­τες εικόνες που φυλάσ­σο­νται στον Ναό, στον εκθε­σιακό χώρο και στο εργα­στή­ριο συντή­ρη­σης.

Αν δεν υπάρξει άμεσα πολι­τική παρέμ­βαση ώστε να ανα­κο­πεί η υλο­ποί­ηση της δικα­στι­κής από­φα­σης, η Μονή κιν­δυ­νεύει με άμεσο κλεί­σιμο και μετα­τροπή της σε «του­ρι­στικό αξιο­θέ­ατο», ενώ η τύχη των μοναχών παρα­μέ­νει αβέβαιη, καθώς οι περίπου δέκα Έλληνες μοναχοί είναι ηλι­κιω­μέ­νοι και αρκετών η άδεια παρα­μο­νής στην Αίγυπτο έχει λήξει χωρίς να έχει ανα­νε­ω­θεί.

Πηγή: protothema.gr